ΤΑ ΝΕΑ

Της Μαρίας Μαρκουλή 

Τη χαρακτήρισαν «νέα Σαντέ». Η Αyo όμως έβαλε τον δικό της ήχο στον μουσικό χάρτη και «γονατίζοντας» ανέβηκε στην κορυφή. Επιστρέφει με καινούργιο άλμπουμ και μας λέει πως το «φάρμακό της για όλα είναι η μουσική».

Ένα πράγμα να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή. Η Αyo (Άγιο) δεν έπεσε στα γόνατά της ποτέ. Δεν έπεσε στα γόνατά της για να τον ικετέψει. Βέβαια, το τραγούδι αφηγείται αληθινή ιστορία, το «Down οn my knees, Ι΄ m begging you».

Βρέθηκε δηλαδή σε μια τέτοια κατάσταση που από περηφάνια δεν έλεγε πώς πραγματικά αισθανόταν εκείνη τη στιγμή. Τότε έγραψε το τραγούδι. Για το αγόρι της που την άφηνε, τα «γόνατα» έγιναν στίχοι και μουσική. Ύστερα από αυτό και χωρίς παρεξηγήσεις και τις φωνές των φεμινιστριών, περνάμε στο επόμενο επεισόδιο στη ζωή της νεαρής Αyo, που είδε τα πάντα να αλλάζουν πριν από περίπου τρία χρόνια και τη στιγμή που εκείνη είχε δεχτεί πως απλά συνέχιζε να λέει τα τραγουδάκια της στα μικρά μπαρ της πόλης. Τ ότε άλλαξαν όλα.

Το «Gravity Αt Last», το καινούργιο της, στέλνει ξανά μηνύματα στη δισκογραφία. Μερικές αξίες φαίνεται πως είναι διαχρονικές.

Η επιτυχία οπωσδήποτε σε κινητοποιεί και το «Joy», το προηγούμενο, έδωσε τέτοια ώθηση που η Αyo δεν σταμάτησε να τρέχει. Ίσως γι΄ αυτό το πρώτο σινγκλ από το καινούργιο είναι το «Slow Slow (Run Run)». Και σήμερα λέει πως έχει μάθει να συνδυάζει τα πράγματα.

«Τίποτε δεν είναι αδύνατο. Είναι δύσκολο, αλλά βρίσκεις τρόπους. Για μένα η μουσική δουλεύει σαν θεραπεία. Με κρατάει υγιή. Η μουσική στη ζωή μου πάντα έδιωχνε τα αρνητικά πράγματα. Είναι το φάρμακό μου. Σε κάνει να σκέφτεσαι θετικά». Της μιλάω στο τηλέφωνο κι από μέσα ένα μωρό κλαίει. «Πρέπει να πάρει το φάρμακό του, είναι λίγο κρυωμένος αυτές τις μέρες», λέει η Α yo. Όλος ο κόσμος έχει προβλήματα. Εκείνη, τα μοιράζεται. Τ α εν οίκω, εν δήμω;

Γελάει. «Είναι κάτι που έμαθα στον δρόμο. Έλεγα τις ιστορίες μου για την οικογένειά μου, για τη ζωή μου και πολλά από αυτά έβγαιναν αλλιώς προς τα έξω. Δεν μπορώ να πω όμως ψέματα. Γιατί κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί. Αυτό είναι, νομίζω, η μεγάλη αλήθεια με τη μουσική. Βλέπεις καλλιτέχνες που βγαίνουν στη σκηνή και είναι λαμπεροί και δείχνουν δυνατοί κι ευτυχισμένοι, όμως μπορείς να δεις πως αυτό δεν είναι αλήθεια». «Δες τον Μπομπ Ντίλαν», μου λέει, που τον θαυμάζει πολύ. «Ακόμη και όταν δεν είχε κάτι προσωπικό να πει, ή απλά περνούσε καλά, επινοούσε ιστορίες που τις παρουσίαζε σαν προσωπικές. Επίσης, ο Ντίλαν που δεν ήταν και ο καλύτερος τραγουδιστής, έφτιαξε ένα δικό του στυλ, δημιούργησε έναν δικό του τρόπο να τραγουδάει».

Το «Gravity Αt Last» είναι η επιστροφή της στους νόμους της φύσης.

Ναι, λέει, «προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται πιο ξεκάθαρη στη μουσική. Και μ΄ αρέσει να εκφράζομαι με διαφορετικά στυλ και να ψάχνω μέσα σε αυτά». Μπλουζ και φολκ, έντονη γεύση από ρέγκε. Στους καλλιτέχνες που θαυμάζει βάζει πρώτα τον Μπομπ Μάρλεϊ, τον Τζίμι Κλιφ, τη Νίνα Σιμόν, τον Ντιάγκο Ρέινχαρτ. «Αυτή η μουσική μ΄ αρέσει, που είναι διαχρονική, μουσική που δεν την καθορίζει ο χρόνος, που θα ακούγεται το ίδιο ωραία σε δέκα, δεκαπέντε χρόνια. Δεν μ΄ ενδιαφέρει το hype, δεν με νοιάζει καθόλου αυτό που είναι σήμερα μοντέρνο και αύριο τίποτα». Και μετά το άλμπουμ, η περιοδεία. «Ένα είναι σίγουρο, πως οπωσδήποτε θα έρθω στην Ελλάδα. Θα είναι σταθερός μας σταθμός».

Με μια ματιά

- Γεννήθηκε στο Φρέχεν της Γερμανίας ● Το όνομά της, στην αφρικανική διάλεκτο Yoruba, σημαίνει Χαρά
- Το πρώτο άλμπουμ της «Joy» (2006) με το σινγκλ «Down on my knees» έγινε πλατινένιο και στην Ελλάδα
- Έχει ζήσει σε Νιγηρία, Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία και Αμερική ● Είναι παντρεμένη και έχει έναν γιο 3 χρόνων

Βιολί, πιάνο, κιθάρα

Πώς προσγειώθηκε η 28χρονη Αφρογερμανίδα στον πλανήτη Μουσική είναι κι αυτό μεγάλη ιστορία. Μπαμπάς Νιγηριανός, που φτάνει κάποια στιγμή στη Γερμανία να σπουδάσει, μαμά με ρίζες στη Ρουμανία, από μια φυλή Τσιγγάνων. Δύσκολα παιδικά χρόνια. Η μαμά εθίζεται στην ηρωίνη, ο κόσμος της έρχεται ανάποδα.

Κάπως μέσα σε αυτή την ταραγμένη θάλασσα, πέφτει ένα σωσίβιο, η μουσική.

«Οι πρώτες μουσικές μου εμπειρίες αρχίζουν από τον πατέρα μου, ο οποίος ήταν ντιτζέι στη δεκαετία του ΄70 και έφερνε στο σπίτι πολλούς δίσκους».

Η οικογένεια πέρασε πολλές περιπέτειες, οι σχέσεις ταράχτηκαν, η Αyo ταξίδεψε μεγαλώνοντας. «Από μικρή όμως η μουσική με τράβηξε, στα έξι μου άρχισα σιγά σιγά να μαθαίνω βιολί, μετά πιάνο, μετά κιθάρα».