WWF

Αντιστρόφως ανάλογη με την περιβαλλοντική κρίση που επιδεινώνεται με ταχύτατους ρυθμούς, είναι η προσπάθεια αντιμετώπισης των συσσωρευμένων προβλημάτων που παρεμποδίζουν την εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας στην Ελλάδα. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει η τέταρτη ετήσια έκθεση «Δεσμεύσεις χωρίς εφαρμογή: η περιβαλλοντική νομοθεσία στην Ελλάδα», που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η περιβαλλοντική οργάνωση WWF Ελλάς.

Η έλλειψη πολιτικής βούλησης, η διαφθορά, η έλλειψη διαφάνειας και η ελλιπής στελέχωση των αρμόδιων υπηρεσιών είναι βασικοί «ένοχοι» για την κακή εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας στην Ελλάδα.

Η πολιτική αδιαφορία για την ολοκλήρωση κρίσιμων εργαλείων προστασίας του φυσικού χώρου, όπως οι δασικοί χάρτες και το Δασολόγιο, αποκτά πλέον εγκληματικές διαστάσεις, με δεδομένες τις σχετικές αποφάσεις του ΣτΕ εναντίον του ελληνικού δημοσίου και με νωπές τις μνήμες από το περυσινό καλοκαίρι της καταστροφής. Τέλος, οι ήδη αδύναμοι μηχανισμοί ελέγχου του περιβαλλοντικού εγκλήματος και επιβολής κυρώσεων όχι απλώς δεν επαρκούν, αλλά δίνουν προς τον επίδοξο περιβαλλοντικό εγκληματία την εικόνα ενός κράτους στο οποίο η παραβίαση των νόμων συμφέρει περισσότερο από την τήρησή τους.

Σύμφωνα με τα πορίσματα της έκθεσης, οι τομείς που συγκεντρώνουν τα περισσότερα προβλήματα είναι η νομοθεσία για την κλιματική αλλαγή, την προστασία των δασών, των υδάτινων πόρων και της βιοποικιλότητας, τη διαχείριση των αποβλήτων, την ποιότητα του αέρα και βεβαίως ο χωροταξικός σχεδιασμός. Τονίζεται μάλιστα, ότι με το Εθνικό Χωροταξικό που ψήφισε η Βουλή χτες, η Ελλάδα χάνει μια ιστορική ευκαιρία για ισόρροπη και περιβαλλοντικά συμβατή ανάπτυξη.

«Η αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών προβλημάτων της χώρας χρειάζεται γενναίες πολιτικές αποφάσεις και ξεκάθαρη πολιτική βούληση, η οποία προφανώς δεν μπορεί να εξαντλείται στην πλήρωση τυπικών υποχρεώσεων της χώρας, όπως η ενσωμάτωση κοινοτικών οδηγιών», δηλώνει ο Βαγγέλης Τερζής, συντονιστής της ομάδας σύνταξης της έκθεσης. «Χρόνο με τον χρόνο, η κατάσταση της εφαρμογής των νόμων για το περιβάλλον επιδεινώνεται. Είναι πλέον απαραίτητο η προστασία του πε-ριβάλλοντος να αντιμετωπιστεί ως πολιτική προτεραιότητα και όχι σαν ασφυκτική και αναπόφευκτη νομική δέσμευση.

Οι παρεμβάσεις όμως που απαιτούνται, με πρώτη και κρίσιμη τη συνολική αναδιάρθρωση των μηχανισμών περιβαλλοντικής διοίκησης και τη δημιουργία ενός αποτελεσματικού ε-θνικού συστήματος περιβαλλοντικής διακυβέρνησης, έχουν σαφές πολιτικό κόστος, μέχρι να εμπεδωθούν από την κοινωνία. Αναζητούνται οι πολιτικοί ηγέτες που δε θα φοβηθούν το πολιτικό κόστος της προστασίας του περιβάλλοντος», συμπληρώνει η κ. Θεοδότα Νάντσου, Υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Πολιτικής.