ΕΘΝΟΣ

«Ζωγραφίζω ανθρώπους γιατί το ανθρώπινο σώμα είναι το πιο ωραίο πράγμα που υπάρχει, το πιο συγκινητικό».

Ο ανθρωποκεντρισμός στη ζωγραφική του Χρόνη Μπότσογλου είναι γνωστός και ιδιαίτερος. Ο ζωγράφος δεν ζωγραφίζει απλώς πορτρέτα, σώματα, μορφές. Δημιουργεί ψυχογραφικά πορτρέτα, αναδεικνύει το δραματικό στοιχείο που κουβαλά ο κάθε άνθρωπος. Και επιπλέον τα πρόσωπα συνδέονται με τον ίδιο τον καλλιτέχνη, αν δεν είναι ο ίδιος το θέμα.

Τον ανθρωποκεντρισμό του καθηγητή και πρώην πρύτανη της ΑΣΚΤ, σε μια διαρκή αναζήτηση του ρεαλισμού -«είμαι παραστατικός ζωγράφος, γιατί πριν απ όλα θέλω να καταλάβω το περιβάλλον μου», έχει πει- θα έχουν την τύχη να δουν όσοι επισκεφθούν, από το Σάββατο έως το τέλος Ιουλίου, την Ερμούπολη της Σύρου, όπου στην Πινακοθήκη Κυκλάδων θα παρουσιαστεί αναδρομική έκθεση του Μπότσογλου, στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Ερμουπόλεια».

Ο τίτλος της αναδρομικής «Ο κόσμος της εμπειρίας» απορρέει από την επισήμανση του επιμελητή της, ιστορικού τέχνης Παναγιώτη Παπαδόπουλου, σύμφωνα με την οποία η ζωγραφική του Μπότσογλου είναι ανθρωποκεντρική «γιατί κατεβαίνει στον κόσμο της εμπειρίας». Βιωματική, κατ άλλους αυτοβιογραφική, και πάντα συναισθηματικά φορτισμένη, η ζωγραφική του Μπότσογλου είναι ακόμη από τις ακουαρέλες της δεκαετίας του 60, από τις οποίες ξεκινά και η έκθεση, η οποία παρακολουθεί τη διαδρομή του καλλιτέχνη μέσα από μερικές σημαντικές περιόδους της δουλειάς του:

Την περίφημη «Φρίζα» (1972), στην οποία ο καλλιτέχνης, κάτω από το πνεύμα του κριτικού ρεαλισμού, αντλεί τη θεματολογία του από τη διαφήμιση και τον καταναλωτισμό, αλλά εντάσσει προσωπικά και κοινωνικά στοιχεία, σκηνές από τη στρατοκρατούμενη Ελλάδα, την κρατική βία και τον δικτάτορα.

Τις «Σελίδες Ημερολογίου» (1980-1993), όπου η φθορά, ο εφιάλτης του θανάτου και η φθίνουσα πορεία μιας αγαπημένης ύπαρξης, της μάνας, κάνουν αισθητή την παρουσία τους.

Την «Προσωπική Νέκυια» (1993-2000), εμπνευσμένη από τον Ομηρο (ραψωδία λ).

Τέλος, την αντίληψη «της σαρκικότητας του σώματος» θέλει να θυμίσει η έκθεση μέσα από την ενότητα «Σώματα» (1981-1992), όπου τα σώματα κινούνται, στέκονται, κάθονται, περπατάνε, τρέχουν. Ολες μαζί οι ενότητες, όπως ολόκληρη η δουλειά του 67χρονου σήμερα ζωγράφου, επιβεβαιώνουν μια δική του τοποθέτηση: «Σε όλη τη ζωή μας ένα έργο κάνουμε, όλες οι προσπάθειές μας ασκήσεις αυτογνωσίας είναι και η πορεία μας στην τέχνη, πορεία προς τον θάνατο είναι».

Δήμητρα Ρουμπούλα