ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 16.7.2008, 4:53 pm / ΔΙΑΘΕΣΗ: Ευτυχισμένος/η

ΠΡΟΣ ΖΗΝΑ:

Διός, θυμίαμα στύρακα
Ζευ πολυτίμητε, Ζευ άφθιτε, τόνδε τοι ημείς
μαρτυρίην τιθέμεσθα λυτήριον ηδέ πρόσευξιν.
ω βασιλεύ, διά σύν κεφαλήν εφάνη τάδε πάντα,
γαία θεά μήτηρ ορέων θ' υψηχέες όχθοι,
καί πόντος καί πάνθ', όπόσ' ούρανός εντός έταξε
Ζεύ Κρόνιε, σκηπτούχε, καταιβάτα, ομβριμόθυμε,
παντογένεθλ', αρχή πάντων, πάντων τε τελευτή,
σεισήχθων, αυξητά, καθάρσιε, παντοτινάκτα,
αστραπαίε, βρονταίε, κεραύνιε, φυτάλιε Ζεύ
κλύθι μευ, αιολόμορφε, δίδου δ' ύγίειαν αμεμφή
ειρήνην τε θεάν καί πλούτου δόξαν άμεμπτον.


ΠΡΟΣ ΗΡΑ:

Ηρης, θυμίαμα αρώματα
Κυανίοις κόλποισιν ενημένη, ηερόμορφε,
Ηρη παμβασίλεια, Διός σύλλεκτρε μάκαιρα,
ψυχοτρόφους αύρας θνητοίς παρέχουσα προσηνείς,
όμβρων μεν μήτηρ, ανέμων τροφ'ε, παντογενεθλε.
χωρίς γαρ σεθεν ουδέν όλως ζωής φύσιν εγνω
κοινωνείς γαρ άπασι κεκραμίνη ηέρι σεμνή
πάντων γαρ κρατέεις μούνη παντεσσ τ' ανασσεις
ηερίοις ροίζοισι τινασσομένη κατά χεύμα.
αλλά, μάκαιρα θεά, πολυόνυμε, παμβασίλεια,
έλθοις ευμενέουσα καλώ γήθοντι προσώπω.



ΠΡΟΣ ΑΘΗΝΑ:

Παλλάς μουνογενής, μεγάλου Διός έκγονε σεμνή,
δία μάκαιρα θεά, πολεμοκλόνος, οβριμόθυμε,
[άρρητ', ευρητη, μεγαλόνυμος, αντροδίαιτε·
η τε διασσεις υψαίχενας ακρωρείας,
ηδ' όρεα σκιόεντα, ναπησί τε συν φρένα τέρπεις].
οπλοχαρής, οιστρούσα βροτών ψυχάς μανίασιν·
γυμνάζουσα κόρη, φρικώδη θυμόν έχουσα.
Γοργοφόνος, φυγόλεκτρε, τεχνών μήτερ πολύολβε.
ορμάστειρα, φίλοιστρε κακοίς, αγαθοίς δε φρόνησις
άρσην μεν και θύλυς εφυς, πολεμοτοκε μήτι.
αιολόμορφε, δρακαινα, φιλένθεος, αγλαότιμε·
Φλεγραίων ολέτειρα Γιγάντων, ιππελέτειρα.
Τριτογένεια, λυτειρα κακών, νικηφόρε δαήμον,
γλαυκώφ', ευρεσίτεχνε, πολυλλίστη βασίλεια
ήματα καί νύκτας αιεί νεάτίσιν εν ώραις,
κλύθι μευ ευχομένου, δως δ' ειρήνην πολύολβον,
και κόρην ιδ' υγειαν επ' ευ'ολβοισιν εν ωραις.


ΠΡΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΑ:

Απόλλωνος, θυμίαμα μάνναν
ελθε, μακαρ Παιαν, Τιτυοκτόνε, Φοίβε Λυκωρευ,
Μεμφίτ', αγλαότιμος, ηίιε, ολβιοδότα,
χρυσολύρη, σπερμείος, αρότριε, Πύθιε, Τιτάν.
Γρύνειε, Σμινθεύ, Πυθοκτόνε, Δελφικέ, μάντι,
άγριε, φωσφόρε δαίμον, εράσμιε, κύδιμε κούρε·
Μουσαγέτη, χαροποιόςς, εκηβόλε, τοξοβελεμνε,
Βράγχιε και Διδυμεύ, εκάεργος, Λοξία, αγνέ·
Δήλι' άναξ, πανδερκές εχων φαεσίμβροτον όμμα,
χρυσοκόμη, καθαρ'ας φήμας χρησμούς τ' αναφαίνων·
κλυθι μευ ευχομένου λαων ύπερ ευφρονι θυμω.
τονδε συ γαρ λευσσεις τον απείριτον αιθέρα παντα,
γαίαν τ' ολβιόμοιρον υπερθέν και δι' αμολγου
νυκτός εν ησυχίησιν υπ' αστεροόμματου όρφνης
ρίζας νέρθε δεδορκας, εχεις δε τε πείρατα κόσμου
παντός· σοί δ' 'αρχή τε τελευτή τ' εστί μέλουσα,
παντοθαλής· σύ δε παντα πόλον κιθαρί πολυκρεκτω
αρμόζεις, οτε μεν νεάτης επί ταρματα βαίνων,
αλλοτε δ' υθ' υπάτην, ποτε Δωριον εις διακοσμον
πάντα πόλον κιρνάς κρίνεις βιοθρέμμονα φύλα,
αρμονίη κερασας παγκάσμιον ανδράσι μοίραν·
μείξας χειμωνος θερεως τ' ίσον αμφοτεροισιν,
ταις υπάταις χειμωνα, θερος νεαταις διακρινας,
Δωριον εις εαρος πολυηρητου ώριον ανθος.
ενθεν επωνυμίην σε βροτοί κλίζουσιν ανακτα
Πάνα, θεόν δικέρωτ', ανέμων συρίγμαθ' ιέντα·
ούνεκα παντός έχεις κόσμου σφραγίδα τυπώτιν.
κλυθι μακαρ, σώζων μυστας ικετηρίδι φωνη.



ΠΡΟΣ ΑΡΤΕΜΙΔΑ


Αρτέμιδος, θυμίαμα μανναν
Κλυθι μευ, ω βασίλεια, Διός πολυόνυμε κούρη,
Τιτηνίς, βρομίη, μεγαλώνυμε, τοξότι, σεμνε,
πασιφαής, δαδούχε, θεά Δίκτυννα, λοχείη,
ωδίνων επαρωγέ και ωδίνων αμύητε·
λυσόζωνε, φίλοιστρε, κυνηγέτι, λυσιμέριμνε,
εύδρομος, ιοχέαιρα, φιλαγρήτι, νυκτερόφοιτε,
κληισίη, ευάντητε, λυτηρίη, αρσενόμορφε,
ορθίη, ωκυλόχεια, βροτών κουροτρόφε δαίμον,
αγροτέρη, χθονίη, θηροκτόνος, ολβιόμοιρε·
η κατέχεις ορέων δρυμοίς, ελαφηβόλε, σεμνή,
πότνια, παμβασίλεια, καλόν θάλος αείν εούσα,
δρυμονία, σκυλακίτι, Κυδωνιάς, αιολόμορφε.
ελθε, θεα σωτειρα, φίλη, μυστεσιν απασιν
ευάντητος, αγουσα καλοίς καρποίς από γαίης
ειρήνην τ' έρατήν καλλιπλόκαμον θ' υγίειαν·
πέμποις δ' είς ορέων κεφαλάς νοσσους τε καί άλγη.



ΠΡΟΣ ΗΦΑΙΣΤΟΝ

Ηφαίστου, θυμίαμα λιβανομάνναν
Ήφαιστ' ομβριμόθυμε, μεγασθενές, ακάματον πυρ,
λαμπόμενε φλογίαις αυγαίς, φαεσίμβροτε δαίμον,
φωσφόρε, καρτερόχειρ, αιώνιε, τεχνοδίαιτε,
εργαστήρ, κόσμοιο μέρος, στοιχείον αμεμφές,
παμφάγε, πανδαμάτωρ, πανυπέρτατε, παντοδίαιτε,
αιθήρ, ήλιος, άστρα, σελήνη, φώς αμίαντον
ταύτα γαρ ηφαίστοιο μελη θνητοίσι προφαίνει.
πάντα δε οίκον εχεις, πασαν πόλιν, εθνεα πάντα,
σώματα τε θνητών οικείς, πολύολβε, κραταιέ.
κλυθι, μακαρ, κλυιζω σε προς ευιέρους επιλοιβίς,
αιεί όπως χαίρουσιν απ' έργοις ήμερος ελθοις.
παύσον λυσσώσαν μανίαν πυρός ακαμάτοιο
καύσιν έχων φύσεως έν σώμασιν ημετέροισιν.




ΠΡΟΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΝ


Ουρανία, πολίυμνε, φιλομμειδής Αφροδίτη,
ποντογενής, γενέτειρα θεά, φιλοπάννυχε, σεμνή,
νυκτερία ζεύκτειρα, δολοπλόκε μήτερ ανάγκης
πάντα γάρ εκ σεθεν εστίν, υπεζεύξω δε<τε> κόσμον
και κρατέεις τρισσών μοιρών, γεννάις δε τα πάντα,
όσσα τ' εν ουραν'ηι εστι και εν γαίηι πολυκαρπωι
εν πόντου τε βυθήι τε, σεμνή Βάκχοιο παρεδρε,
τερπομένη θαλασαισι, γαμοστόλε μήτερ ερώτων,
Πειθοί λεκτροχαρής, κρυφία, χαριδίτι,
φαινομένη, τ' αφανής, ερατοπλόκαμ', ευπατέρεια,
νυμφιδία σύνδαιτι θεών, σκηπτούχε, λύκαινα,
γεννοδέτειρα, φίλανδρε, ποθεινοτάτη, βιοδώτι,
η ζεύξασα βροτοίς αχαλινήτοισιν ανάγκαις
και θηρωμ πολύ φύλον ερωτομανόν υπό φίλτρων·
όρχεο, Κυπρογενές θείον γένος, είτ' εν' ολύμπωι
όσσα, θεά βασίλεια, καλήι γήθουσα προσώπωι,
είτε καί ευλιβάνου Συρίης έδος αμφιπολεύεις,
είτε σύ γ' εν πεδίοισι συν άρμασι χρυσεοτεύκτοις
Αιγύπτου κατεχεις ιερας γονιμόδεα λουτρά,
η και κυκνείοισιν όχοις επί πόντιον οίδμα
ερχομένη χαίρεις κητίν κυκλύαισι χορεύαις,
η νύμφαις τέρπηι κυανόπισιν εν χθονί Διηι
θίνας επ' αιγιαλοίς ψαμμόδεσιν άλματι κούφωι·
είτ' εν Κύπρωι, άνασσα, τροφήι σέο, ένθα καλαί τε
παρθένοι άδμηται νύμφαι τ' ανα παντ' ενιαυτών
υμνοίσιν, σύ, μάκαιρα, καί έμβροτον αγνόν ¶δωνιν.
ελθέ, μάκαιρα θεά μαλ' επίρατον είδος έχουσα·
ψυχήι γαρ σε καλώ σεμνήι αγνοίσι λόγοισιν.




ΠΡΟΣ ΑΡΗΝ


Αρεος, θυμίαμα λίβανον
αρρηκτ', ομβριμόθυμε, μεγασθενές, άλκιμε δαίμον,
οπλοχαρίς, αδάμαστε, βροτοκτόνε, τειχεσιπλέτα,
¶ρες άναξ, οπλόδουπε, φόνοις πεπαλαγμένος αιεί,
αίματι ανδροφόνωι χαίρων, πολεμόκλονε, φρικτέ,
ός ποθίεις ξέφεσίν τε καί άγχεσι δόριν άμουσον
στήσον έριν λυσσώσαν, άνες πόνον αλγεσίθυμον,
είς δε πόθον νεύσον Κ'υπριδος κώμους τε Λυαίου
αλλάξας αλκήν όπλων είς έργα τα Δηούς,
ειρήνην ποθέων κουροτρόφον, ολβιοδώτιν.




ΠΡΟΣ ΕΣΤΙΑΝ


Εστίας, θυμίαμα αρώματα
Εστία ευδυνάτοιο Κρόνου θυγατερ βασίλεια,
η μέσον οίκον έχεις πυρός αεναοιο, μεγίστου,
τούσδε σύ εν τελεταίς όσίους μύστας αναδείξαις,
θείσ' αίειθαλέας, πολυόλβους, εύφρονας, αγνούς
οίκε θεών μακάρων, θνητών στήριγμα κραταιάν,
αιδίη, πολύμορφε, ποθεινοτάτη, χλοόμορφε
μειδιόωσα, μάκαιρα, ταδ' ιερά δέξο προθύμως,
όλβον επιπνείουσα και ηπιόχειρον υγείαν.





ΠΡΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ


Ποσειδώνος, θυμίαμα σμύρναν
Κλυθι, Ποσειδάον γαιήοχε, κυανοχαίτα,
ίππιε, χαλκοτόρευτον έχων χείρεσσι τρίαιναν·
ός ναίεις πόντοιο βαθυστέρνοιο θεμεθλα,
ποντομέδων, αλίδουπε, βαρίκτυπος, εννοσίγαιε,
κυμοθαλής, χαριτώπα, τετράορον άρμα διώκων,
ειναλίοις ροίζοισι τινάσσων αλμυρών ύδωρ,
ός τριτάτης έλαχες μοίρης βαθύ χεύμα θαλάσσης,
κύμασι τερπόμενος, θηρσίν θ' άμα, πότνιε δαίμον.
έδρανα γας σώζοις και νηών εύδρομον ορμήν,
ειρήνην, υγίειαν άγων, ηδ' όλβον αμεμφή.




ΠΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΝ


Δημητρος ελευσινίας, θυμίαμα στίρακα
Δηώ, παμμήτειρα θεά, πολυόνυμε δαίμον,
σεμνή Δήμητερ, κουροτρόφε, ολβιοδότι,
πλουτοδότειρα θεα, σταχυοτρόφε, παντοδότειρα,
ειρήνηι χαίρουσα και εργασίαις πολυμόχθοις,
σπερμεία, σωρίτι, αλωαία, χλοόκαρπε,
η ναίεις αγνοίσιν ελευσίνος γυάλοισιν,
ιμερόεσσ', ερατή, θνητών θρεπτειρα προπάντων,
η πρωτη ζεύξασα βοών αροτήρα τένοντα
και βίον ιμερόεντα βροτοίς πολύολβον άνεισα,
αυξιθαλής, Βρομίοιο συνέστιος, αγλαότιμος,
λαμπαδέεσσ', αγνή, δρεπάνοις χαίρουσα θερείοις
συ χθονία, συ δε φαινομένη, σύ δε πάσι προσηνίς
εύτεκνε, παιδοφίλη, σεμνή, κουροτρόφε κούρα,
άρμα δρακοντείοισιν υποζεύξασα χαλινοίς
εγκυκλύοις δίναις περί σύν θρόνον ευάζουσα,
μουνογενής, πολύτεκνε θεά, πολυπότνια θνητοίς,
ής πολλαί μορφαί, πολυάνθεμοι, ιεροθαλείς.
ελθέ, μάκαιρ', αγνή, καρποίς βρίθουσα θερεοις,
ειρήνην κατάγουσα και ευνομίην ερατεινήν
και πλούτον πολύολβον, ομού δ'υγίειαν άνασσαν



ΠΡΟΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ


Περσεφόνη, θυγάτερ μεγάλου Διός, ελθέ, μάκαιρα,
μουνογένεια θεά, κεχαρισμένα δ' ιερα δόξαι·
Πλούτωνος πολύτιμε δάμαρ, κεδνή, βιοδ'ωτι,
η κατέχεις αίδαο πύλας υπό κευθεα γαίης,
Πραξιδίκη, ερατοπλόκαμε, Δηούς θάλος αγνόν,
Ευμενίδων γενέτειρα, καταχθονίων βασίλεια,
ην Ζεύς αρρήτοισι γοναίς τεκνώσατο κούρην,
μήτερ εριβρεμέτου πολυμόρφου Ευβουλέος,
ωρών συμπαίκτειρα, φαεσφόρε, αγλαόμορφε·
σεμνή, παντοκράτειρα, κόρη καρποίσι βρύουσα,
ευφεγγής, κερόεσσα, μόνη θνητοίσι ποθεινή,
εαρινή, λειμωνιάσιν χαίρουσα πνοήσιν,
ιερόν εκφαίνουσα δέμας βλαστοίς χλοοκάρποις,
αρπαγιμαία λέχη μετοπωρινά νυμφευθεύσα·
ζωή και θάνατος μούνη θνητοίς πολυμόχθοις,
Φερσεφόνεια· φέρεις γαρ αεί καί πάντα φονεύεις.
κλύθι, μάκαιρα θεά, καρποίς δ' αναπεμπ' από γαίης
ειρήνη θάλλουσα και ηπιοχείρ' υγεία
και βίω εύολβω λιπαρόν γήρας κατάγοντι
πρός σύν χώρον, άνασσα, καί ευδύνατον Πλούτωνα



ΠΡΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΝ


Διονύσου, θυμίαμα στίρακα
Κικλύσκω Διόνυσον ερίβρομον, ευαστέρα,
πρωτόγονον, διφυή, τρίγονον, Βακχείον άνακτα,
άγριον, άρρητον, κρύφιον, δικέρωτα, δίμορφον,
κισσόβρυον, ταυρωπόν, αρήιον, εύιον, αγνόν,
ωμάδιον, τριετή, βοτρυοτρόφον, αρνεσόπεπλον.
Ευβουλεύ, πολύβουλε, Διός και Περσεφονείης
αρρητοις λεκτροισι τεκνωθείς, έμβροτε δαίμον·
κλυθι, μάκαρ φωνής, ωδής δ' επίπνευσον ενηής,
ευμενές ήτορ έχων, σύν ευζώνοισι τιθήναις.




ΠΡΟΣ ΕΡΜΗΝ


Ερμού, θυμίαμα λίβανον
Κλυθί μου, Ερμεία, Διός άγγελε, Μαιάδος υιέ,
παγκρατές ήτορ έχων, εναγώνιε, κοίρανε θνητών,
εύφρων, ποικιλόβουλε, διάκτορε αργειφόντα,
πτηνοπέδιλε, φίλανδρε, λόγου θνητοίσι προφήτα·
γυμνάσιν ος χαίρεις δολίαις τ' απαίταις, οφιούχε·
ερμηνεύ πάντων, κερδέμπορε, λυσιμέριμνε·
ός χείρεσσιν έχεις ειρήνης όπλον αμεμφές·
Κωρυκιήτα, μάκαρ, εριούνιε, ποικιλόμυθε,
εργασίαις επαρωγέ, φίλε θνητοίς έν ανάγκαις·
γλώσσης δεινών όπλον τε σεβάσμιον ανθρώποισι·
κλυθί μευ ευχομένου, βιώτου τέλος εσθλόν οπάζων,
εργασίεσι, λόγου χάρισιν, και μνημοσύνησιν.

View Entry | Leave A Comment

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 22.4.2008, 3:28 pm / ΔΙΑΘΕΣΗ: Other

Μια πολύ παλιά Σουδανική παράδοση της φυλής Σιλλούκ αναφέρει: «Τον παλιό καιρό οι άνθρωποι ανέβαιναν στο φεγγάρι από κάποιο ανηφορικό δρόμο αλλά μετά κουράστηκαν και δεν μπορούσαν ν' ανέβουν».
Τα Ινδικά χειρόγραφα αναφέρουν ότι «οι Έλληνες θεοί πολέμησαν εναντίον των κατοίκων της σελήνης και των συμμάχων της.»
Οι Έλληνες φιλόσοφοι γνώριζαν πάρα πολλά για την σελήνη. Ο Σωκράτης την χαρακτηρίζει: «Μεγάλη κούφια σφαίρα που στο εσωτερικό της υπάρχουν θάλασσες και στεριές και κατοικούν άνθρωποι σαν εμάς». Αυτά αναφέρει ο Ξενοφάνης για τον δάσκαλο του. Αυτά που έλεγε ο Σωκράτης τα υποστηρίζουν και σύγχρονοι αστρονόμοι.
Ο Έλληνας θεός Ορφέας, γιος του Απόλλωνα, ο πιο τακτικός ταξιδιώτης της Σελήνης και του Σειρίου, και μας λέει: «Η Σελήνη έχει βουνά πολιτείες και σπίτια, η επιφάνεια της είναι έδαφος όπως της γης και καιοικεκαι από θεϊκούς κατοίκους.» Τις πληροφορίες αυτές μας τις δίνουν Πλούταρχος και Διογένης ο Λαέρτιος.
Ο Ορφέας γνώριζε το σεληνιακό ημερολόγιο των 12 μηνών και τις φάσεις της σελήνης. Μιλά για την περιστροφή της γης γύρω από τον ήλιο, τις εύκρατες, τροπικές και πολικές ζώνες της γης, τις εκλείψεις της σελήνης, τα ηλιοστάσια, τις ισημερίες, τις κινήσεις των πλανητών και την παγκόσμια έλξη και επιμένει στο θέμα των κατοίκων της σελήνης, ότι είναι αυτοί που περιπλανήθηκαν από πλανήτη σε πλανήτη.
Οι Τελχίνες της Ρόδου και οι Κάβειροι της Σαμοθράκης εξαφανίστηκαν μετά τον μεγάλο κατακλυσμό. Η τεχνολογική τους εξέλιξη ήταν τέτοια που τους επέτρεπε να εγκαταλείψουν την γη και να σωθούν στην Σελήνη ή τον Αρη. Η άποψη μου είναι ότι επέστρεψαν στις βάσεις τους στην Σελήνη και τον Αρη αντίστοιχα, βάσεις που χρησιμοποιήθηκαν από τους θεούς κατά τον εποικισμό της γης.
Ο Νονός αναφέρει ότι ο Φαέθων έκανε 30 περιστροφές γύρω από το φεγγάρι, ταξίδεψε στην Αφροδίτη και επισκεπτόταν τον Β. και Ν. Πόλο.
Ο Διόνυσος και ο Ηρακλής πήγαν στην Σελήνη και ο Ίδμων όπως αναφέρει ο Νονός ταξίδεψε στην Σελήνη με το άρμα του που έμοιαζε με απαστράπτοντα κομήτη και δίνει ακριβέστατες πληροφορίες για την αθέατη πλευρά της σελήνης κάτι, που πριν λίγα χρόνια έκανε ο σύγχρονος άνθρωπος.
Ο Ελληνικής καταγωγής Λουκιανός από την Σαμοσάτα της Συρίας έζησε το 120 μ.χ. Στο βιβλίο του «Αληθινή Ιστορία» αν και το χαρακτηρίζει παραμύθι, εν τούτοις δίνει πληροφορίες επιστημονικά απόλυτα ακριβείς, οι οποίες επαληθεύτηκαν στην εποχή μας. Τις πληροφορίες αυτές εάν δεν υπήρχαν ανάλογες εμπειρίες, ήταν αδύνατον να τις φαντασθεί άνθρωπος.
«Πήγαινε με ένα καράβι που το πήρε ο αέρας για εφτά μερόννχτα και την όγδοη ημέρα έφτασε στο φεγγάρι. (Τόσο κάνουν τα σύγχρονα διαστημόπλοια του ανθρώπου για το φεγγάρι). Μπήκε μέσα σ' ένα πηγάδι που από πάνω είχε καθρέφτες και έβλεπε όλη τη γη. (Πρόκειται για υπερσύγχρονο τηλεσκόπιο που ο άνθρωπος ακόμη δεν το έχει φτιάξει γιατί με αυτό έβλεπε και τους ανθρώπους στην γη). Βασιλιάς της Σελήνης ήταν ο Ενδυμίωνας που τον πήραν από την γη και τον πήγαν στο φεγγάρι και τον έκαναν βασιλιά.»
Περιγράφει τρικινητήρια αεροπλάνα (τρικέφαλοι αλογογύπες που πετούσαν) περιγράφει σύγχρονες διόπτρες (έβαζαν και έβγαζαν τα μάτια τους που μπορούσε να τα φορά ο καθένας και έβλεπαν πολύ μακρυά) περιγράφει πολεμιστές με διαστημική στολή που είχε δύο κέρατα "κεραίες". Ο στρατός αυτός ήταν του Φαέθοντα και επειδή ήταν άνθρωποι σαν εμάς και η θερμοκρασία της σελήνης μεγάλη γι αυτό φορούσαν τις διαστημικές στολές.
Περιγράφει ταξίδια στ' άστρα του ζωδιακού καθώς και προσθαλάσσωση ίδια με αυτή των συγχρόνων κοσμοναυτών και μάλιστα στην περιοχή των Βερμούδων. Επισκέφθηκε τα νησιά των Μακάρων (Σείριος) και δεν ήθελε να φύγει αφού σε λίγα χρόνια θα γύρναγε πίσω.
Τέλος περιγράφει πόλεμο μεταξύ των κατοίκων της Σελήνης και του Σειρίου όπου έγιναν αερομαχίες και χρησιμοποιήθηκαν τρομερά όπλα και νίκησαν οι Σείριοι. Όπως φαίνεται ο Λουκιανός διάβασε κάποιο χειρόγραφο που έγραφε για όλα αυτά και επειδή του φαινόταν εξωφρενικά τα αποκάλεσε παραμύθι τα έγραψε και τα ονόμασε αληθινή ιστορία.
Η δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα, η Αρτεμη, χρημάτισε βασίλισσα της σελήνης. Ο Πυθαγόρας, γιος του Απόλλωνα κατά μία παράδοση, επέμενε ότι η Σελήνη κατοικείται από όντα θεϊκά όμοια με τους ανθρώπους της γης. Ο Πυθαγόρας αφηγείται επίσης ότι έκανε στροφές γύρω από την σελήνη με τα αστρόπλοια των θεών που κατοικούσαν στο φεγγάρι και με τα όντα αυτά είχε δημιουργήσει φιλία, ενώ αναφέρει ότι η σεληνιακή ημέρα είναι 15 φορές μεγαλύτερηαπό της γης όπως και είναι.
Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι όπως άκουσε από μαρτυρίες πολλές φορές, ο Πυθαγόρας μπορούσε την ίδια στιγμή να βρίσκεται σε δύο διαφορετικό μέρη - ιδιότητα που έχει μόνο το ηλεκτρόνιο του ατόμου - και έκανε ταξίδια στον ¶δη ακολουθώντας την διαδρομή του Προμηθέα. Ο Πυθαγόρας μπορούσε να αιωρείται και να γίνεται αόρατος ή να βρίσκεται ταυτόχρονα σε δύο μέρη. Τον δίδαξε ο Απόλλωνας όπως τον Αρισταία και τον ιερέα του 'Αβαρι.
Οι θεϊκοί κάτοικοι της σελήνης είναι πιο ψηλοί από τους κατοίκους της γης, ξανθοί και πολύ όμορφοι. Όλες οι γνώσεις του Πυθαγόρα, Μαθηματικά, Μουσική, Γεωμετρία, Φυσική είναι δοτές γνώσεις που πήρε από τους ουράνιους με τους οποίους είχε συνεχή επαφή. Το 1950 σε ναό των Μαγιάς στο Μεξικό βρέθηκε χάρτης της αθέατης πλευράς της σελήνης, ο οποίος αποδείχτηκε απόλυτα ακριβής συγκρινόμενος με τους πρόσφατους που έφεραν τα διαστημόπλοια. Η πρώτη χαρτογράφηση της αθέατης πλευράς της σελήνης από τον άνθρωπο έγινε την 7.10.1959, επομένως ο παλαιός χάρτης βρέθηκε στην γη ή από επίσκεψη γήινων στο φεγγάρι ή από επίσκεψη εξωγήινων στην γη.
Η σελνη σύμφωνα πάντα με τα Σανσκριτικά κείμενα και την Ινδουϊστική θρησκεία, σε κάποια απώτατη εποχή δεν υπήρχε σαν δορυφόρος της γης. Αργότερα η γη είχε τρεις δορυφόρους. Την εποχή που η γη δεν είχε δορυφόρους, οι άνθρωποι είχαν ανάστημα ύψους 1.20-1.50 μέτρων. Όταν είχε τρεις δορυφόρους τότε οι άνθρωποι είχαν ανάστημα 2.50-12.00 μέτρα και τέλος με ένα δορυφόρο έχουν το ύψος του σημερινού ανθρώπου 1.60-2.00 μέτρα, λόγω βαρύτητας (g=9.81m/sec2).

View Entry | Leave A Comment

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 21.4.2008, 5:52 pm / ΔΙΑΘΕΣΗ: Ευτυχισμένος/η

ΥΠΕΡΒΟΡΕΙΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΛΛΩΝ

«Φοίβε βασιλιά, όταν στην κυκλική θάλασσα
η θεά, η αξιοσέβαστη Λητώ,
γένναγε εσένα τον ωραιότερο μέσα στους
αθανάτους, αγγίζοντας με τα χέρια της μια
λυγερή φοινικιά, ολόκληρη η απέραντη
Δήλος γέμισε από θείες ευωδιές και
γέλασε η πελώρια γη κι αναγάλλιασε της
αφρισμένης θάλασσας ο βαθύς πόντος»
ΘΕΟΓΝΙΣ

Μία από τις πλέον αινιγματικές παραδόσεις τις μυθολογίας μας σχετίζεται με τους Υπερβορείους και την μυθική χώρα τους, την οποία κάθε φθινόπωρο επισκεπτόταν ο θεός Απόλλων με το ιπτάμενο άρμα του, το οποίο έσερναν Κύκνοι και επέστρεφε πάλι την άνοιξη στη Δήλο και στους Δελφούς. Ο γυρισμός του Απόλλωνα γιορτάζονταν στους Δελφούς κάθε εαρινή ισημερία, με τα ''Θεοφάνια'' ενώ υπήρχε και ο Αστραφτερός Κύκνος που συμβόλιζε το προαναφερθέν ιπτάμενο άρμα του θεού.
Οι μελέτες που ασχολήθηκαν με το θέμα των Υπερβορείων, τοποθετούν αυτόν τον μυθικό λαό γενικώς και αορίστως στο βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη, ενώ κάποιες πιο ειδικές αναφορές μιλάνε για Γροιλανδία, Σκανδιναβία, Βαλτική, Ρωσία, Σιβηρία, για Σκύθες, για Μασαγέτες κ.α. Υπάρχουν βέβαια και πιο εξεζητημένες μελέτες για την Υπερβορεία, όπως η άποψη ότι ήταν κάποιο νησί (πάντοτε τοποθετημένο στην Αρκτική ζώνη) το οποίο καταποντίστηκε. Εικάζεται ότι οι έρευνες του Γιούργκεν Σπανούθ το 1961, στον 54ο παράλληλο, αποσκοπούσαν στην ανεύρεση της υποτιθέμενης καταποντισμένης Υπερβορείας· οι δώδεκα δύτες και οι πέντε βατραχάνθρωποι της αρχαιολογικής αποστολής δε βρήκαν τίποτα.
Στην αρχαία Ελλάδα βέβαια υπήρχε η γνώση για τις περιοχές της Αρκτικής ζώνης και των συνθηκών που επικρατούν εκεί, όπως για παράδειγμα η αναφορά του Ηρόδοτου ότι στους Υπερβόρειους η μέρα διαρκεί έξι μήνες. Ο Ηρόδοτος έκανε αυτή την δήλωση διότι γνώριζε και για τις συνθήκες της Αρκτικής και για τους Υπερβορείους και υπέθεσε ότι οι τελευταίοι, σαν «Υπέρ-Βόρειοι», και παίρνοντας τη στενή ερμηνεία αυτού του όρου, κατοικούν στον απώτατο βορρά, στην Αρκτική. Δεν πρέπει να ξεχνάμε βεβαίως και τον θαλασσοπόρο Πυθέα από τη Μασσαλία, που ήταν συν τοις άλλοις μεγάλος γεωγράφος, αστρονόμος και μαθηματικός, ο οποίος ταξιδεύοντας στο βορρά πρέπει να έφθασε ως τη Γροιλανδία.
Υποθέτοντας δε ότι όντως οι Υπερβόρειοι είναι Γροιλανδοι ή Σκανδιναβοί ή Σκύθες ή Μασαγέτες, ερχόμαστε σε σύγκρουση με την αρχαιοελληνική γραμματεία που αναφέρει ότι οι Υπερβόρειοι μιλούσαν ΕΛΛΗΝΙΚΑ! Διαβάζουμε στον Διόδωρο:
«Έχειν δε τους Υπερβορείους τίνα διάλεκτον, και προς τους Έλληνες οικειότατα διακείσθα...».
Οι Υπερβόρειοι λοιπόν είναι Έλληνες, αδέλφια μας, όλοι ιερείς και λάτρεις του Απόλλωνα του οποίου «...η αληθινή κατοικία... βρίσκεται ανάμεσα στους Υπερβορείους, σε μια χώρα Αιώνιας Ζωής...» όπως αναφέρει και ο Πλάτων. Βέβαια Αιώνια Ζωή και Αιώνια Ευτυχία δεν υπάρχει στις εσχατιές του βορρά, ούτε είναι ασφαλώς ένας παντοτινός καταπράσινος τόπος με ανέσπερο φως χωρίς να γνωρίζει ποτέ χειμώνα και πολύ περισσότερο ένας τόπος με δυο ετήσιες σοδειές, όπως τον θέλει η Ελληνική Μυθολογία.
Από τα παραπάνω θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η Υπερβορεία δεν ανήκει στις βόρειες πολικές περιοχές· δεν βρίσκεται καν στον πλανήτη Γη. Και ως προς αυτό μας πληροφορεί σχετικά ο μεγάλος λυρικός αλλά και μύστης ποιητής Πίνδαρος:
«Την θαυμαστήν οδόν την άγουσαν εις τας πανηγύρεις των Υπερβορείων ούτε πεζός, ούτε δια πλοίων ερχόμενος θα δυνηθείς να εύρεις...»
Εφόσον λοιπόν ο δρόμος που οδηγεί στους Υπερβορείους δεν υφίσταται ούτε δια ξηράς, ούτε δια θαλάσσης, άρα ο μόνος δρόμος που απομένει είναι ο εναέριος δρόμος τον οποίο για να τον διασχίσεις χρειάζεται να διαθέτεις-τι άλλο;- ιπτάμενα σκάφη!!
Επομένως οι Υπερβόρειοι ανήκουν σε χώρους κοσμικούς, οι οποίοι μέσω του μύθου του Περσέα, εντοπίζονται στους αστερισμούς του βορείου ημισφαιρίου του ουρανού. Παρακάτω θα αντιπαραβάλλουμε την μυθολογική εκδοχή που θέλει τον Περσέα να επισκέπτεται τους Υπερβορείους για λάβει βοήθεια στην επικείμενη σύγκρουσή του με την Μέδουσα, με τους βόρειους αστερισμούς για να εντοπίσουμε ειδικότερα αυτούς στους οποίους θα δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή.
Εν συνεχεία ο Πίνδαρος μας γνωστοποιεί τα αίτια της Αιώνιας Ευτυχίας των Υπερβορείων αναφέροντας ότι αν και είναι άνθρωποι εντούτοις δεν προσβάλλονται ποτέ από νοσήματα, ούτε μάλιστα υπόκεινται στη διαδικασία της γήρανσης των κυττάρων τους και κατά συνεπείαν είναι αθάνατοι!! Αναφέρει σχετικά:
«Ούτε ασθένειαι ούτε το απάισιον γήρας προσβάλλουν την ιερά ταύτην γενεάν, χωρίς δε πόνον και μακράν των μαχών ζουν... Εις των ευτυχών τούτων ανθρώπων το έθνος ήλθε άλλοτε της Δανάης ο υιός (ο Περσέας)...»
Η προσωπική μου άποψη είναι πως ο Πλάτωνας εξηγεί την αθανασία των Ολύμπιων προπατόρων μας όταν αναφέρει πως η διατήρηση της συνοχή τους οφείλεται στο γεγονός πως η συγκόλληση των τεσσάρων στοιχείων του Σύμπαντος (Γη, Ύδωρ, Πυρ, Αήρ), που αποτελούν την προαναφερθείσα συνοχή τους, έγινε με Δεσμούς ¶λυτους (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). Εφόσον λοιπόν οι Υπερβόρειοι είναι αθάνατοι και εφόσον αυτό προϋποθέτει «Αλύτοις Δεσμοίς» εν τη συνοχή τους και εφόσον είναι Έλληνες Αδέλφια μας, συνεπάγεται ότι είναι και αυτοί κάποιοι από τους (χιλιάδες) Ολύμπιους. Πάλι ο Πίνδαρος μας πληροφορεί για τον σύνδεσμο που ενώνει τους Ελλάνιους εν τη Ελλάνια, με τους Ελλάνιους Ολύμπιους:
«Υπάρχει μια φυλή ανθρώπων, μια φυλή θεών. Έχουν και οι δύο πνοή ζωής από μια μόνο μητέρα. Χωριστές όμως δυνάμεις μας κρατάνε μοιρασμένους και η μία είναι τα τίποτε, ενώ η άλλη έχει τον ορειχάλκινο ουρανό για σίγουρη ακρόπολη. Και όμως έχουμε κάποια ομοιότητα σε μεγάλη ευφυία και δύναμη, με τους αθάνατους, κι ας μην ξέρουμε τι θα μας φέρει η μέρα...»
Στην περίπτωση που μελετάμε και σύμφωνα με την ελληνική παράδοση, ο σύνδεσμος δεν είναι άλλος από τον θεό Απόλλωνα. Αξίζει να αναφέρουμε κάποια στοιχεία από την μυθολογία μας που συνδέει τον Απόλλωνα με τους Υπερβορείους πριν ακόμα τη γέννησή του. Κατά την παράδοση η μητέρα του θεού, η Λητώ, γεννήθηκε στη χώρα των Υπερβορείων γεγονός που αμέσως την κατατάσσει στο αυτό έθνος. Όταν πλησίαζε η ώρα της γέννησης του θεού του Φωτός, η Υπερβόρεια Λητώ μετέβη στη Δήλο συνοδευόμενη από τις δύο Υπερβόρειες παρθένες ¶ργη και Ώπιδα (για την ιστορία θα πρέπει να πούμε ότι η νήσος Δήλος ήτο «άδηλος» διότι βρισκόταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, με προορισμό όμως να αναδυθεί με προσταγή του Δία για χάρη της επίτοκης Λυτούς και να καθαγιασθεί με τη γέννηση του θεού). ¶λλες δύο Υπερβόρειες παρθένες αργότερα, η Λαοδίκη και η Υπερόχη έφθασαν στο νησί προσφέροντας «δώρα».
Βέβαια όλη αυτή η μυθολογία είναι γεμάτη από κώδικες όπως κώδικες είναι και οι τάφοι των δύο παρθένων (της Λαοδίκης και της Υπερόχης) που βρέθηκαν στη Δήλο και διαμορφώθηκαν κοντά στον ιερό περίβολο της Αρτέμιδος (βλ. επίσης εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος- Λαρούς- Μπριτάνικα»). Και λέγω ότι οι τάφοι τους είναι κωδικοποιημένα σημεία, διότι μετά τον «θάνατο» τον δύο κοριτσιών σταμάτησε και οποιαδήποτε -άμεση- επαφή μεταξύ των Υπερβορείων και των κατοίκων του νησιού. Πιθανώς οι τάφοι των δύο Υπερβορείων παρθένων να σχετίζεται με τον λοιμό που έπληξε τους Αθηναίους το 425 π.Χ. και να χρησιμοποιήθηκαν σαν μέσο κάθαρσης προς εξευμενισμό του Απόλλωνος. Πάντως κανένας τάφος Δήλιου δεν έπρεπε να μείνει στο νησί και έτσι το νεκροταφείο του νησιού μεταφέρθηκε στο γειτονικό νησί Ρηνεία. Επίσης, ως μέσο κάθαρσης, απαγόρευαν τις εγκυμονούσες να γεννήσουν στη Δήλο και έτσι αυτές πηγαιναν, όταν έφθανε η ώρα της γέννας, στη Ρηνεία.
Ο θεός Απόλλωνας είναι γνωστός για την ασύγκριτη ευστοχία του στη τοξοβολία· τα βέλη του δεν αστοχούν ποτέ. Αυτή του την ικανότητα χρησιμοποίησε για να εκδικηθεί τους Κύκλωπες τους οποίους θεώρησε ως υπαίτιους για το θάνατο του υιού του Ασκληπιού. Με μεγάλη επιδεξιότητα στόχευσε με το τόξο του και με ένα και μοναδικό βέλος σκότωσε όλους τους Κύκλωπες. Μετά από το φονικό, το βέλος πέταξε μόνο του(;) και κρύφθηκε στο ναό του Απόλλωνος στη χώρα των Υπερβορείων. Αυτό το ιπτάμενο βέλος χάρισε ο θεός στον Υπερβόρειο ιερέα ¶βαρι πάνω στο οποίο μεταφέρθηκε για το ταξίδι του από την Υπερβορεία στην Δήλο. Ο ¶βαρις επισκέφθηκε τον πλανήτη μας στην εποχή του Πυθαγόρα, με τον οποίο είχε και επαφή και σε αυτό το γεγονός εντοπίζεται η καταγωγή του Πυθαγόρα, αλλά και του δασκάλου του Φερεκύδη, στους Υπερβόρειους. Η σχέση άλλωστε του Πυθαγόρα με τον Υπερβόρειο Απόλλωνα διαφαίνεται όταν ο ¶βαρις συνάντησε τον Πυθαγόρα και τον «νόμισε» για τον ίδιο τον θεό «...για τον θεό του οποίου ήταν ιερέας..» αναφέρει σχετικά ο Ιάμβλιχος, στα κείμενα του οποίου μπορούμε επίσης να διαβάσουμε:
«Αυτοί λοιπόν θεωρούν ότι αυτή είναι η πίστη των δικών τους αντιλήψεων, γιατί ο πρώτος που διακήρυξε αυτά δεν ήταν κανείς τυχαίος, αλλά ο θεός, και ένα από τα ?Ακούσματα είναι αυτό: ποιος είσαι Πυθαγόρα?. Επειδή ισχυρίζονται πως ήταν ο Απόλλωνας ο Υπερβόρειος. Αποδείξεις δε αυτού είναι ότι σε αγώνα αφού σηκώθηκε, έδειξε το μηρό του χρυσό και τον ¶βαρι τον Υπερβόρειο φιλοξενούσε και πήρε από αυτόν ένα ακόντιο (βέλος) με το οποίο αυτός ταξίδευε μέσα στον αιθέρα».
Και αλλού:
«(Ο ¶βαρις) χάρισε στον Πυθαγόρα ένα βέλος το οποίο κρατούσε όταν βγήκε από το ιερό. Αυτό θα ήταν χρήσιμο σε αυτόν για όσες δυσκολίες θα συνέβαιναν κατά την τόσο μεγάλη περιπλάνηση. Πάνω σε αυτό λοιπόν ιππεύοντας θα μπορούσε να διαβεί τα αδιάβατα.».
Επίσης:
«Αιθεροβάτης είναι το επίθετο του ¶βαρι, γιατί σε αυτόν δωρήθηκε ακόντιο (βέλος) από τον Υπερβόρειο Απόλλωνα και μεταφερόμενος πάνω σε αυτό... διάβαινε τα αδιάβατα, βαδίζοντας, κατά κάποιον τρόπο, στον αέρα, πράγμα το οποίο υπέθεσαν μερικοί ότι είχε κάνει και ο Πυθαγόρας...».
Το φονικό-ιπτάμενο βέλος είναι φυσικά, όπως και το ιπτάμενο άρμα του Απόλλωνα που σέρνουν Κύκνοι, σκάφος που έχει την δυνατότητα διαστρικών ταξιδιών. Σχετικά με τα παραπάνω αναφέρει και ο Raymond Drake στο βιβλίο του Gods and Spacemen in Greece and Rome (τίτλος στα ελληνικά: Διαστημάνθρωποι και Ιπτάμενοι Δίσκοι στην Ελλάδα). Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι «Διαστημάνθρωποι» κατά τον Drake, είναι οι θεοί των Αρχαίων Ελλήνων. Αναφέρει λοιπόν ο ¶γγλος συγγραφέας: «...Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος έγραψε ότι ο Πυθαγόρας πήρε τις γνώσεις του από τον Υπερβόρειο Δρυϊδη ¶βαρι, τον ιερέα του Απόλλωνα, που δεν έτρωγε γήινες τροφές και ταξίδευε στον αέρα πάνω στο ?Βέλος του Απόλλωνα?, υπονοώντας έναν διαστημάνθρωπο... Ο Πυθαγόρας μίλησε επίσης για επικοινωνία με τους θεούς· οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο σοφός είχε μεταφερθεί κατά κάποιο θαυμαστό τρόπο γύρω από γη, ένας υπαινιγμός για τη φιλία του με πλάσματα του διαστήματος...»
Φεύγοντας από την Υπερβορεία ο Απόλλων, που είχε καταφύγει μετά τη γέννησή του, επισκέπτεται τους Δελφούς, το μέρος στο οποίο επρόκειτο να ιδρυθεί το ομώνυμο μαντείο. Κατά μία εκδοχή του μύθου ιδρυτής του μαντείου θεωρείται ο Ωλήν. Για τον Ωλήν λέγεται ότι έγραψε η ποιήτρια και ιέρεια των Δελφών, Βοιώ που υπήρξε σύζυγος του Ακταίου (βασιλιάς της Αθήνας) και μητέρα του Παλαίφατου (επικός ποιητής). Στη Βοιώ έχει αποδοθεί το έργο «Ύμνος στον Απόλλωνα» όπου αναφέρει πως το δελφικό μαντείο ιδρύθηκε από τους Υπερβόρειους και ότι ο πρώτος μάντης ήταν ο Ωλήν, που από τον Ησύχιο και τον Σούδα αποκαλείται «Δυμαίος» ή «Λύκιος» ή «ΥΠΕΡΒΟΡΕΙΟΣ». Ο Ωλήν θεωρείται επίσης και ο εφευρέτης του δακτυλικού εξαμέτρου. Μαζί με τον Υπερβόρειο Ωλήν, ήρθαν σαν υπερασπιστές του μαντείου οι Υπερβόρειοι Υπέροχος και Λαόδοκος.
Όπως είπαμε οι Υπερβόρειοι είναι Έλληνες Αδέλφια μας του βορείου ημισφαιρίου του ουράνιου θόλου. Σε ποιους όμως αστερισμούς εντοπίζονται, θα πάρουμε την απάντηση από τους πρωταγωνιστές του μύθου του Περσέα. Όμως πρώτα θα πρέπει να πούμε λίγα λόγια για την επίσκεψη του Ήρωα στις περιοχές των Υπερβορείων από τους οποίους έλαβε βοήθεια στην επικείμενη σύγκρουση του με την Μέδουσα. Οι Υπερβόρειοι του προσφέρανε το σπαθί που θα προοριζόταν για τον αποκεφαλισμό του φοβερού τέρατος, καθώς επίσης και την περικεφαλαία από σκυλίσιο δέρμα που θα τον έκαμνε κατά βούληση αόρατο. Φύλακας-¶γγελος του Περσέα αναλαμβάνει η θεά Αθηνά η οποία και αρχικά τον βοηθάει να μεταβεί στους Υπερβόρειους, όπως μας πληροφορεί ο Πίνδαρος:
«...Εις των ευτυχών τούτον ανθρώπων το έθνος ήλθεν άλλοτε της Δανάης ο υιός (ο Περσεύς) με τόλμην και θάρρος υπό την οδηγίαν της Αθηνάς»
Παράδοξος όμως είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Περσέας βρέθηκε ανάμεσά τους. Στο παρακάτω απόσπασμα του Πίνδαρου μπορούμε να διαβάσουμε:
«...Λέγω τους Υπερβορείους εις των οποίων τα δώματα ήλθεν άλλοτε ο Περσεύς ο ήρως, και παρακάθισεν εις γεύμα. Εύρε δε αυτούς προσφέροντας εις τον θεόν ιεράς θυσίας όνων...»
Ο Περσέας λοιπόν θυσίασε όνους για να μπορέσει να μεταβεί στη χώρα τους. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι ο ποιητής στη συγκεκριμένη ωδή μιλάει με κώδικα. Ο συγγραφέας Παναγιώτης Τουλάτος στο έργο του «Τα Αρχεία της Χαμένης Γνώσης, Βιβλίο1» δίνει μια εξήγηση: «...Ο γνωρίζων ελληνικά θα καταλάβει ότι η προσφορά των Υπερβορείων αδελφών μας, είναι προσφορά του όλου νοητικού κόσμου, αφού ο Περσέας τους βρήκε ?προσφέροντας θυσίας ό ν ω ν? (διάβαζε αποκωδικοποιημένα ν ό ω ν)... Και για όποιον δεν εννόησε, τον παραπέμπω στον μεγάλο γραμματολόγο Λουκιανό (έργο Λούκιος ή Όνος), στον Πλάτωνα (έργο «Ευθύδημος»), αλλά και στην πορεία του Ιησού Χριστού «επί πώλου όνου». Επίσης στον «Κρατύλο» του Πλάτωνα, να καταλάβει τη βαθύτερη ουσία του ελληνικού αλφαβήτου και να συλλαμβάνει μηνύματα μέσα από λέξεις κλειδιά όπως, Κρ-Ονος ή Θρ-Ονος...» Για όποιον θα θελήσει να ψάξει περισσότερο το θέμα σχετικά με τους «όνους», θα πρέπει να καταφύγει και σε εργασίες που ασχολούνται με την πινακίδα του Ιδαλίου στη Κύπρο.
Επιπλέον αστερισμοί που από την παράδοση θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως «τόπους των Υπερβορείων» είναι ο αστερισμός του Τόξου (το όπλο του θεού Απόλλωνος) και ο αστερισμός του Κύκνου (το πουλί που συντροφεύει τον Απόλλωνα στα ταξίδια του σέρνοντας το ιπτάμενο του άρμα).
Ο αστερισμός του Δράκοντα (ίσως και οι αστερισμοί του Οφιούχου και του Όφεως που εμφανίζονται ενίοτε στο βόρειο και στο νότιο ημισφαίριο) δεν αποτελεί αστερισμό των Υπερβόρειων αδελφών μας -των ανθρώπων με τα εξαίρετα ήθη- αλλά αποτελεί τους μιασματικούς τους βορείου ημισφαιρίου. Ο Εγρήγορος Έλληνας θα πρέπει να κατανοήσει ότι πίσω από την σύγκρουσή του Περσέα με την Μέδουσα υποκρύπτεται η σύγκρουσή του κατά των μιασματικών Δρακόντων. Θα πρέπει να κατανοήσει ότι η απόσταση ανάμεσα στα όντα αυτού του αστερισμού με τον Δράκο τον μεγάλο, τον Όφι τον Αρχαίο, είναι πολύ μικρή.
«Και εγένετο πόλεμος εν τω ουρανώ· ο Μιχαήλ και οι άγγελοι αυτού επολέμησαν κατά του Δράκοντος, και ο Δράκων επολέμησε και οι άγγελοι αυτού... Και ερρίφθη ο Δράκων ο Μέγας ο Όφις ο Αρχαίος...εις την γην · και οι άγγελοι αυτού ερρίφθησαν μετ' αυτού...» ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΒ-7,9.
Τέλος, η σκηνή στην οποία ο Ήρωας Περσεύς σώζει την Ανδρομέδα από τον Δράκοντα αφού τον σκοτώνει, διατηρήθηκε στην χριστιανική παράδοση μέσα από την αλληγορική εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

πηγή: www.freehellenes.org

View Entry | Leave A Comment

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 19.4.2008, 3:58 pm / ΔΙΑΘΕΣΗ: Έτσι και έτσι

Τα σπίτια στην αρχαία Ελλάδα είχαν να αντιμετωπίσουν λίγο πολύ τα προβλήματα που έχουν και τα δικά μας σήμερα με βασικότερα την ζέστη και το κρύο. Ας δούμε όμως τι έκαναν σοφά οι αρχαίοι Έλληνες κι εμείς συνήθως δεν μπαίνουμε στον κόπο ούτε καν να αντιγράψουμε...



Uερμομόνωση
===============
Οι τοίχοι των σπιτιών φτιαχνότανε συνήθως από λάσπη και από πέτρες. Μιας και δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα το τσιμέντο για μαζική χρήση, χρησιμοποιούσαν για καλύτερο «δέσιμο» και αντοχή της λάσπης, άχυρο, αυγά και μαλλιά από κατσίκες. Ο βόρειος τοίχος γινόταν παχύτερος και με τα ελάχιστα δυνατά ανοίγματα. Η είσοδος συνήθως βρισκόταν στην ανατολική και σπανιότερα στην νότια πλευρά.

Ο φόβος της καταστροφής από σεισμό οδηγούσε τους αρχαίους προγόνους μας να σφάζουν και ένα κόκορα στα θεμέλια του σπιτιού σαν θυσία εξευμενισμού στους χθόνιους Θεούς. Το έθιμο επιβιώνει μέχρι σήμερα σε αρκετές περιοχές.


Xρήση φυτών για κλιματισμό
==========================
Στην βόρεια πλευρά του σπιτιού συνήθως φυτευότανε κάποια αειθαλή δέντρα, όπως ελιές, ώστε με το φύλλωμά τους να εμποδίζουν τον χειμωνιάτικο κρύο βόρειο άνεμο να πέσει απ' ευθείας πάνω στο σπίτι. Στην νότια πλευρά συνήθως υπήρχαν φυλλοβόλα δένδρα, που τον χειμώνα χωρίς φύλλα δεν εμπόδιζαν τον ήλιο από το να ζεστάνει το σπίτι, αλλά το καλοκαίρι προσφέρανε όλη τους την σκιά.

Σήμερα ξανασυναντάμε σε κάποια σχέδια τις παλιές ιδέες για φυσική δροσιά στα κτίσματα με την βοήθεια φυτών, αλλά και πολλές φορές για να βελτίωση την ηχομόνωσης απ' τους θορύβους του περιβάλλοντος.


Mόνο όσος ήλιος χρειάζεστε
========================
Οι αρχαίοι Έλληνες δεν σταματήσανε μόνο στην χρήση φυτών για κλιματισμό. Χρησιμοποιούσαν πάνω από τις νότιες πόρτες και παράθυρα μία προέκταση της σκεπής με προσεκτικά σχεδιασμένο μέγεθος. Το μέγεθος αυτής της προέκτασης ήταν υπολογισμένο με τέτοιο τρόπο που το καλοκαίρι ο ήλιος εμποδιζόταν από το να πέσει μέσα στο σπίτι αλλά το χειμώνα που έχει χαμηλότερη τροχιά αυτή η προέκταση δεν τον εμπόδιζε απ' το να ζεσταίνει και το εσωτερικό του σπιτιού.

Μία άλλη έξυπνη εναλλακτική κίνησή τους ήταν η χρήση κληματαριάς συγκεκριμένου ύψους και πλάτους. Πετύχαιναν σχεδόν τα ίδια αποτελέσματα και τρώγανε και τα σταφύλια! :-)

Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι οικολογικά ενημερωμένοι και ευαισθητοποιημένοι αρχιτέκτονες ξαναεφαρμόζουν παρόμοιες λύσεις για πελάτες που είναι σε θέση να κατανοήσουν και να εκτιμήσουν την ποιοτική διαφορά. Μπορείτε να ανακατασκευάσετε κάτι παρόμοιο για ένα νότιο παράθυρό σας; Δοκιμάστε να ρυθμίσετε και το ύψος της τέντας σας ανάλογα!

για περισσότερα: αρχές βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής στο http://www.geocities.com/ResearchTriangle/Facility/8776/indice_E.html
και το θαυμάσιο βιβλίο «το οικολογικό σπίτι» του Κ.Τσίπιρα


Θερμοανακλαστικό χρώμα
=======================
Φυσικά όπως μπορείτε να δείτε μέχρι και σήμερα στα περισσότερα παραδοσιακά Ελληνικά σπίτια, το χρώμα παραμένει λευκό! Αυτό συναντάται κυρίως στα ηλιόλουστα νησιά και χρησιμοποιείται για να ελαχιστοποιήσει την ζέστη απ' τον ήλιο.
Επίσης ο ασβέστης που χρησιμοποιείται ειδικά στα νησιά του Αιγαίου για λεύκανση των τοίχων διαθέτει και μια σειρά άλλων ευεργετικών ιδιοτήτων όπως η απολύμανση και η απορρόφηση της υγρασίας, αποτροπή εντόμων κλπ.

Αυτή η απλή και οικονομική ιδέα μπορεί να βοηθήσει κάθε κτίσμα να λιγοστέψει την θερμότητα που του προσθέτει ο ήλιος αλλά σχεδόν κανένας δεν δείχνει να ενδιαφέρεται σοβαρά. Προτιμάμε να ξοδεύουμε τα χρήματά μας στην χρήση κλιματιστικών μηχανημάτων επιβαρύνοντας την ατμόσφαιρα τόσο με την θερμότητα που παράγουν όσο και με τους χλωροφθοράνθρακες (CFC) που χρησιμοποιούν. Μεταθέτουμε το πρόβλημα λίγα μέτρα μακριά μας και νομίζουμε ότι δεν είναι πια δικό μας...

Σαν παράδειγμα, ένα λευκό αυτοκίνητο ίδιου τύπου με ένα μαύρο, σταθμευμένα στο ίδιο ηλιόλουστο σημείο μπορούν να έχουν διαφορά εσωτερικής θερμοκρασίας πάνω από 10 βαθμούς. Μπορείτε να παρατηρήσετε όταν μετά από βροχή βγει ήλιος πόσο πιο γρήγορα στεγνώνουν τα σκούρα αυτοκίνητα!

Μια παρατήρηση όσον αφορά το «λευκό» χρώμα. Η ανακλαστικότητα δεν οφείλεται μόνο στο ίδιο το λευκό χρώμα αλλά και σε επιμέρους χαρακτηριστικά εγγενή σε κάθε υλικό όπως: Εκτός από το ορατό φάσμα πόσο υπέρυθρο αντανακλά το υλικό; Το υπέρυθρο φως μεταφέρει αρκετά μεγάλα ποσά ενέργειας!. Αόρατο στο γυμνό μάτι αποκαλύπτει την ύπαρξή του στην υπέρυθρη φωτογράφηση και όπως ξέρει όποιος έχει ασχοληθεί με αυτήν, τα πράγματα γύρω μας, τόσο τα φυσικά αντικείμενα όσο και οι τεχνητές κατασκευές, έχουν διαφορετική όψη στο υπέρυθρο φάσμα.


Δίκτυο ύδρευσης
================
Το πρώτο γνωστό δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης για ολόκληρη πόλη το συναντάμε στην Κνωσό. Οι ανασκαφές του 'Αρθουρ Έβανς στις αρχές του αιώνα έφεραν στο φως ένα εντυπωσιακό σύστημα ύδρευσης. Το νερό μεταφερόταν μέσα σε πήλινες σωλήνες από αρκετά μακριά απ' τις περιοχές Κουναβων και Αρχανών στο υδραγωγείο της πόλης και από εκεί διανεμόταν στα σπίτια. Τα σπίτια ήταν ξύλινα, πέτρινα και μαρμάρινα και μερικά απ' αυτά με τρεις, λιγότερα με τέσσερις αλλά και λίγα, όπως το παλάτι, με πέντε ορόφους. Κάποια δημόσια κτήρια, μάλλον αποθήκες τροφίμων, είχαν επενδυμένους τοίχους με κεραμικά πλακάκια παρόμοια με τα σημερινά.
σχέδιο αρχαίων σωλήνων και ενώσεων


Υδραυλικά στο παλάτι της Κνωσού στην Κρήτη από την Πρώτη ΜεσοΜινωική περίοδο περίπου 2000 π.Χ. Τα τμήματα (πήλινων σωλήνων) από ψημένο πηλό είχαν κατασκευαστεί με τρόπο που να εγκαθιστώνται εύκολα. Αλληλοεπικάλυψη των άκρων των σωλήνων χρησιμοποιούταν για ομαλές ενώσεις, εξασφαλίζοντας ελεύθερη ροή του νερού και ελάχιστο στροβιλισμό. Πριονωτή διαμόρφωση των ενώσεων διατηρούσε την ένωση σίγουρη. Έτσι όπως είναι δεν λέει και πολλά, αλλά βλέπουμε κατασκευή πήλινων σωλήνων με κατάλληλα διαμορφωμένα άκρα που επέτρεπαν συνδέσεις με μέγιστη ασφάλεια αλλά και βέλτιστη ροή. Είναι προφανές ότι για τέτοια ακρίβεια συνδέσεων θα χρησιμοποιούσαν καλούπι στις κατασκευές που θα εξασφάλιζε τόσο ομοιογένεια και τυποποίηση σωλήνων όσο και ταχύτητα παραγωγής. Το σχήμα δείχνει να έχει μπει πηλός για σφράγισμα της ένωσης όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά. Τουλάχιστον ενδιαφέρον!

'Αλλο ενδιαφέρον σημείο που έγινε γνωστό μόνο μετά από την σύγχρονη επανεφεύρεσή του, είναι σημεία του συστήματος υδρεύσεως σχεδιασμένα έτσι που με στροβιλισμό λόγω ροής μέσα από σπειροειδούς σχήματος σωληνώσεις να ανεβάζουν την πίεση ή την ταχύτητα του νερού ανάλογα με την ανάγκη σε κάθε σημείο. Απλός τρόπος καθαρισμού ήταν τα ενδιάμεσα φρεάτια συντήρησης του δικτύου όπου έπεφτε η πίεση του νερού και μπορούσαν να επιπλεύσουν ή να βυθιστούν οι όποιες ακαθαρσίες πριν το νερό συνεχίσει την πορεία του.

Ο Αυστριακός αινιγματικός επιστήμονας Βίκτωρ Σαουμπέργκερ στις αρχές του 20ού αιώνα ασχολήθηκε αρκετά με τις δυνάμεις του νερού και τις ιδιότητές του με φημολογούμενα εντυπωσιακά αποτελέσματα αλλά η δουλειά του εξαφανίστηκε μετά τον 2o παγκόσμιο πόλεμο και τα ίχνη του χάνονται στις ΗΠΑ το '50.


Δίκτυο αποχέτευσης
===================
Στην Κνωσό συναντάμε για πρώτη φορά η χρήση σιφωνίου στην αποχέτευση. Η ποιότητα ζωής και προφανώς η γνώση κανόνων υγιεινής μέσα στο σπίτι δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με ανεπιθύμητες οσμές απ' το δίκτυο αποχέτευσης. Το ξανασυναντάμε και στην Θήρα με οργανωμένο αποχετευτικό δίκτυο.

Πανάρχαιο δίκτυο αποχέτευσης αναφέρεται στον πολιτισμό των Αζτέκων όπου τα ανθρώπινα περιττώματα συλλέγονταν και χρησιμοποιούνταν για λίπασμα, τα δε ούρα στην παρασκευή βαφών (?), αλατιού... Η πόλη του Τενοκτιτλάν εθεωρείτο καθαρότατη και χίλια άτομα κάθε ημέρα καθάριζαν τους δρόμους της και μόνο.

Εξαιρετικές πληροφορίες με εκτενή βιβλιογραφία βρίσκονται στο http://northcoast.com/~spdtom/a-med.html.

Χρειάζεται να φτάσουμε στα 1589, όταν το αποχωρητήριο με καζανάκι και βόθρο φέρνει με την βοήθεια του Τζ. Χάρινκτον «σύγχρονες ανέσεις» στην πολιτισμένη πια Αγγλία. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το διάσημο για τον πλούτο του παλάτι των Βερσαλλιών δεν είχε αποχέτευση.


Ενδοδαπέδια θέρμανση:
παλάτι Κνωσού
=========================
'Αλλο στοιχείο που αποδεικνύει την εξελικτική ανωτερότητα της Κνωσού σε σχέση με τα υπόλοιπα γνωστά κτίσματα της εποχής εκείνης είναι ο τρόπος θέρμανσης κάποιων δωματίων του παλατιού. Υπήρχαν κάτω από το δάπεδο σωλήνες μέσα από τις οποίες πέρναγε ζεστό νερό θερμαίνοντας όλο τον χώρο.

Ο Μ.Τρίβαλντ στην Σουηδία το 1716 ξαναδίνει μια νέα πνοή στην χρήση της ενδοδαπέδιας θέρμανσης κι έτσι αρκετοί χώροι ιδιωτικοί και δημόσιοι θερμαίνονται με αυτό τον τρόπο σήμερα. Στην Ολλανδία χρησιμοποιείται μέχρι και σε κάποιες γέφυρες για να λιώνει τον πάγο τον χειμώνα αλλά και να ψύχει την άσφαλτο το καλοκαίρι!


Την εποχή της ακμής της υπολογίζεται ότι η Κνωσός είχε σχεδόν 100.000 κατοίκους. Σε μια τοιχογραφία παρατηρούμε λευκό αξιωματικό και μαύρους «μισθοφόρους», πράγμα μας που δίνει στοιχεία για την ισχύ της και την επιρροή της στο τότε ευρύτερο περιβάλλον της.


Και μετά απ' τις επιρροές της Αρχιτεκτονικής επιστήμης στον πολύ κόσμο ας δούμε τι μπορούσε να κάνει για τους λίγους!


Κατασκευή θόλου:
Είσοδος θολωτού τάφου Ατρέως
===============================
Αν πάμε στις Μυκήνες θα δούμε τον περίφημο «Θησαυρό του Ατρέα», μια θολωτή κατασκευή ενός πολιτισμού που ήκμασε από το 1600 μέχρι το 1200 π.Χ. Η θολωτή αυτή κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε σαν τάφος έχει 14.6 μέτρα διάμετρο και 13.4 μέτρα ύψος. Είναι κατασκευασμένη από προσεκτικά κομμένες πέτρες που δεν συνδέονται μεταξύ τους με κανένα συνδετικό υλικό. Οι 33 σειρές από κομμένες πέτρες, κρατιούνται στην θέση τους απ' την βαρύτητα και από την πίεση που ασκεί ο λόφος χώματος που βρίσκεται από πάνω τους. Αν δηλαδή κάποιος αφαιρούσε το χώμα του λόφου είναι πολύ πιθανόν η κατασκευή να κατέρρεε! Η κατασκευαστική δυσκολία που παρουσιάζει μία τέτοια κατασκευή την κάνει ιδιαίτερα σπάνια.

Στην είσοδό της υπάρχει πάνω απ' την πόρτα του θολωτού τάφου, κατάλληλα επεξεργασμένος ογκόλιθος 122 τόνων. Πάνω απ' αυτόν υπάρχει κενό ανακουφιστικό τρίγωνο που προφυλάσσει έξυπνα την πόρτα απ' το υπερβολικό φορτίο, κατανέμοντας το βάρος της οροφής στα πλάγια. Οι γνώσεις που απαιτεί η κατασκευή ενός μνημείου τέτοιου μεγέθους και μάλιστα συνδυασμένες με τα υλικά και τον τρόπο σύνδεσής τους προκαλούν τουλάχιστον σεβασμό για τους αρχιτέκτονες που σχεδίασαν και υλοποίησαν μία τέτοια κατασκευή.

Κυκλοφορεί συχνά η λανθασμένη αντίληψη ότι το τόξο, η αψίδα, η καμάρα και ο θόλος αποτελούν ρωμαϊκή εφεύρεση. Αυτό μοιάζει σχεδόν σωστό αν παραμείνουμε στην επιφάνεια της ιστορίας αλλά και της γης! Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν κυκλικές κατασκευές χωρίς κανένα πρόβλημα τουλάχιστον απ' την Μυκηναϊκή περίοδο αλλά αποκλειστικά για κατασκευές εντός της γης, αφιερωμένες είτε σε χθόνιους θεούς είτε σε ότι ήταν σχετικό με τον θάνατο. Τις βρίσκουμε σε τάφους, νεκρομαντεία κλπ.όπως οι τάφοι της Βεργίνας, της Πύλου κ.α.
Στην επιφάνεια σε ότι ήταν σχετικό με την ζωή χρησιμοποιούταν ευθύγραμμες κατασκευές. Μικτού τύπου κατασκευές χρησιμοποιούταν για θεούς που είχαν σχέση τόσο με την ζωή όσο και με τον θάνατο.
Οι Ρωμαίοι έβγαλαν στην επιφάνεια αυτές τις κυκλικές κατασκευές και τις χρησιμοποίησαν κατά κόρον, όταν ουσιαστικά κατάργησαν τις χθόνιες λατρείες.

Οι διαστάσεις του «Θησαυρού του Ατρέα» ξεπεράστηκαν από αντίστοιχη κυκλική κατασκευή στο γνωστό Πάνθεον της Ρώμης κατασκευασμένο απ' τον Απολλόδωρο τον Δαμασκηνό, 1350 χρόνια αργότερα...! Η κορυφη του θόλου όμως στο Πάνθεον είναι άνοιγμα εξαερισμού και φωτισμού αποφεύγοντας το δυσκολώτερο κατασκευαστικό κομάτι του θόλου. Και φυσικά στην κατασκευή του υπήρχε ήδη διαθέσιμο σαν δομικό συνδετικό υλικό το τσιμέντο.
τοξωτή πύλη Παλαιομάνινας


Στην Παλαιομάνινα Αιτωλοακαρνανίας, σχεδόν 55 χιλιόμετρα απ' την πόλη του Αστακού, σώζεται τμήμα αρχαίων τειχών με την αρχαιότερη γνωστή τοξωτή πύλη. Η ηλικία της υπολογίζεται περίπου 5.000 ετών και αποτελεί τμήμα των τειχών πόλης με περίμετρο σχεδόν 5 χιλιομέτρων. Η αρχαία πόλη είχε δύο ακροπόλεις, αρκετούς πύργους και σώζεται τμήμα του λιθόστρωτου δρόμου που συνέδεε την πόλη με τον Αχελώο.

Απ' ότι καταλαβαίνετε είναι προφανές ότι η "ρωμαική αψίδα" προϋπήρχε των Ρωμαίων. Και φυσικά δεν υπάρχει μόνο αυτή η τοξωτή πύλη σαν απόδειξη, αλλά και οι Μυκηναϊκές τοξωτές γέφυρες.

Τον Αύγουστο του 1997 το Πανεπιστήμιο Αθηνών ξεκίνησε ανασκαφικές εργασίες υπό την επίβλεψη της κυρίας Ρένας Παπά.


Θόλος Αρσινόης
==============
Στην Σαμοθράκη συναντάμε το μεγαλύτερο κτίσμα σε σχήμα θόλου της Αρχαίας Ελλάδας. Σχετίζεται με τα θρησκευτικά Καβείρεια μυστήρια της Σαμοθράκης και αποτελεί μέρος ευρύτερου χώρου με κτίρια διαφόρων ρόλων. Στον πρώτο βαθμό μύησης μπορούσαν να συμμετέχουν άνδρες και γυναίκες οποιασδήποτε εθνικότητας και τάξης. Η ανώτερη βαθμίδα όμως ήταν για ελάχιστους ικανούς. Σημαντικό ρόλο στην μυσταγωγία φαίνεται ότι έπαιζε το κτίριο γνωστό σαν Θόλος της Αρσινόης. Εντύπωση προκαλεί η εξωτερική του διάμετρος που φτάνει τα 20 μέτρα. Το μέγεθος της θεμελίωσης δείχνει ότι το κτίριο πρέπει να είχε και αντίστοιχα μεγάλο ύψος.


Igloo
======
Οι Eσκιμώoι φτιάχνουν απ' τα πολύ παλιά χρόνια το θολωτά τους σπίτια από κύβους κομμένου χιονιού. Η κατασκευή είναι αρκετά δύσκολη ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι πρέπει να βάζουν χτίζοντας κάθε σειρά όλο και πιο μέσα ώστε να μπορεί να κλείσει σε λογικό ύψος χωρίς να καταρρεύσει στο εσωτερικό. Ένα τρυκ που ανακάλυψαν και χρησιμοποιούν είναι το χτίσιμο όχι σε επάλληλες σειρές αλλά σε μια μονοκόμματη σπείρα που κάνει ευκολότερο το χτίσιμο. Με ένα μικρο τούνελ δημιουργούν πόρτα στο igloo, και ανοίγοντας ένα μικρό παράθυρο προσανατολισμένο στο σημείο του ορίζοντα απ' όπου μπορεί να δέχεται το μέγιστο φως συμπληρώνουν την δόμηση. Με αυτό τον τρόπο ένα άτομο μπορεί να φτιάξει το igloo μόνο του αρκετά σύντομα, αν φυσικά έχει την κατάλληλη εμπειρία.

Πανέξυπνος είναι ο τρόπος που οι Εσκιμώοι μονώνουν εσωτερικά το igloo! Όταν ολοκληρωθεί το χτίσιμο ανάβουν μέσα λίγη φωτιά ώστε η άνοδος της θερμοκρασίας μόλις και αρχίζει να λιώνει τον πάγο απ' τα τοιχώματα. Πάνω στα υγρά τοιχώματα τοποθετούν δέρματα με γούνες ζώων, και αυτά κολλάνε αυτόματα στον υγρό τοίχο που αμέσως ξαναπαγώνει πάνω τους! Μονώνονται έτσι όλα τα τοιχώματα και το δάπεδο και δημιουργούνται πόρτα και κουρτίνα πάλι από τον ίδιο τύπο γούνας. Για την στερέωση χρησιμοποιούν και καρφιά φτιαγμένα από κόκαλα ζώων.


Σχεδίαση θεάτρων:
Θέατρο Επιδαύρου
=====================
'Αλλος εντυπωσιακός τύπος οικοδομημάτων της αρχαιότητας ήταν τα θέατρα. Τα μεγαλύτερα γνωστά είναι της Εφέσου με χωρητικότητα 24.000 θέσεων, της Μεγαλόπολης 22.000 θέσεων, του 'Αργους 20.000 θέσεων, της Κορίνθου 18.000 θέσεων. Πολλά από αυτά ήταν φτιαγμένα με τρόπο που να χρησιμοποιεί φυσικά κοιλώματα λόφων, αλλά στα περισσότερα από αυτά υπήρξε τεχνητή διαμόρφωση του εδάφους και πολλές κατασκευαστικές προσθήκες. Και το ενδιαφέρον μας δεν εξαντλείται μόνο στις διαστάσεις και την αισθητική τους αλλά προχωράει σε τεχνικά θέματα όπως η οπτική και η ακουστική τους. Η ακουστική των θεάτρων μάλιστα θεωρείται σχεδόν μυστήριο επίτευγμα. Σχεδιαζόταν με τέτοιο τρόπο που όλοι οι θεατές να μπορούν άνετα να βλέπουν στην σκηνή αλλά και να ακούν εξίσου καλά τι λεγόταν απ' τους ηθοποιούς.

Κάποια θέατρα (όπως του Γυθείου και της Ερέτριας) διέθεταν την επονομαζόμενη «χαρώνειο κλίμακα», που ήταν μια σήραγγα κάτω απ' την σκηνή μέσω της οποίας εμφανιζόταν στην παράσταση οι ηθοποιοί που υποδύονταν τα πνεύματα του κάτω κόσμου. 'Αλλη κατασκευή σαν γερανός παρουσίασε τους ουράνιους Θεούς να κατεβαίνουν στην σκηνή (από μηχανής Θεός). Σε κάποια θέατρα (όπως της Σπάρτης και της Μεγαλόπολης) η σκηνή ήταν τροχήλατη και μεταφερόταν μετά την παράσταση σε ασφαλέστερο στεγασμένο μέρος. Δεν ξέρουμε σίγουρα αν χρησιμοποιούταν και εναλλακτικές μεταφερόμενες σκηνές ανάλογα με το είδος της παράστασης.
Επίτευγμα για την εποχή ήταν και οι ναυμαχίες που γινόταν (κατά τους Ρωμαϊκούς κυρίως χρόνους) με μικροσκοπικά πλοία σε κάποια θέατρα όπως του 'Αργους και του θεάτρου του Διονύσου κάτω απ' την Ακρόπολη της Αθήνας.

Κάποια θέατρα ήταν ασυνήθιστα μελετημένα κατασκευαστικά. Σαν παράδειγμα το μεγάλο θέατρο της Επιδαύρου κατασκευάστηκε στο τέλος του 4ου αιώνα π.Χ. και το πάνω διάζωμα προστέθηκε στα τέλη του 3ου π.Χ. αιώνα. Η ορχήστρα του είναι ένας τέλειος κύκλος, ενώ το κοίλον του αποτελεί τμήμα σφαίρας! 34 σειρές καθισμάτων στο κάτω διάζωμα και 21 στο πάνω δίνουν 55 σειρές συνολικά. Το άθροισμα των πρώτων 10 αριθμών (1+2+3+4+5+6+7+8+9+10) δίνει 55. Το άθροισμα των πρώτων 6 (1+2+3+4+5+6) δίνει 21, και το άθροισμα των 4 τελευταίων (7+8+9+10) δίνει 34. Ο χρυσός αριθμός Φ παρουσιάζεται και πάλι μιας και η αναλογία σειρών των δύο διαζωμάτων 21 / 34 = 0,618 = Φ, αλλά και η αναλογία του κάτω διαζώματος πρός το σύνολο των σειρών 34 / 55 = 0,618 = Φ. Απ' ότι φαίνεται λοιπόν υπήρχε γνώση, μελέτη και διαχρονική συνέχεια σε τέτοιες κατασκευές.

Εντύπωση προκαλεί η παρουσία αρχαίων θεάτρων σχεδόν σε όλη την λεκάνη της μεσογείου. Κάποιοι πιστεύουν ότι το πλήθος των αρχαίων θεάτρων όσο και η θέση τους δεν δικαιολογούν την μεγάλη χωρητικότητά τους και το κόστος κατασκευής τους και ίσως να προοριζόταν και για άλλες χρήσεις...

για περισσότερες εικόνες δείτε στο : Metis


Μυκηναϊκή οδοποιία
====================
Ο Μυκηναϊκός πολιτισμός ανέπτυξε ένα από τα πρώτα δίκτυα ύδρευσης αλλά και ένα από τα πρώτα οδικά δίκτυα στην Ευρώπη. Τον 14ο αιώνα π.Χ. οι Μυκηναϊκές άμαξες ταξίδευαν σε δρόμους μέχρι 5 μέτρων πλάτους περνώντας πάνω από κατασκευασμένες γέφυρες όπου ο χώρος το απαιτούσε. Το οδικό δίκτυο της αρχαίας Αργολίδας σώζεται ακόμη σε πολλά σημεία. Στους αρχαίους δρόμους συναντάμε και ζεύγη αυλακώσεων βάθους 7-10 εκ. και πλάτους περίπου 20 εκ. με απόσταση μεταξύ τους 1.4μ. ή 1.8μ. που εξυπηρετούσαν τα τροχοφόρα οχήματα της εποχής.

Υπάρχουν αναφορές ότι την κατασκευή και σχεδίαση νέων δρόμων αναλάμβαναν οι Αμφικτύονες που χρέωναν ανάλογα και τις πόλεις για την κατασκευή. Πολλές φορές κάποιοι πλούσιοι της εποχής χορηγούσαν τα έξοδα κατασκευής κάποιων δρόμων.


Μυκηναϊκές τοξωτές γέφυρες
=========================
Η γέφυρα της Βαλύρας (άνω Πάμισος), η οποία χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα, επιβεβαιώνει την συνέχιση της αρχαίας ελληνικής γνώσης οικοδομικής χρήσης της καμάρας και μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ.
Αλλη μυκηναϊκή γέφυρα είναι στο Αρκαδικό Αργολίδος στην θέση Καζάρμας στον δρόμο από το Ναύπλιο στην Επίδαυρο. Στο Αρκαδικό και στο Γαλούση υπάρχουν δύο ακόμα αρχαίες γέφυρες. Εντυπωσιακό παραμένει το μέγεθος των ογκολίθων που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτές τις γέφυρες κατατάσσοντας τες στα κυκλώπεια κτίσματα.

Εξαιρετικά διατηρημένη είναι και η γέφυρα στην Ελεύθερνα της Κρήτης. Χρονολογείται από τον 4ο αιώνα π.Χ.

Για περισσότερα : περιοδικό Experiment - Γαιόραμα, Οκτώβριος 1997
Ένθετο εφημερίδας «Καθημερινή» 13-2-2000


ο Παρθενώνας
===================
Ο Παρθενώνας κατασκευάστηκε μεταξύ 447 και 438 π.Χ. και χρειάστηκαν άλλα 5 χρόνια για τα γλυπτά του. Από τότε προκαλεί τον θαυμασμό με τις διάφορες ιδιότητές του. Κατασκευάστηκε με μάρμαρο από την Πεντέλη, (από εκεί που σήμερα βρίσκεται η σπηλιά του Νταβέλη με τις φημολογούμενες παράξενες ενεργειακές ιδιότητες) και κάθε τμήμα κίονα έχει βάρος από 80 μέχρι 100 τόνους. Στην οροφή του χρησιμοποιήθηκαν λεπτές πλάκες μαρμάρου από την Πάρο που με την ημιδιαφάνειά τους φώτιζαν απαλά τον ναό. Η 19 χιλιομέτρων μεταφορά των πεντελικών μαρμάρων και το σκάλισμά τους δεν θεωρήθηκε τίποτε αξιομνημόνευτο για την εποχή (αν και κάθε κομμάτι του είναι μοναδικό έχοντας την δική του θέση στο κτίσμα) αλλά το αποτέλεσμα εντυπωσιάζει μέχρι σήμερα.

Στο σχέδιο του Παρθενώνα δεν υπάρχει ούτε μία ευθεία γραμμή αλλά παντού συναντάμε απαλές καμπύλες. Στις αναλογίες του συναντάμε τον χρυσό αριθμό Φ και την σχέση α/2α+1. Το οπτικό αποτέλεσμα είναι εκτός από αρμονικό πολλές φορές και απροσδόκητο, μιας και ο Παρθενώνας καταφέρνει να δείχνει εντυπωσιακά μεγαλύτερος από το πραγματικό του μέγεθος χωρίς όμως να βαραίνει τον χώρο! Αν συγκρίνετε το μέγεθός του (69,54μ. μήκος, 30,78μ. πλάτος, 20μ. ύψος) με διάφορα σύγχρονα κτήρια θα δείτε την τεράστια διαφορά που προκαλεί η οπτική εντύπωση. Λέγεται από κάποιους ότι εν μέρει οφείλεται στην ενέργεια που εκπέμπει και μοιάζει με την αντίστοιχη της σελήνης που επίσης την κάνει να μας μοιάζει κάποιες στιγμές τεράστια.

Αλλά και η ίδια η κατασκευή του δεν είναι ακόμα πλήρως γνωστή μιας και υπάρχει πλήθος ενδείξεων μη συμπαγούς θεμελίωσής του σε ασυνήθιστο βάθος 11 μέτρων με ίσως σημαντικό υπόγειο τμήμα ή και θάλαμο. Κάποια σκαλιά που οδηγούν σήμερα στο πουθενά και μια παραλληλογραμμη καθίζηση του πατώματος του ναού, επιμένουν να θυμίζουν ότι υπήρχαν και άλλοι χώροι και χρήσεις άγνωστες πια σήμερα.

Οι κίονες του Παρθενώνα δεν είναι κάθετοι αλλά αν προεκταθούν νοητά προς τα επάνω συναντώνται στα 1852 μέτρα. Ο όγκος της νοητής πυραμίδας που σχηματίζεται είναι ο μισός της μεγάλης πυραμίδας της Αιγύπτου, 45.000.000 ελληνικά κυβικά πόδια.
Το πλάτος της βάσης του Παρθενώνα (100 ελληνικά πόδια) αντιστοιχεί σε γωνία ενός δευτερολέπτου της μοίρας στην Ισημερινό.
μεταλλικοί σύνδεσμοι δόμησης

Σημαντικό επίτευγμα αποτελεί η αντισεισμική κατασκευή του Παρθενώνα που του επέτρεψε να αντέξει πλήθος σεισμών από την κατασκευή του μέχρι σήμερα. Ο τρόπος που είναι ενωμένα τα τμήματά του με λιωμένο μολύβι στις κατάλληλα διαμορφωμένες ενώσεις των μαρμάρων είναι μέρος μόνο της απάντησης... Έχουμε ακόμα να μάθουμε πολλά από τις ξεχασμένες γνώσεις που εφαρμόστηκαν στην εποχή της κατασκευής του.

Στην Αμερικανική πόλη Τιαχουνάκου, πλήθος μεγαλιθικών κτισμάτων χρησιμοποιούσαν συνδέσμους από ασήμι μεταξύ των δομικών στοιχείων τους. Το ασήμι έχει ιδιότητες συστολής διαστολής ίδιες με της πέτρας οπότε κρίθηκε ιδανικό απ' τους κατασκευαστές. ( Το ασήμι βρίσκεται συνήθως σε μικρή αναλογία μέσα σε κοιτάσματα μολύβδου.)
Όταν το ανακάλυψαν οι Ισπανοί κατακτητές έκαναν με δυναμίτες όλη την πόλη χαλίκια για να πάρουν το συνδετικό ασήμι...


Περιστρεφόμενος ναός:
ο ναός του Επικουρείου Απόλλωνος στις Βάσσες Αρκαδίας
======================================================
Ο ναός του Επικουρείου Απόλλωνος στις Βάσσες Αρκαδίας χτίστηκε από τον Ικτίνο με καθοδήγηση των Ιερέων των Δελφών μετά το 438 π.Χ. και έχει διαστάσεις 39,8 x 16,1 μέτρα. Η πλαγιά του Λυκαίου όρους που χτίστηκε ο ναός σε υψόμετρο 1130 μέτρων και μόλις 100 μέτρα χαμηλότερα απ' την κορυφή του, διαμορφώθηκε τεχνητά σε οριζόντιο επίπεδο τμήμα αλλά ο ναός τοποθετήθηκε έκκεντρα αφήνοντας ελεύθερο χώρο βόρεια και δυτικά. Ο προσανατολισμός του δεν ακολουθεί την αρχαία συνήθεια ανατολής - δύσης, αλλά βορρά - νότου. Η είσοδος βρίσκεται στην βόρεια πλευρά, σαν να βλέπει στους Δελφούς! Εξωτερικά είναι Δωρικού ρυθμού αλλά εσωτερικά είναι Ιωνικού ρυθμού και οι κίωνες κοσμούνται με Κορινθιακού τύπου κιονόκρανα δίνοντας εντελώς ασυνήθιστο αλλά πανέξυπνα αισθητικά ισορροπημένο σύνολο. Τα περισσότερα τμήματα του ναού είναι κατασκευασμένα από τοπικό γκρίζο ασβεστόλιθο, αλλά τα γλυπτά τμήματα που απαιτούσαν λεπτομέρεια έγιναν μαρμάρινα.
Η κατασκευή των κιόνων που είναι από ελαφρά ασύμετρα μέρη και σε αρθρωτή σπονδυλωτή κατασκευή ενισχυμένη με σιδερένια τμήμαμα επενδυμένα με μόλυβδο, έδωσε στον ναό αξιοζήλευτη αντοχή στους σεισμούς.

Ο μαθηματικός κ. Στέλιος Πετράκης ανακάλυψε ότι ο ναός είναι έτσι χτισμένος που κάθε χρόνο να γλιστράει πάνω στην ειδική βάση του με γωνία τέτοια που να στρέφεται κατά 50.2 δευτερόλεπτα της μοίρας κάθε χρόνο στοχεύοντας στο ίδιο αστρικό σημείο λόγω της κίνησης του άξονα της γης με περίοδο 25.920 ετών, ο "μεγάλος ενιαυτός" που αναφέρει ο Πλάτωνας. Πιό απλά, αν και κάθε 2.160 χρόνια αλλάζει ο αστερισμός του μεσουρανήματος (τώρα αφήνουμε τους Ιχθύς και μπαίνουμε στον Υδροχόο), ο ναός εξακολουθεί να στοχεύει στο ίδιο σημείο!

Ο ναός αν και παραμένει ένας απ' τους καλύτερα διασωθέντες ναούς της αρχαιότητας, λεηλατήθηκε απ' τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αύγουστο που αφαίρεσε και τα γλυπτά του, αλλά και από άλλους αργότερα που αφαιρούσαν μέταλλα απ' την ειδικά κατασκευασμένη βάση του. Κάποια απ' τα γλυπτά αυτά με την Αμαζονομαχία και την Κενταυρομαχία βρίσκονται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο. Μέχρι σήμερα η ακρίβεια στην προκαθορισμένη του τροχιά ακολουθείται σε εντυπωσιακό βαθμό (ιδιαίταιρα συνυπολογίζοντας τις φθορές στην βάση του για αφαίρεση μετάλλων) προσανατολιζόμενος στο ίδιο αστρικό σημείο, κάπου στην Υπερβόρεια πατρίδα του Απόλλωνα!

Εργασίες συντήρησης της περιόδου 1902-1908 δημιούργησαν λάθη τα οποία προγραμματίζεται να διορθωθούν με 15ετές (τουλάχιστον) πρόγραμμα συντήρησης. Τον Φεβρουάριο του 2001 ο ναός παρέμενε σκεπασμένος με σκαλωσιές και νάιλον (από το 1984) και σε πρόγραμμα διάλυσης και ανακατασκευής!! Ομοίως και η προσπάθεια αποκατάστασης του Παρθενώνα τον είχε περιβάλει με πλέγμα μεταλλικών σκαλωσιών για σχεδόν 20 χρόνια... Και στις δύο περιπτώσεις η πρόοδος είναι σχεδόν αμφισβητήσιμη...

Για περισσότερα: «Η εκδίκηση των Ε» του Α.Κεραμυδά
και «Η Μυστική Ελλάδα», Π. Γιαννόπουλου.
φωτογραφική παρουσίαση του ναού στο : Metis
για περισσότερα σχετικά με τον ναό και την περιοχή : Perseus project

Ο άξονας περιστροφής της γης έχει μια κλίση 23.5° Αυτός ο άξονας κινείται αργά διαγράφοντας κύκλο κάθε 25.920 χρόνια. Σαν παράδειγμα αναφέρω ότι σε 14.000 χρόνια το άστρο Vega θα έχει πάρει την θέση του σημερινού Πολικού Αστέρα που βλέπουμε στο βόρειο ημισφαίριο πάντα στον βορρά. Προφανώς αυτόν τον αστρονομικό κύκλο συνυπολόγισαν στην κατασκευή οι κατασκευαστές του ναού.
Ξαναπαίζοντας με αριθμούς 60 x 432 = 25.920
αλλά και 6 * 6 * 6! = 25.920


H μεγάλη πυραμίδα της Αιγύπτου
================================
Η μεγάλη πυραμίδα της Αιγύπτου αποτελεί επίσης τεράστιο θέμα και ίσως το μνημείο στο οποίο έγινε σημαντική προσπάθεια να κωδικοποιηθεί όσο το δυνατόν περισσότερη ανθρώπινη γνώση. Κατασκευασμένη από κομμένη πέτρα με μέσο βάρος κάθε λαξευμένου ογκόλιθου περίπου 2,5 τόνους, πέτυχε ανοχές αρμών της τάξεως του μισού χιλιοστού ή και λιγότερο. Στην αίθουσα του Βασιλιά μάλιστα η ανοχή εφαρμογής της λιθοδομής είναι μηδενική! Και στην αίθουσα του βασιλιά το πέτρωμα που χρησιμοποιήθηκε είναι γρανίτης του Ασσουάν από τα σκληρότερα και πιό δυσκολοκατέργαστα είδη γρανίτη.
Οι πλαϊνές όψεις της πυραμίδας είναι τέσσερα όμοια ισόπλευρα τρίγωνα. Κάθε πλευρά της βάσης της έχει μήκος 146,6 μέτρα και το ύψος της πρίν καταστραφεί ο ογκόλιθος της οροφής (αν υπήρχε τέτοιος...) ήταν 231,6 μέτρα.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι 100.000 εργάτες δούλευαν επί 20 χρόνια για την κατασκευή της πυραμίδας. Οι ογκόλιθοι μεταφερόταν με σχεδίες στον Νείλο και από εκεί σερνόταν στο εργοτάξιο. Αυτά χωρίς την χρήση του τροχού και πρίν την γνώση του σιδήρου!

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαστάσεις της πυραμίδας. Το συνολικό μήκος των πλευρών της δια του διπλάσιου του ύψους της δίνει το π=3.1416. Το ύψος της επί 10 εκατομμύρια δίνει την απόσταση γης - ήλιου. Διπλασιάζοντας το μήκος του αθροίσματος των 4 πλευρών της, βρίσκουμε το αντίστοιχο ενός λεπτού μιας μοίρας στον Ισημερινό 1842.92 μέτρα. (σήμερα υπολογίζεται σε 1842.78.) Το βάρος της πυραμίδας (600.000 τόνοι) επί ένα δισεκατομμύριο δίνει το βάρος της γης. Το άθροισμα των διαγωνίων της δίνει 25.826, σχεδόν την διάρκεια ενός ζωδιακού κύκλου.

Αλλά και πλήθος άλλων μετρήσεων δίνουν ενδιαφέροντα συμπεράσματα αν χρησιμοποιηθεί σαν μονάδα μέτρησης η πυραμιδική ίντσα (1,0011 μεγαλύτερη της σημερινής) κάτι που χρησιμοποίησε ο Sir Isaac Newton και αρκετοί άλλοι μελετητές. Το ύψος της πυραμίδας είναι 43200 φορές μικρότερο απ' την ακτίνα της γης. Η περίμετρος της βάσης της πυραμίδας είναι 43200 φορές μικρότερη από την περίμετρο της γής στον ισημερινό.

'Αλλες παράξενες ιδιότητες που έχουν παρατηρηθεί είναι η ικανότητά της στην συντήρηση τροφίμων, που επιβεβαιώνεται και πειραματικά και με μικρά αντίγραφα της πυραμίδας, αλλά και η ικανότητά της να δουλεύει σαν αντλία νερού με τον τρόπου που είναι κατασκευασμένοι οι κατώτεροι διάδρομοί της!
Απ' ότι φαίνεται κρύβει ακόμα αρκετά περισσότερα μυστικά απ' όσα μπορέσαμε μέχρι σήμερα να βρούμε και να καταλάβουμε.


Στεγανωτικά
==================
Η στεγανοποίηση κτιρίων ήταν από την αρχαιότητα ένα πρόβλημα που ζητούσε άμεση επίλυση. Είτε αναφερόμαστε στην στεγανοποίηση της οροφής ενός κτιρίου, είτε στην στεγανοποίηση των τοίχων του. Και πόσο μάλλον όταν μιλάμε για δεξαμενές συλλογής νερού ή άλλων υγρών ή και διαχείρισής τους, όπως υδραγωγεία.

Οι τρόποι με τούς οποίους οι αρχαίοι μηχανικοί στεγανοποιούσαν στέγες, δεξαμενές και υδραγωγεία παρέμεινε για πολύ καιρό ένα ακόμη μυστικό προς εξιχνίαση. Χωρίς την χρήση υλικών στην μορφή που το ξέρουμε σήμερα, πετύχαιναν εξίσου ικανοποιητικά αποτελέσματα. Υπάρχουν αναφορές για ενίσχυση της ποιότητας και αντοχής της οικοδομικής λάσπης με χρήση υλικών όπως αυγά, ασβέστης, μαλλιά από κατσίκες, αλλά μόνα τους δεν είναι αρκετά για την επίτευξη του ίδιου αποτελέσματος.

Δεξαμενές όπως των ορυχίων ασημιού του Λαυρίου και της Καμείρου στην Ρόδο έκαναν πια ξεκάθαρο ότι οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν αυτό που σήμερα ξέρουμε σαν τσιμέντο!

Στην ναυτιλία χρησιμοποιήθηκαν σαν στεγανωτικά κυρίως ρετσίνι από δένδρα και αργότερα πίσσα ή άλλα βαριά πετρελαιοειδή που συλλεγόταν από επιφανειακές πετρελαιοπηγές. Επίσης φυτικά προϊόντα σαν την γνωστή «τζίβα» που έχουν την ιδιότητα να διογκώνονται με το νερό σφραγίζοντας το πέρασμά του χρησιμοποιήθηκαν πάρα πολύ.


Τσιμέντο
===========
Αν και το τσιμέντο με την μορφή που το ξέρουμε σήμερα δεν φανταζόμαστε ότι υπήρχε στην αρχαιότητα, υπήρχε εφάμιλλο από μείγμα σβησμένου ασβέστη, με θηραϊκή γη και άμμο - χαλίκι που έδινε τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα. Απλά σήμερα δεν χρησιμοποιούμε για το τσιμέντο μας έτοιμα ηφαιστειακά υλικά όπως οι αρχαίοι, αλλά τα ψήνουμε σε υψικαμίνους.

Σε αρκετές περιπτώσεις, η οικοδομική λάσπη που χρησιμοποιήθηκε ήταν έτσι φτιαγμένη που να προσεγγίζει ή και να ξεπερνάει σε ιδιότητες το σημερινό τσιμέντο. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, όπως σε δεξαμενές νερού στα πλυντήρια των ορυχείων ασημιού στο Λαύριο, πέτυχαν και ένα τύπο μπετόν που είναι αδιαπέραστο από την ραδιενέργεια αλλά και από άλλες ακτινοβολίες. Το μυστικό προφανώς ήταν η υψηλή περιεκτικότητα της λάσπης σε μόλυβδο που εξορυσσόταν από τα γειτονικά ορυχεία.

για περισσότερα : περιοδικό ΙΧΩΡ Οκτωβρίου 2000
περιοδικό ΔΑΥΛΟΣ Οκτωβρίου 2000

Η δεξαμενή νερού της αρχαίας πόλης Καμείρου στην Ρόδο, χωρητικότητας 600 τόνων, αποτελεί άλλο σημείο εντυπωσιακής εκτεταμένης χρήσης του αρχαίου τσιμέντου σχεδόν από το 900 π.Χ. Η αρχαιολογική ανακάλυψη και εξερεύνηση της Καμείρου (ολοκληρώθηκε περίπου το 1929) κατά την τουρκοκρατία με ειδική άδεια από την Κωνσταντινούπολη στους υπαλλήλους του Αγγλικού προξενείου στην Ρόδο Bigliotti και Saltzmann.

Παρόμοια ευρήματα συναντώνται και στην Κνωσό αλλά και σε αρκετές άλλες υδατοδεξαμενές της αρχαίας Ελλάδας. Αργότερα εκτεταμένη χρήση τσιμέντου παρατηρείται και στον Ρωμαϊκό κόσμο. Το Πάνθεον, τα λουτρά του Καρακάλα, το Κολοσσαίο, το χρυσό παλάτι του Νέρωνα και άλλα διάσημα ρωμαϊκά έργα φτιάχτηκαν με την βοήθεια τσιμέντου. Υπάρχουν αναφορές και για χρήση του τσιμέντου και από άλλους λαούς όπως π.χ. στο Σινικό τείχος. Τσιμέντο συναντάμε και στους θόλους και της αψίδες της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη.

Εντύπωση προκαλεί ότι όσο αρχαιότερα είναι τα ευρήματα τόσο καλύτερη και η ποιότητα του τσιμέντου που συναντάμε. Σαν η γνώση σιγά σιγά να χανόταν...

για περισσότερα: δείτε στο dee concrete accessories συνοπτική ιστορία εξέλιξης της χρήσης του τσιμέντου


Υγροποίηση βράχων;
===================
Μερικά απ' τα πιο περίεργα μυθικά εργαλεία είναι το υγρό που μπορούσε να μαλακώσει πέτρες και να τις κάνει να δουλεύονται σαν τσιμέντο. Κάποια μεγαλιθικά μνημεία τεράστιας κατασκευαστικής ακρίβειας λέγεται ότι χτίστηκαν με την βοήθεια τέτοιου υγρού. Ο συνταγματάρχης Π.Χ.Φώσεττ (εξερευνητής της νότιοαμερικανικής ζούγκλας και μελετητής προκολομβιανών πολιτισμών) αναφέρει ότι ομάδα Αμερικανών μηχανικών ορυχείων ενώ εξέταζαν τάφους κοντά στο Σέρρο ντελ Πάσκο, βρήκαν σφραγισμένο αγγείο που όταν έσπασε κατά λάθος το υγρό του χύθηκε πάνω σε βράχο που μαλάκωσε σαν πηλός και αργότερα που στέγνωσε το υγρό ξανασκλήρυνε.
Παρόμοιο υγρό λέγεται ότι μπορούσε να μαλακώσει ακόμη και σίδηρο. 'Αλλο διάσημο μυθικό υγρό υποτίθεται ότι μαλάκωνε το γυαλί ή και το μάρμαρο κάνοντάς τα εύπλαστα! Που άραγε σταματάει ο μύθος και που αρχίζει η ιστορία;
Που υπάρχει βράχος σκαλισμένος, πού βράχος προσωρινά υγροποιημένος και πού τσιμέντο σε τελειότητα βράχου;
η «πόρτα του ήλιου» στο Tiahuanaco της Βολιβίας


Ο Joseph Davidovits είναι επιστήμονας του Γαλλικού ινστιτούτου γεοπολυμερών στο St-Quentin. Ανέλυσε δείγμα πετρώματος από την διάσημη «πόρτα του ήλιου» στο Τιχουανακο της Βολιβίας και πιστεύει ότι αυτός ο βράχος των 10 τόνων κάποια στιγμή ήταν σε υγρή μορφή. Παρατήρησε μεταβολή στην μοριακή δομή, όπως και ίχνη χημικών που θα μπορούσαν να αλλοιώσουν την σύσταση του βράχου. Πιστεύει ότι ο βράχος μπήκε σε καλούπι και εκεί απέκτησε αρκετά ευκολότερα τα περίπλοκα «σκαλίσματα» που παρατηρούμε σήμερα πάνω του.

Τα σκαλίσματα αυτά στον οριζόντιο ογκόλιθο της «πόρτας του ήλιου» είναι αναπαράσταση ενός ετησίου ημερολογίου του πλανήτη Αφροδίτη. Οι αστρονόμοι των Μάγια έδειχναν ιδιαίτερο ενδιαφέρον γι' αυτό το ημερολόγιο.

Στην Μεγάλη Πυραμίδα της Αιγύπτου η σύνθεση των βράχων που χρησιμοποιήθηκαν είναι ελαφρά διαφορετική από τους συνηθισμένους βράχους της περιοχής έχοντας υψηλότερη αναλογία σε μέταλλα αλλά και φυσαλίδες αέρα στο εσωτερικό τους. Αυτό δημιουργεί υποψίες ότι κάπως δημιουργήθηκαν από υγρή μορφή, ίσως με ανάλογο τρόπο με το σύγχρονο τσιμέντο.

για περισσότερα : Geopolymer Institute

Υπόνoιες για μια αντίστοιχη μορφή τσιμέντου υπάρχουν και για το υπέρθυρο του τάφου του Ατρέως στις Μυκήνες.


Ρωμαϊκό ασανσέρ
===================
Το 64 μ.Χ. μετά την μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης, ο Νέρωνας ξεκίνησε την κατασκευή του ανακτόρου του. Η πρόσοψή του καλυπτόταν από φύλλα χρυσού, είχε περίπου 170 δωμάτια πολλά απ' τα οποία είχαν οροφές ντυμένες με σκαλιστό ελεφαντόδοντο και τοίχους στολισμένους με ασήμι, χρυσό και πολίτιμους λίθους. Πρωτοποριακά στοιχεία για την εποχή τους ήταν όχι μόνο το τσιμέντο σαν δομικό υλικό, αλλά και η χρήση «ασανσέρ» που εξυπηρετούσε στο ανεβοκατέβασμα στους ορόφους σε ύψος 40 μέτρων.

Ασανσέρ και μάλιστα με αντίβαρο όπως πολλά σύνχρονα, χρησιμοποιούταν και στο Κολοσσαίο της Ρώμης για να ανεβάζουν τα κλουβιά με τα θηρία στην Αρένα. Ο χειρισμός τους και η κατασκευή τους όφειλε να είναι προφανώς κάποιων προδιαγραφών μιας και τα βάρη αλλά και ο κίνδυνος δεν ήταν καθόλου αμελητέα!

'Αλλοι απλούστεροι ανελκυστήρες χρησιμοποιούταν φυσικά για ανύψωση μεγάλου βάρους με την βοήθεια συστήματος τροχαλιών τουλάχιστον απ' την εποχή του Αρχιμήδη.

Πλήθος μνημείων, όπως ο Παρθενώνας, κατασκευάστηκαν με σύστημα γερανών και ανυψωτικών μηχανημάτων. Για τα αρκετά παλαιότερα μεγαλιθικά κτίσματα κανείς όμως δεν έχει μια σίγουρη άποψη τόσο για τους κατασκευαστές όσο και ποιού μεγέθους κίνδυνο προσπαθούσαν να αφήσουν εκτός τον τειχών...


Ρωμαϊκές θερμαινόμενες πισίνες
==============================
Κατά την εποχή της ακμής της Ρώμης χρησιμοποιήθηκε θέρμανση στις πισίνες της εποχής με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Σε χαμηλότερο επίπεδο από την πισίνα υπήρχε χώρος με συντηρούμενη φωτιά της οποίας ο καπνός διοχετευόταν σε σωλήνες που περνούσαν απ' τα τοιχώματα και τον πυθμένα της πισίνας. Αυτή η ροή ζεστού καπνού ήταν ικανή να ζεστάνει αρκετά το νερό της πισίνας.


Χρήση πετρελαιοειδών
===================
Στην εποχή της ακμής του Βυζαντίου οι «Θέρμες» (δημόσια λουτρά) κατασκευασμένες απ' τον Σεπτίμιο Σεβήρο θερμαίνονταν με πετρέλαιο, (ίσως μαζούτ ή κάτι παρόμοιο) που έφερναν με ζώα απ' τις ακτές της Κασπίας Θάλασσας. Και φυσικά μιλάμε για οργανωμένη μεταφορά μιας και οι θέρμες λειτουργούσαν σε καθημερινή βάση.
Ίσως αυτό το καύσιμο να είναι η ίδια βασική ύλη για το περιβόητο «υγρό πυρ» που χρησιμοποιούσε με επιτυχία ο Βυζαντινός στρατός στις μάχες του κατακαίγοντας μέχρι και πλοία.

Ίσως αναρωτιέστε από πότε ήταν γνωστή η ύπαρξη πίσσας και άλλων πετρελαιοειδών. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι στην Πιερία αλλά και σε μια λίμνη της Ζακύνθου έβγαινε πίσσα. Ο Πλίνιος και ο Βιτρούβιος αναφέρονται επίσης στην πίσσα που υπήρχε στην Ζάκυνθο. Ο Εύδοξος ο Κνίδιος (4ος αιώνας π.Χ.) ο Καλλίμαχος ο Κυρηναίος και ο Αντίγονος αναφέρουν ανατολικά του σημερινού Αγίου Όρους να επιπλέει υγρή πίσσα. Κοντά στο σημερινό κοίτασμα πετρελαίου της Θάσου δηλαδή.

Στην Κασπία Θάλασσα τα κοιτάσματα πετρελαίου ήταν γνωστά από την αρχαιότητα. Οι κάτοικοι της περιοχής χρησιμοποιούσαν το πετρέλαιο των επιφανειακών πετρελαιοπηγών για να λιπαίνουν τους άξονες των τροχών στις άμαξές τους.

Ίσως οι εταιρείες πετρελαιοειδών θα έπρεπε να δημιουργήσουν και τμήμα αρχαιολογικών μελετών αν θέλουν αποτελεσματικότερο ψάξιμο για άγνωστα (σε αυτές) κοιτάσματα!


Λιγνίτης
=================
Γνωστή από την αρχαιότητα είναι και η ύπαρξη του λιγνίτη. Κοντά στην σημερινή Μεγαλόπολη (όπου λειτουργεί ο θερμοηλεκτρικός σταθμός της ΔΕΗ) στούς πρόποδες του Λυκαίου όρους, κοντά στην αρχαία πόλη Τραπεζούντα, παρατηρούταν συχνά αυτανάφλεξη του κοιτάσματος λιγνίτη. Είναι το μέρος που η μυθολογία λέει ότι οι Γίγανες κατακεραυνώθηκαν από τον Δία. Ο Παυσανίας αναφερόμενος σε αυτή την περιοχή αναφέρει ότι στην θέση Βαθος έβγαινε φωτιά από την γη.

για περισσότερα: Η άγνωστη Πελοπόννησος - Αρκαδία - Μ.Τσικλίδης


Φυσικό αέριο
==============
Στήν Κίνα, στην περιοχή Peiping (Πεκίνο), κάποιοι προσπαθούσαν να σβήσουν μια πυρκαγιά σε θάμνους. Ανακάλυψαν όμως ότι μία απ' τις φωτιές δεν έσβηνε ούτε με νερό! Παρατηρώντας την μορφή της, βρήκαν σύντομα εναλλακτική χρήση της. Έφτιαξαν σωλήνες από μπαμπού μεταφέροντας το φυσικό αέριο στο χωριό όπου και το χρησιμοποιούσαν σαν καύσιμο για να εξατμίζουν θαλασσινό νερό και να μαζεύουν το αλάτι. Η τοπική ιστορία λέγεται ότι συνέβη γύρω στο 450 π.Χ.

Στις ακτές της Κασπίας Θάλασσας, η αυατανάφλεξη του φυσικού αερίου των επιφανειακών πετρελαιοπηγών, λέγεται ότι συντέλεσε στην δημιουργία της Ζωροαστικής πυρολατρείας.


Κυκλώπεια κτίσματα
======================
Παρατηρώντας αρχαία κτίσματα που σώζονται μέχρι σήμερα δεν γίνεται να μην εντυπωσιαστούμε απ' το μέγεθος των περισσοτέρων από αυτά. Τα παλιότερα από αυτά μάλιστα είναι ακόμη μεγαλύτερα, σαν η ανθρώπινη γενιά να εξασθενούσε με το πέρασμα του χρόνου! Σε όλη την γη παρατηρούμε «κυκλώπεια τείχη» με διαστάσεις των ογκόλιθων που χρησιμοποιήθηκαν δύσκολες για μετακίνηση ακόμα και με τα σημερινά μηχανήματα. 'Αλλο θαυμαστό σημείο τους είναι η τελειότητα εφαρμογής των ογκολίθων μεταξύ τους χωρίς την βοήθεια κάποιας λάσπης ή άλλου συνδετικού τρόπου. Στα περισσότερα αρχαία μεγαλιθικά κτίσματα η εφαρμογή τον ογκολίθων είναι τέτοια που δεν χωράει ούτε ένα μικρό μαχαιράκι να μπει ανάμεσα στις δύο επιφάνειες.
Σε πολλά από αυτά τα κτίσματα όπως και στην μεγάλη Πυραμίδα της Αιγύπτου, η ανοχή συναρμογής ανάμεσα στις πέτρες είναι της τάξεως των δεκάτων του χιλιοστού! Τέτοια ακρίβεια σήμερα συναντάμε όχι σε δομικά υλικά αλλά σε οπτικά όργανα!
τρίλιθον
κομμένος βράχος 1200 τόνων στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου


Στην διπλανή φωτογραφία βλέπουμε έναν απ' τους μεγαλύτερους βράχους (διαστάσεων 21 x 5 x 4 μ.) που έχει κατεργαστεί ο άνθρωπος. Βρίσκεται κοντά στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου και δείχνει εγκαταλειμμένος στο λατομείο που εξορυσσόταν. Απ' το ίδιο λατομείο δείχνουν να κόπηκαν και να μεταφέρθηκαν και τρεις άλλοι τεράστιοι ογκόλιθοι των 800 τόνων (διαστάσεων 19,5 x 3,7 x 4,4 μ.) για να δημιουργήσουν επίπεδη βάση ναού. Αυτοί οι τρεις ογκόλιθοι, γνωστοί σαν τρίλιθον, πατάνε πάνω σε επτά μικρότερους και όλοι έχουν άψογη επεξεργασία με σχεδόν τέλειες ενώσεις μεταξύ τους. Η κατασκευή τους αποδίδεται στους Ρωμαίους που έχτισαν αργότερα πάνω τους ναό του Δία, αλλά πολλοί κρίνοντας από την διαφορά διάβρωσης των ογκολίθων, υποστηρίζουν ότι το τρίλιθον είναι πολύ παλιότερο. Οι 'Αραβες αποδίδουν την κατασκευή του στον ιδρυτή της Βαβυλώνας Νεμρώδ ο οποίος ήταν γίγαντας, βασίλεψε με την σύζυγό του Σεμίραμι, και μετά τον κατακλυσμό έφτιαξε μεταξύ άλλων και το τρίλιθον.

Πάντως οι τεχνικές ικανότητες των Ρωμαίων καλύπτουν τόσο την κοπή όσο και την μεταφορά τέτοιων ογκόλιθων. Ενδεικτικό παράδειγμα των μεταφορικών ικανοτήτων των Ρωμαίων αποτελεί η μεταφορά του οβελίσκου 36 μ. μήκους και 455 τόνων βάρους απ' το Καρνάκ της Αιγύπτου στο Laterano της Ρώμης στην πλατεία του Αγίου Ιωάννη.

Κάποια από τα παλαιότερα γνωστά μεγαλιθικά κτίσματα λέγεται ότι βρίσκονται στην Ιαπωνία, στην Οκινάουα, βυθισμένα κοντά στο νησί Γιοναγκούνι. Ανακαλύφθηκαν το 1995 και καταλαμβάνουν έκταση σχεδόν 450 χιλιομέτρων. Μια βαθμιδωτή πυραμίδα που βρέθηκε θυμίζει σε σχέδιο τις αντίστοιχες των Μάγια στο Μεξικό, όπως και τα ζιγκουράτ της Μεσοποταμίας. Χρονολογείται 12.000 ετών, πολύ αρχαιότερη από την μεγάλη πυραμίδα της Αιγύπτου.


Γιγάντιοι πρόγονοι
=================
Σε αρκετούς λαούς υπάρχει κοινή η παράδοση γιγάντων που ζήσανε κάποια στιγμή στο παρελθόν και άφησαν πίσω τους τα μεγαλιθικά κτίσματα. Απ' ότι φαίνεται όμως αυτά δεν είναι μόνο μυθολογία. Στο Γκαργκαγιαν στις Φιλιππίνες βρέθηκε ο σκελετός ενός γίγαντα με ανάστημα 5.18 μέτρων. Στην Νορβηγία αναφέρθηκαν ευρήματα παρόμοιων σκελετών. Ακόμα και σε κάποιο σπήλαιο της Ελλάδας, φημολογείται ότι υπάρχει ακόμα ένας τέτοιος γιγάντιος σκελετός. Στην νοτιοανατολική Κίνα βρέθηκαν οστά που φαίνεται να ανήκαν σε ανθρώπινους σκελετούς ύψους τριών μέτρων. Στην επαρχία Αγαδίρ βρέθηκαν εργαλεία 3.000 ετών που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μόνο από ανθρώπους με σωματική διάπλαση ιδιαίτερα μεγαλύτερη απ' την σημερινή.
Η ελληνική μυθολογία αναφέρει αρκετούς γίγαντες και ακόμη και στην Βίβλο αναφέρεται ο περίφημος Γολιάθ.

Ο βασιλιάς Αίαντας του Τρωικού πολέμου ήταν ένας γίγαντας όπως αναφέρει ο Παυσανίας στα Αττικά. Γράφει ότι βλέποντας τον σκελετό του, η επιγονατίδα του ήταν περίπου όσο ο δίσκος που ρίχνουν τα παιδιά στο πένταθλο.

για περισσότερα : βιβλίο «Αττική η μαγική γη» του Μ.Τσικλίδη

Η Ελληνική μυθολογία περιγράφει λεπτομέρειες για τις συμμαχίες στους πολέμους των γιγάντων και την σταδιακή αντικατάστασή τους από άλλους Θεούς. Η γιγαντομαχία λέγεται ότι έληξε κοντά στην σημερινή Μεγαλόπολη όπου ο Δίας κατεύκαυσε με κεραυνούς τους γίγαντες. Σήμερα εκεί υπάρχουν τα ορυχεία λιγνίτη της Δ.Ε.Η. και κάποιοι υποστηρίζουν ότι συχνά βρίσκονται μέσα στον λιγνίτη και τεράστια κόκκαλα!

Στήν Ύδρα, στο σπήλαιο του Αγ. Κυπριανού (μετά το Ζάστανι και πρίν το Μώλο) αναφέρεται ύπαρξη γιγάντιου ανθρώπινου σκελετού.
Παρόμοια ευρήματα σκελετών 3-5 μέτρων λέγεται ότι βρέθηκαν και καταστράφηκαν την δεκαετία του '60 στο Φενεό Κορινθίας, όπως και ακόμα παλιώτερα στην ορεινή Φθιώτιδα.

Σύμφωνα με τον γνωστό ερευνητή Γ.Μπαλάνο, σκελετοί γιγάντων και μάλιστα με μεγάλους κυνόδοντες βρέθηκαν στον λόφο της Βίγλας στην Καστάνιτσα Αρκαδίας.

για περισσότερα : Περιοδικό «Τρίτο Μάτι» τεύχος 91, Ιανουάριος 2001


Κατασκευές σε πλανήτες;
=========================
Σε παρατηρήσεις της επιφάνειας της σελήνης έχουν βρεθεί βράχοι από 12 μέχρι 46 μέτρα ύψος με σχεδόν 15 μέτρα πάχος, που μοιάζουν σαν μενίρ. Κάποια μάλιστα βρίσκονται σε κύκλο! Επίσης πολλοί κρατήρες δείχνουν να σχηματίζουν κανονικά πεντάγωνα ή εξάγωνα με ευθείες πλευρές! Η σελήνη πάντως έχει αρκετά παράδοξα όπως η περιστροφή που μας δείχνει συνέχεια μόνο την μία της όψη και θεωρείται μοναδικό πλανητικό φαινόμενο σε όλο το γνωστό σύμπαν. Ενδιαφέρουσα σύμπτωση είναι η διάμετρoς της σελήνης όπως φαίνεται απ' την γη να είναι ακριβώς ίδια με του ήλιου. Υπολογισμοί αλλά και μετρήσεις πιθανολογούν ότι είναι κούφια! Τα πετρώματα που βρέθηκαν εκεί είναι αρκετά παλιότερα απ' της γης. Αυτά και άλλα στοιχεία κάνουν κάποιους να την θεωρούν μέχρι και τεχνητή κατασκευή.
το διάσημο πρόσωπο στον 'Aρη φωτισμένο από διαφορετικές γωνίες άλλες ώρες της ημέρας


Αρκετά διάσημο είναι και το βουνό στον 'Αρη που δείχνει σαν ανθρώπινο κεφάλι. Βρίσκεται στην περιοχή «Κυδωνία» και έχει διαστάσεις 2 * 2.5 χιλιόμετρα και ύψος περίπου 700 μέτρα. Απ' ότι βλέπετε πάντως η μορφή αλλάζει έντονα ανάλογα με τον φωτισμό αν και παραμένει η παράξενα ομοιόμορφη βάση να θυμίζει τεχνητή κατασκευή... Εκεί κοντά λέγεται ότι βρίσκονται και κάποιοι σχηματισμοί σαν πυραμίδες όπως και κάποιο άλλο πρόσωπο με γενειάδα. Σε κάποιον κρατήρα σχηματίζεται επίσης κάτι σαν χαμογελαστό πρόσωπο.

Παράξενη σύμπτωση είναι ότι το πρόσωπο στον 'Aρη βρίσκεται κοντά σε πυραμιδοειδείς κατασκευές με τέτοια τοποθέτηση που θυμίζει ιδιαίτερα τις πυραμίδες της Αιγύπτου με το άγαλμα της Σφήγκας.

Για περισσότερα: δείτε και στο e-telescope

H NASA πάντως επιμένει ότι όλα αυτά είναι τυχαίες εδαφικές διαβρώσεις, όπως τυχαία είναι και η χρήση του αστερισμού με τον Σείριο στο έμβλημά της.

'Αλλες φωτογραφίες που πήρε η NASA στον 'Αρη από την έρημο του Βόρειου ημισφαιρίου του, παρουσιάζουν κατασκευές που θυμίζουν κάτι ανάμεσα σε κυλινδρικό τούνελ και ημιδιάφανο σωλήνα με 2 χιλιόμετρα μήκος και μέχρι 300 μέτρα πλάτος.


Πρόσωπο Ινδιάνου σε Καναδικό βουνό
==================================
Κάτι αντίστοιχο με το πρόσωπο στον 'Αρη, ανακαλύφθηκε πρόσφατα με την βοήθεια του προγράμματος Google earth στην Αλμπέρτα του Καναδά και παρουσιάζει το πρόσωπο ενός Ινδιάνου, όπως αυτό σχηματίζεται από τις διαμορφώσεις ενός ορεινού όγκου. Φυσική ή τεχνητή διαμόρφωση άραγε; Δείτε και κρίνετε μόνοι σας!

Οι συντεταγμένες του σημείου είναι: 50° 0'38.20"N 110° 6'48.32"W
Πατήστε εδώ για να ανοίξετε απ' ευθείας παράθυρο με την δορυφορική φωτογραφία του Google maps.

View Entry | Leave A Comment

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 19.4.2008, 3:45 pm / ΔΙΑΘΕΣΗ: Έτσι και έτσι

Η εξέλιξη των θετικών επιστημών στην Αρχαία Ελλάδα



Η ιστορία της επιστήμης στην αρχαία Ελλάδα, ξεκινάει με τους προσωκρατικούς φιλοσόφους. Την εποχή εκείνη η επιστήμη και η φιλοσοφία δεν αποτελούσαν ξεχωριστά αντικείμενα όπως σήμερα. Η δίψα για γνώση ξεκινούσε από φιλοσοφικά ερωτήματα σχετικά με τη φύση του ανθρώπου και του κόσμου. Οι απαντήσεις δίνονταν μέσα από έναν φιλοσοφικό τρόπο σκέψης και όχι με μεθόδους που θεωρούμε σήμερα “επιστημονικές". Έτσι η αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία γέννησε την Επιστήμη κι όχι αντίθετα. Η φιλοσοφία αγκάλιαζε και δικαιολογούσε την επιστημονική έρευνα, με την έννοια που εμείς δίνουμε σήμερα στην επιστήμη.

Η Φυσική Φιλοσοφία των Προσωκρατικών αποτέλεσε τη γέφυρα που συνέδεσε τον αρχαίο μυστικισμό και τη φιλοσοφία, με την επιστήμη και τη φιλοσοφία της κλασσικής Ελλάδας η οποία αποτέλεσε το λίκνο αυτού που σήμερα ονομάζουμε “Δυτικό πολιτισμό". ΣΆ αυτήν μπορούμε να διακρίνουμε δύο τάσεις. Η μία πιο μυστικιστική που ακολουθεί την παράδοση και το θρησκευτικό μυστικισμό των Ορφικών αντιπροσωπεύεται απΆ τον Πυθαγόρα. Η άλλη προσπαθεί να αποσπασθεί από την παράδοση και να εκφράσει τη δομή και την οργάνωση της Φύσης με διαφορετική μέθοδο και ορολογία και αντιπροσωπεύεται από τους Ίωνες φιλοσόφους (Ηράκλειτος, Θαλής, Αναξίμανδρος, Αναξιμένης) καθώς και από τους Ελεάτες (Ζήνωνας, Παρμενίδης).

Οι προσωκρατικοί ονομάστηκαν “Φυσικοί Φιλόσοφοι” επειδή προσπαθούσαν μέσα απΆ τη μελέτη της φύσης να πλησιάσουν και να γνωρίσουν την “Πρώτη Αρχή” που κινεί τα πάντα. Επιχείρησαν να ερευνήσουν τους Νόμους της Φύσης, ανάγοντας την όλη δομή του Σύμπαντος σε κάποιο “υλικό στοιχείο Έτσι προκύπτουν διαφορετικές θεωρήσεις: ο Θαλής ο Μιλήσιος θεωρεί αρχή των πάντων το “Υδωρ” και βλέπει έναν θεό μέσα σε καθετί [1], ο Αναξίμανδρος το “¶πειρο”, ο Αναξιμένης τον “Αέρα”, ο Ηράκλειτος το “Πυρ” και ο Παρμενίδης το “Ον". Αυτές οι θεωρήσεις οδήγησαν στο να χαρακτηριστούν “Υλοζωιστές” (δηλ. “αυτοί που πιστεύουν ότι η ύλη είναι ζωντανή”) επειδή έδιναν έμβια χαρακτηριστικά σε άψυχα στοιχεία (νερό, αέρας, φωτιά). Αλλά όλες αυτές οι διαφορετικές θεωρήσεις αποτελούν όψεις μιας Πρώτης Αιτίας που για τους προσωκρατικούς ήταν ο στόχος της μελέτης τους.

Η δράση των Προσωκρατικών προχωράει και σε άλλους τομείς της επιστήμης. Όσον αφορά π.χ. την γένεση της ζωής στη Γη, ο Αναξίμανδρος θεωρεί ότι η ζωή δημιουργούνταν αυτόματα απΆ τη λάσπη και ότι τα πρώτα ζώα ήταν ψάρια με αγκαθωτό δέρμα. Τα υπόλοιπα ζώα αποτελούν χερσαίους απόγονους των ψαριών. Την ίδια άποψη για την προέλευση της ζωής (απΆ τη λάσπη) διατύπωσε κι ο Αναξιμένης με τη διαφορά ότι θεωρούσε καταλυτική την παρουσία του αέρα και της θερμότητας του Ήλιου.

Στην κλασσική Ελλάδα δεν παρουσιάζεται ένα εξαιρετικό ενδιαφέρον για τις επιστήμες, (τουλάχιστον όχι για ό,τι θεωρούμε σήμερα επιστημονικό). Η έρευνα στρέφεται απΆ το εξωτερικό περιβάλλον προς το εσωτερικό του ανθρώπου. Η Φιλοσοφία και η Ηθική κυριαρχούν. Το ενδιαφέρον για τη γνώση δεν έχει χαθεί, απλά αυτή αλλάζει αντικείμενο και στόχο.

Στα έργα του Πλάτωνα - στα οποία διακρίνονται έντονες πυθαγόρειες επιδράσεις - η Γεωμετρία και τα Μαθηματικά έχουν μια ξεχωριστή θέση. Αποτελούν εργαλεία για να γνωρίσει ο άνθρωπος τον εαυτό του και τους κρυμμένους νόμους της φύσης, να πλησιάσει το Ον. Η φράση “Ουδείς αγεωμέτρητος εισί” (= ας μην εισέλθει κάποιος αγεωμέτρητος) που δέσποζε στην είσοδο της Ακαδημίας, έκφραζε την πλατωνική θεώρηση που ήθελε τη φύση οργανωμένη με μαθηματικούς νόμους και αναλογίες, αποτυπωμένους σΆ ένα “γεωμετρικό” μοντέλο του κόσμου. Στον έργο του “Τίμαιος” ο Πλάτωνας σχεδιάζει μια κοσμογονία σύμφωνα με μια πυθαγόρεια γραμμή και παρουσιάζει τη μουσική να στηρίζεται σε μαθηματικούς λόγους.

Μετά τον Πλάτωνα, ο Αριστοτέλης δίνει μια νέα ώθηση στην επιστημονική μεθοδολογία. Δίχως να παραγνωρίζει τη μεταφυσική όψη της, ο Αριστοτέλης κατευθύνει την έρευνά του σε πιο πρακτικούς στόχους. Μελετά τον άνθρωπο και τη φύση συστηματοποιώντας την έρευνα σε τομείς παρόμοιους με αυτούς της σημερινής επιστήμης. Ουσιαστικά η νοοτροπία του σημερινού πολιτισμού βασίζεται στο αριστοτέλειο ορθολογιστικό μοντέλο σκέψης, το οποίο επικράτησε στα χρόνια της Αναγέννησης έναντι του πλατωνικού μεταφυσικού μοντέλου. Η ταξινόμηση, η παρατήρηση, το πείραμα, η ανάλυση, αν και δεν χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά απΆ τον Σταγειρίτη φιλόσοφο, αποτέλεσαν τον άξονα της θεώρησής του για τον κόσμο. Αργότερα η αριστοτέλεια μεθοδολογία θα υιοθετηθεί απΆ τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό απΆ τον οποίο ξεπήδησε η επιστήμη των ημερών μας.

Σημαντικό ρόλο στην ιστορία της σκέψης και της επιστήμης έπαιξαν επίσης οι κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Στην πολιτισμική αυτοκρατορία που δημιούργησε ο μακεδόνας Βασιλιάς, βασίστηκε η διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στην Ανατολή. Στα ελληνιστικά χρόνια, (323-30 π.Χ.) αν και δεν έχουμε μια “επιστημονική επανάσταση”, αναπτύσσεται έντονη ερευνητική δραστηριότητα σε επιστήμες όπως τα Μαθηματικά, η Μηχανική και η Αστρονομία. Παρουσιάζονται σπουδαίοι μαθηματικοί (Ευκλείδης, Αρχιμήδης, Απολλώνιος) και αστρονόμοι (Ίππαρχος). Την ίδια εποχή οι Αιγύπτιοι αλχημιστές προσπαθούν να ερμηνεύσουν τις χημικές αντιδράσεις με την αριστοτέλεια λογική κάνοντας βήματα προς τη μεταγενέστερη “επιστημονική χημεία".



Αστρονομία

Τις πρώτες Αστρονομικές θεωρήσεις μπορούμε να τις αποδώσουμε στους Πυθαγόρειους αστρονόμους - μαθηματικούς, που προσπαθούσαν μέσα απΆ τα Ιερά Μαθηματικά τους να ανακαλύψουν τις αρμονίες του Σύμπαντος. Το μοντέλο του ηλιακού μας συστήματος που προτείνουν, περιλαμβάνει μια Κεντρική Εστία γύρω απΆ την οποία περιστρέφονται όλα τα ουράνια σώματα που βρίσκονται κοντά στη Γη. Παρουσιάζουν δηλ. ένα ηλιοκεντρικό σύστημα 2.000 χρόνια πριν απΆ τη διατύπωσή του απΆ τον Κοπέρνικο. Επίσης πρώτος ο Πυθαγόρας (585 ή 565 - 500; π.Χ.) αναφέρεται στη σφαιρικότητα της Γης. Αργότερα την ίδια άποψη υποστήριξαν ο Ικέτας και ο Έκφαντος οι οποίοι δίδαξαν και την περιστροφή της Γης γύρω απΆ τον άξονά της. Στον αντίποδα των πυθαγορείων υπολογισμών - και στην ίδια εποχή - ο Αναξίμανδρος δεχόταν τη Γη μετέωρη στο διάστημα, αλλά και σαν κέντρο του κόσμου.

Αργότερα ο Πλάτωνας (428-348 π.Χ.) προσπάθησε να παρουσιάσει ένα ηλιοκεντρικό μοντέλο με την αντίληψη της ομαλής κυκλικής κίνησης των ουρανίων σωμάτων γύρω απΆ την κεντρική εστία, θέλοντας ίσως να δώσει μια νομοτελειακή και μαθηματικά αρμονική όψη του Σύμπαντος. Επηρεασμένος απΆ τις πλατωνικές ιδέες ο Εύδοξος παρουσιάζει την υφήλιο σαν ένα σύστημα ομόκεντρων σφαιρών. Σε κάθε πλανήτη αποδίδει τέσσερις ομόκεντρες σφαίρες, ενώ στον Ήλιο και τη Σελήνη τρεις.

Ο Αριστοτέλης (384-323/2 π.Χ.) υιοθέτησε το μοντέλο του Εύδοξου, άλλαξε όμως το κέντρο του. Παρουσιάζει τον κόσμο σαν “κρεμμύδι” που αποτελείται από 55 ομόκεντρες σφαίρες, στο κέντρο των οποίων βρίσκεται η Γη. Το γεωκεντρικό σύστημα του Αριστοτέλη έμελλε να επικρατήσει σΆ όλο τον δυτικό κόσμο μέχρι τον 16ο αι. μ.Χ., αφού υιοθετήθηκε απΆ την χριστιανική κοσμοθεωρία που επικράτησε τους πρώτους αιώνες μ.Χ.

Κάποια σκοτεινά σημεία που άφηνε η αριστοτέλεια άποψη για τον κόσμο, προσπάθησε να διορθώσει ο Ηρακλείδης ο Πόντιος (4ος αι. π.Χ.), φτάνοντας στην υπόθεση ότι ο Ερμής και η Αφροδίτη κινούνται γύρω απΆ τον Ήλιο κι όχι γύρω απΆ τη Γη. Πάντως και γιΆ αυτόν ο Ήλιος και οι υπόλοιποι πλανήτες περιστρέφονται γύρω απΆ τη Γη. Για να εξηγήσει δε τις ημερήσιες κινήσεις των ουρανίων σωμάτων δέχτηκε ότι η Γη περιστρέφεται και η ίδια γύρω απΆ τον άξονά της.

Παρόλα αυτά η ιδέα ενός ηλιοκεντρικού συστήματος και της σφαιρικής Γης δεν είχε ακόμα εγκαταλειφθεί. Την διατυπώνει ξανά ο Αρίσταρχος ο Σάμιος τον 3ο αι. μ.Χ.

Η μεταπτωτική κίνηση του γήινου άξονα κλείνει έναν κύκλο κάθε 25.800 χρόνια περίπου. ΓιΆ αυτήν είχε μιλήσει ο Ίππαρχος γύρω στο 130 π.Χ. Στην Ευρώπη ξανάγινε γνωστή τον 16ο αι. απΆ τον Νικόλαο Κοπέρνικο.

Γύρω στο 235 π.Χ. ο Ερατοσθένης, υπεύθυνος της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, υπολογίζει τη περίμετρο της Γης μετρώντας τη σκιά ενός ραβδιού και την βρίσκει ίση με 40.000 χλμ., σχεδόν όσο την υπολογίζουν και οι σημερινοί επιστήμονες με τα σύγχρονα μέσα. Το “σφάλμα” του Ερατοσθένη θεωρείται μηδαμινό. Ο ίδιος μάλιστα θεμελίωσε την επιστημονική Γεωγραφία και σχεδίασε έναν χάρτη του τότε γνωστού κόσμου που περιλάμβανε ένα τμήμα της Ευρώπης, ένα της Ασίας και ένα της Β. Αφρικής.

Μια ακόμα μεγάλη μορφή της Αστρονομίας εμφανίζεται γύρω στο 130 π.Χ.: ο Ίππαρχος. Υποστηρικτής κι αυτός του γεωκεντρικού συστήματος, δεν τοποθετεί τη Γη στο γεωμετρικό κέντρο μιας κυκλικής τροχιάς, αλλά σΆ έναν έκκεντρο κύκλο στον οποίο ο πλανήτης μας κατείχε τη θέση έκκεντρου. Έτσι έλυσε κάποιες ανισότητες και μη κανονικότητες που παρατηρούνταν στις κινήσεις του Ήλιου και της Σελήνης και δικαιολόγησε την ανισότητα στη διάρκεια των εποχών. Παρατήρησε επίσης το φαινόμενο της μετάπτωσης των ισημεριών (σχήμα 1) και έδωσε τις μαθηματικές μεθόδους που επέτρεπαν τον υπολογισμό του γεωγραφικού μήκους.

Την εικόνα που έχει σχηματιστεί για την Αστρονομία στην αρχαία Ελλάδα ήρθε να συμπληρώσει κάποιο ένα αρχαιολογικό εύρημα: ο “αστρολάβος των Αντικυθήρων” του 1ου αι. π.Χ. Πρόκειται για ένα σύστημα από 20 αλληλοεξαρτώμενους οδοντωτούς τροχούς που κινούσε κάποιους δείκτες μπροστά σε τρεις πλάκες με διαβαθμίσεις. Η κίνηση αυτή των τροχών έδειχνε την πορεία του Ήλιου, την πορεία και τις φάσεις της Σελήνης και τις κινήσεις ορισμένων πλανητών.



Φυσική

Η μελέτη των φυσικών φαινομένων ξεκινάει όπως προαναφέρθηκε απΆ τους προσωκρατικούς φιλοσόφους. Οι θεωρίες που αναπτύσσονται για την σύσταση και την ουσία του σύμπαντος, φαίνονται ακατανόητες απΆ τον σημερινό πολιτισμό (τουλάχιστον αν παρθούν κατά γράμμα και δεν γίνει μια συγκριτική μελέτη πάνω σΆ αυτές).

Υπάρχουν όμως και θεωρίες που προκαλούν τουλάχιστον θαυμασμό για την πρωτοπορία τους. Οι ατομικοί φιλόσοφοι (Λεύκιππος, Δημόκριτος, Επίκουρος) υποστηρίζουν ότι καθετί στο Σύμπαν (έμψυχο ή άψυχο) απαρτίζεται από μικροσκοπικά αδιαίρετα κομμάτια ύλης, τα ά-τομα. Οι διάφοροι συνδυασμοί των ατόμων (μόρια) παράγουν όλους στους σχηματισμούς της φύσης.


Τι κρύβονταν όμως πίσω απΆ όλα αυτά; Τι κινούσε τους κόσμους; Ποια η φύση και οι ιδιότητες της Πρώτης Αιτίας; Τέτοιου είδους ερωτήσεις - που η σημερινή επιστήμη κατατάσσει στο χώρο της “μεταφυσικής” - έθεσαν οι φυσικοί φιλόσοφοι της αρχαίας Ελλάδας. Μέσα από ένα πλήθος θεωριών ξεχωρίζουν δύο: η άποψη του Ελεάτη φιλόσοφου Παρμενίδη που περιγράφει την “βασική αιτία” των πραγμάτων να είναι σταθερή, αμετάβλητη και αδιάφθορη (το αμετάβλητο “Ον” του Παρμενίδη) και η αντίθετη άποψη του Ηράκλειτου ο οποίος διακήρυσσε ότι “Τα Πάντα Ρει” δηλ. ότι τα πάντα υπόκεινται σΆ ένα συνεχές γίγνεσθαι. Ίσως όμως τελικά να μην πρόκειται για δύο αντίθετες θεωρίες, αλλά αυτές να αλληλοσυμπληρώνονται με μια πιο “φιλοσοφική” ματιά - με παρόμοιο τρόπο που τα διαφορετικά “θεμέλια στοιχεία” των προσωκρατικών (ύδωρ, αήρ, πυρ, άπειρο) αποτελούν όψεις της ίδιας Αρχής.

Συγκεκριμένες όμως προόδους έχουμε από τους Πυθαγόρειους στον τομέα της Ακουστικής. Αυτοί είχαν ανακαλύψει ότι ο ήχος ήταν αποτέλεσμα δονήσεων που μεταδίδονταν μέσω του αέρα. Ο ίδιος ο Πυθαγόρας είχε διαγνώσει τους αριθμητικούς λόγους των συγχορδιών και είχε εφεύρει τον “κανόνα".

Σημαντική στην Φυσική είναι και η συνεισφορά του Αριστοτέλη. Ο μαθητής του Πλάτωνα ανάμεσα στα άλλα θέματα με τα οποία πραγματεύεται, θέτει τις βάσεις μιας Μηχανικής της κίνησης των σωμάτων παρόμοιας με αυτήν του Νεύτωνα (17ος αι. μ.Χ.). Υποστηρίζει ότι η ύπαρξη συνεχούς κίνησης προϋποθέτει την ύπαρξη μιας συνεχούς αιτίας: μιας δύναμης που δρα πάνω στο κινούμενο σώμα. Μάλιστα η ποιότητας της κίνησης των σωμάτων κάνει τον Αριστοτέλη να χωρίσει το σύμπαν σε δύο περιοχές: α) στη γήινη περιοχή, την οποία χαρακτηρίζει η ευθύγραμμη κίνηση και β) στη ουράνια περιοχή που χαρακτηρίζει από την κυκλική κίνηση. Οι περιοχές αυτές διέπονται απΆ τους δικούς τους νόμους η καθεμιά και ο Αριστοτέλης χρησιμοποιεί τους νόμους της δεύτερης για να εξηγήσει τις κινήσεις των ουρανίων σωμάτων του γεωκεντρικού του συστήματος.

Στα χρόνια που ακολουθούν, η έρευνα (με τη σημερινή της έννοια δεν προχωράει ιδιαίτερα). Ξεχωρίζουν όμως κάποιοι ερευνητές που βασισμένοι σε μαθηματικά μοντέλα σκέψης εξηγούν φυσικά φαινόμενα που έχουν να κάνουν με καθημερινές, πρακτικές ανάγκες. Αυτός είναι ο λόγος που γνωρίζουν άνθηση οι τομείς της Μηχανικής, της Οπτικής και της Υδροστατικής.

Ο Αρχιμήδης μαθηματικός, φυσικός και μηχανικός του 3ου αι. π.Χ. δεν ασχολείται μόνο με τη θεωρητική μελέτη των φυσικών φαινομένων, αλλά τα περιγράφει με μαθηματικά μοντέλα και προχωράει σε τεχνολογικές εφαρμογές και εφευρέσεις. Μελετάει τη μηχανική των μοχλών και ασχολείται με μηχανικές κατασκευές: πολύσπαστο (σχήμα 2), ατέρμων κοχλίας, ελικοειδής αντλία κ.ά. ¶λλες χαρακτηριστικές εφευρέσεις του Αρχιμήδη ήταν η επινόηση μιας μηχανής που μπορούσε να χειριστεί μόνο ένας άνθρωπος για να καθελκύσει ένα πλοίο, καθώς και οι περίφημες πολεμικές μηχανές του (καταπέλτες, άρπαγες κ.λ π.). Ασχολείται επίσης με την Αστρονομία και κατασκευάζει αστρονομικά όργανα. Όπως όμως αναφέρει ο Πλούταρχος, ο Αρχιμήδης ντρεπόταν για τις τεχνικές εφευρέσεις του· έβρισκε την κατασκευή οργάνων για πρακτικούς σκοπούς, κατώτερη και "αγενή".

Με το έργο του “Περί επιπέδων ισορροπιών” καθιερώνεται ως θεμελιωτής της Στατικής. Διατύπωσε επίσης και νόμους της Υδροστατικής (π.χ. άνωση) γράφοντας δύο βιβλία με τον τίτλο “Περί των εν υδάτι εφισταμένων ή περί οχουμένων.

Στον τομέα της Μηχανικής πρέπει ακόμα να σημειώσουμε τις γνώσεις των αρχαίων Ελλήνων για τη δύναμη του ατμού, την οποία όμως δεν εκμεταλλεύτηκαν με τον τρόπο που έγινε τον 18ο και 19ο αι. στην Ευρώπη. Παρόλα αυτά υπάρχουν περιγραφές για μηχανισμούς που χρησιμοποιούσαν τη δύναμη του ατμού, όπως το “αυτόματο μηχάνημα θυσιών” (σχήμα 3) που περιγράφει ο Ηρων ο Αλεξανδρινός (1ος αι. π.Χ. ή κατά άλλους 1ος αι. μ.Χ.) και η “ατμομηχανή” του ίδιου.

Έντονη δραστηριότητα σημειώνεται και στον τομέα της Οπτικής. Ο Πλάτωνας θεωρεί ότι το φως είναι “πυρ” ή “κάτι σαν πυρ”· αντίθετα ο Δημόκριτος υποστηρίζει ότι είναι “ακτινοβολία από μικρότατα σωματίδια” [2]. Αργότερα ο Εμπεδοκλής (490-430 π.Χ.) θεωρεί ότι το φως είναι “κίνηση” και έτσι θα πρέπει να διαδίδεται με κάποια συγκεκριμένη ταχύτητα (μια θεώρηση που εξετάζεται ξανά μόνο στην σύγχρονη εποχή με την μέτρηση της ταχύτητας του φωτός).



Ιατρική

Ο Ασκληπιός ήταν ο θεός της Ιατρικής στην αρχαία Ελλάδα. Τα ιερά του, που είναι διασκορπισμένα σΆ όλο τον ελληνικό χώρο, ήταν παράλληλα και θεραπευτικά κέντρα. Οι ασθενείς που κατέφευγαν στα “Ασκληπιεία” υποβάλλονταν στη διαδικασία της “εγκοίμησης” (αφού προηγούνταν καθαρμοί), κατά την οποία στον κοιμισμένο ασθενή παρουσιαζόταν ο ίδιος ο Ασκληπιός είτε για να τον θεραπεύσει είτε για να του δώσει συμβουλές.

Εξέχουσα μορφή στο χώρο της ιατρικής αποτελεί ο Ιπποκράτης (Κω 460 π.Χ.-Λάρισα 380 π.Χ.). Ξεχωρίζει τη θρησκεία απΆ την Ιατρική και βάζει τις βάσεις για τη σημερινή “επιστημονική ιατρική”. Το έργο του “Αφορισμοί” αποτελεί βασικό ιατρικό σύγγραμμα μέχρι και τον 18ο αι. Η θεωρία του για τους χυμούς του ανθρώπινου σώματος (αίμα, φλέγμα, κίτρινη χολή και μαύρη χολή), επηρέασε για πολλούς αιώνες την Ιατρική. Τα υγρά αυτά έπρεπε να βρίσκονται στις σωστές αναλογίες στο ανθρώπινο σώμα για να είναι αυτό υγιές και η ανθρώπινη προσωπικότητα ισορροπημένη. Στην ιστορία επίσης έχει μείνει ο ηθικός του κώδικας στον οποίο καθορίζει την αποστολή και τα καθήκοντα του γιατρού. Ακόμα και σήμερα οι γιατροί παίρνουν τον “Ορκο του Ιπποκράτη” για να ασκήσουν το ιατρικό επάγγελμα.

Ο μαθητής του Πυθαγόρα Αλκμαίων μπορεί να θεωρηθεί ιδρυτής της Εμβρυολογίας, αφού μελέτησε την ανάπτυξη του εμβρύου, περιέγραψε τη διαφορά μεταξύ αρτηριών και φλεβών ενώ ανακάλυψε και τη σύνδεση εγκεφάλου και ματιού μέσω του οπτικού νεύρου. Ο Αριστοτέλης επίσης πρόσφερε πολλά στην Ιατρική με τις βιολογικές του έρευνες.

Αργότερα ιδρύονται οι πρώτες ιατρικές σχολές, όπως η περίφημη σχολή της Αλεξάνδρειας που αποτέλεσε κέντρο της ιατρικής επιστήμης και κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Εξέχουσες μορφές της θεωρούνται ο Ηρόφιλος (πατέρας της Ανατομίας) και ο Ερασίστρατος (πατέρας της Φυσιολογίας).

Ο Ηρόφιλος απΆ την Χαλκηδόνα της Βιθυνίας άκμασε στις αρχές του 3ου αι. π.Χ. Στο έργο του “Ανατομία”, δίνει για πρώτη φορά ανατομικές περιγραφές ανθρωπίνων οργάνων. Στις έρευνές του βοήθησε η στάση των Πτολεμαίων ηγεμόνων της Αλεξάνδρειας, οι οποίοι του επέτρεψαν να κάνει ανατομές σε νεκρούς (ή και ζωντανούς κατά μια εκδοχή) εγκληματίες, ενώ παλιότερα η ανατομή ανθρώπων ήταν απαγορευμένη. Έτσι ο Ηρόφιλος αναγνώρισε την αληθινή φύση του νευρικού συστήματος και θεώρησε κέντρο του τον εγκέφαλο. Χώρισε τα νεύρα σε “αισθητικά” (σχετικά με τη λειτουργία των αισθήσεων) και “προαιρετικά” (αργότερα ο Ερασίστρατος τα αποκάλεσε “κινητικά”). Ανέπτυξε επίσης τη “θεωρία των σφυγμών” και μετρούσε τους σφυγμούς των ασθενών για να κάνει διαγνώσεις. Για τη θεραπεία των ασθενειών βασίζονταν πολύ στα φάρμακα τα οποία αποκαλούσε “χέρια των θεών”, ενώ έδινε μεγάλη σημασία και στη δίαιτα.

Ο δεύτερος μεγάλος γιατρός της αλεξανδρινής εποχής, ο Ερασίστρατος, γεννήθηκε στην Κέα. Απέρριπτε (όπως και ο Ηρόφιλος) την θεωρία των χυμών του Ιπποκράτη. Η συμβολή του εντοπίζεται στους τομείς της Φυσιολογίας και της Παθολογίας. Η μελέτη του για την κυκλοφορία του αίματος τον οδήγησε σε χρήσιμα συμπεράσματα που χρησιμοποιούσε για την θεραπεία ασθενειών. Θεωρούσε π.χ. ότι η σωστή κυκλοφορία του αίματος συντελούσε στην υγεία, ενώ η παρεμπόδιση της κυκλοφορίας του εξαιτίας της πλήρωσης των αγγείων με αίμα και του πλεονάσματος τροφής, οδηγούσε σε αρρώστιες.

Συνέχεια στο έργο των δυο μεγάλων αλεξανδρινών γιατρών δίνει η Εμπειρική Σχολή που ξεκινάει από μαθητές τους. Οι “εμπειρικοί γιατροί” δίνουν σημασία στην καταπολέμηση των ασθενειών αδιαφορώντας για την Ανατομία και τη Φυσιολογία. Σημασία γιΆ αυτούς έχει το αποτέλεσμα και η εμπειρία που αποκτάται απΆ τη θεραπευτική μέθοδο, την οποία βασίζουν σχεδόν πάντα σε φαρμακευτικές αγωγές. Αρχηγός της Εμπειρικής Σχολής θεωρείται ο Φίλινος απΆ την Κω (περ. 250 π.Χ.) ή κατά άλλους ο Σεραπίων απΆ την Αλεξάνδρεια (περ. 200 π.Χ.). Σημαντικοί συνεχιστές της Σχολής ήταν ο Ηρακλείδης ο Πόντιος (περ. 75 π.Χ.) και ο Απολλώνιος ο Κιτιεύς (περ. 50 π.Χ.).

Αντίθετος στην άποψη του Αριστοτέλη περί χυμών, ο Ασκληπιάδης (γεν. το 124 π.Χ. στη Βιθυνία), επηρεασμένος απΆ την άποψη του Δημόκριτου για το ά-τομο υποστηρίζει ότι οι ασθένειες προέρχονται από σύσφιγξη ή χαλάρωση των δομικών στοιχείων του οργανισμού (των ατόμων). Ο ίδιος δίδει ιδιαίτερη σημασία στις ψυχικές παθήσεις και προσπαθεί να εφαρμόσει θεραπείες που περιελάμβαναν τη δημιουργική απασχόληση του ασθενή (απασχολησιοθεραπεία), το άκουσμα κατευναστικής μουσικής, καθώς και σωματικές ασκήσεις. Η μετάβαση του στη Ρώμη γύρω στο 91 π.Χ. συντελεί σε μεγάλο βαθμό στην μετάδοση ιατρικών γνώσεων της Ελλάδας στη Ρώμη.



Βιολογία

Πέρα απΆ τις θεωρίες των προσωκρατικών Αναξίμανδρου και Αναξιμένη για την προέλευση της ζωής, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο έργο του Αριστοτέλη για την συστηματική κατάταξη των ζώων· τα χώρισε σε «άναιμα» (δίχως αίμα: κεφαλόποδα, ανώτερα καρκινοειδή, έντομα και οστρακόδερμα) και «έναιμα» (με αίμα: θηλαστικά εκτός απΆ τα κητώδη). Η έρευνά του επεκτάθηκε στην κληρονομικότητα. Παραδέχτηκε ότι τα είδη μεταβάλλονται, αρνούνταν όμως κάθε φυσική επιλογή (μοντέλο δαρβινισμού). Το έργο του συνέχισε ο μαθητής του Θεόφραστος συνενώνοντας πολλά είδη σε ένα “γένος".

Στα ελληνιστικά χρόνια ξεχωρίζει το έργο του Ηρόφιλου ο οποίος - όπως είδαμε και παραπάνω - έκανε ανατομές ανθρωπίνων πτωμάτων και τα σύγκρινε με ζώων για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο εγκέφαλος είναι το κέντρο του νευρικού συστήματος και έδρα της σκέψης. Επίσης ο σύγχρονός και αντίζηλός του Ερασίστρατος μελέτησε την κυκλοφορία του αίματος και υποψιάστηκε την παρουσία τριχοειδών αγγείων.


View Entry | Leave A Comment

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 18.4.2008, 3:22 pm / ΔΙΑΘΕΣΗ: Ευτυχισμένος/η

Σε διάφορες αρχαίες ιστορικές πηγές αναφέρεται σαφώς ή υπεράνθρωπη καταγωγή του Μεγάλου Αλεξάνδρου:
1.«Αφού είπε τούτο, έπεσε το βρέφος επί της γής, έγινε αστραπή, ακούσθηκε βροντή και έγινε σεισμός, ώστε όλος ο κόσμος συγκλονίσθηκε"(Καλλισθένης Α,12,9- Εκδόσεις Κάκτος, σελ. 59).Δηλαδή, κατά την ανθρώπινη γέννηση του Αλεξάνδρου έγινε παγκόσμιος σεισμός, γεωφυσικός οιωνός του Ποσειδώνος, καθώς και αστραπή και βροντή, γεωφυσικοί οιωνοί του ¶μμωνος Διός.
2.«Όταν διέσχισε την έρημο και έφθασε εις τον τόπον, ο μεν προφήτης του ¶μμωνος τον χαιρέτησε εκ μέρους του Θεού, ως από πατέρα.Και αυτός τον ερώτησε, αν του τυχόν του ξέφυγε κάποιος από τους δολοφόνους του πατρός του.Όταν ο προφήτης πρόσταξε να προσέχει τα λόγια του, γιατί ο πατέρας του δεν είναι θνητός, αλλάζοντας την ερώτηση, ήθελε να πληροφορηθή αν είχαν τιμωρηθεί όλοι οι δολοφόνοι του Φιλίππου» (Πλούταρχος, Βίος Αλεξάνδρου, 27-Εκδόσεις Κάκτος, σελ 95).Ο μυημένος ιερεύς των Δελφών Πλούταρχος είναι σαφέστατος εις αυτή την αναφορά του ότι, ο ίδιος ο προφήτης του ¶μμωνος αυτοβούλως και χωρίς ακόμη να το γνωρίζη ο Αλέξανδρος του αποκάλυψε την Θεϊκή καταγωγή του από τον ¶μμωνα Δία, που είχε ως έμβλημα τον Κριό.Δια τούτο και ο Αλέξανδρος απεικονίζεται με κράνος με κέρατα κριού (μάλιστα από το Κοράνιο αποκαλείται δικέρατος).Το σύμβολο του κριού σχετίζεται με το ότι, κατά την εποχή του Αλεξάνδρου ο μεταπτωτικός κύκλος της Γής ευρίσκετο εις τον αστερισμό του Κριού (κατά την εαρινή ισημερία).
3.«Όταν είπε αυτά αμέσως έγινε ομίχλη περί τον αέρα και σκότος και εφάνη μέγας αστήρ να πέφτει εκ του ουρανού εις την θάλασσα και μαζί του μέγας αετός και το χάλκινο άγαλμα του Διός εις την Βαβυλώνα εκινήθη.Ο δε αστήρ πάλι ανήλθε εις τον ουρανόν και ο αετός έχων μαζί του φεγγώδη αστέρα.Όταν ο αστήρ εκρύφθη εις τον ουρανόν, ευθύς και ο Αλέξανδρος έκλεισε τους οφθαλμούς» (Καλλισθένης Γ,33,27-Εκδόσεις Κάκτος, σελ. 511).Κατά την εκ χθονός αναχώρηση του Αλεξάνδρου σημειώθησαν φοβεροί φυσικοί οιωνοί.Εφάνη ομίχλη και σκότος, που συμβόλιζε την λύπη του ανθρωπίνου κόσμου και το πνευματικό σκότος λόγω της αναχωρήσεως του Αλεξάνδρου.Εφάνη μέγας αστήρ πίπτων και εις την συνέχεια πάλι ανερχόμενος, δηλαδή κάποια Θεία οντότητα κατήλθε δια να αναβιβάση την ψυχή του Αλεξάνδρου εις τον ουρανό.Και επίσης εφάνη μέγας αετός, ο οποίος κατά την αρχαία αντίληψη εθεωρείτο αγγελιοφόρος του Διός.Και ο αετός καθώς ανήλθε εις τον ουρανό είχε μαζί του φεγγώδη αστέρα, δηλαδή την ψυχή του Αλεξάνδρου που επέστρεψε εις το άστρο από όπου είχε κατέλθει.Κατ'άλλη πιο υλική ερμηνεία ο μέγας αετός και οι αστέρες θα μπορούσαν να είναι εξωγήϊνα αστρικά σκάφη των Γαλαξιακών Ολυμπίων δυνάμεων
4.«Αν δέ ο δαίμων που έστειλε εδώ την ψυχή του Αλεξάδρου, δεν την ανακαλούσε ταχέως, όλοι οι άνθρωποι θα διοικούνταν από έναν νόμο και θα πεοσέβλεπαν εις ένα δίκαιο σαν προς κοινό φώς» (Πλούταρχος, Περί Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής, Α8 27-Εκδόσεις Κάκτος, σελ. 51).Δια μία ακόμη φορά ο μυημένος Πλούταρχος αναφέρει σαφέστατα ότι, ο Αλέξανδρος εστάλη υπό Θείας δυνάμεως δια να εκτελέση τις αποστολές του και εις την συνέχεια ανεκλήθη.Κύριες αποστολές του Αλεξάνδρου ήταν η παγκοσμία διάδοσις του Ελληνικού πολιτισμού και το σφράγισμα των πυλών εις τις Ινδίες και ο περιορισμός των 72 υποχθονίων βασιλέων.
5.«Και πιστεύω ακόμη ότι, δεν μπορεί να έχει γεννηθεί ανάμεσα εις τους ανθρώπους κάποιος που να μη μοιάζει με τους άλλους, χωρίς Θεϊκή παρέμβαση.Αυτό το δείχνουν οι χρησμοί που εσήμαναν τον θάνατο του Αλεξάνδρου και τα πολλά φάσματα και όνειρα που εφάνησαν εις πολλούς και το ότι πολλοί θυμούνται και τιμούν τον Αλέξανδρο όχι ως άνθρωπο.Ακόμη και τώρα τόσο καιρό μετά οι Μακεδόνες παίρνουν χρησμούς προς τιμή του» (Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις, Ζ,30-Εκδόσεις Κάκτος, σελ. 111).Και ο Αρριανός που είναι ο πλέον αξιόπιστος ιστορικός δια τον Αλέξανδρο, καθώς στηρίζεται εις τα απομνημονεύματα του στρατηγού και βασιλέως Πτολεμαίου, αναφέρει σαφέστατα την υπεράνθρωπη φύση του Αλεξάνδρου και ότι, κατά τη εποχή του (περί το 100 μ.Χ, δηλαδή πάνω από τέσσερεις αιώνες μετά τον «θάνατο» του Αλεξάνδρου) ετιμάτο όχι ως άνθρωπος, δηλαδή ως ημίθεος ή Θεός, ιδίως από τους Μακεδόνες.
6.Η υπεράνθρωπη φύσις του Αλεξάνδρου έχει φθάσει δια μέσου των αιώνων και εις την Νεοελληνική παράδοση της Γοργόνας με το αθάνατο νερό που ερωτά τους ναυτικούς αν ζει ο βασιλεύς Αλέξανδρος.Επίσης, ο Αλέξαδρος είναι η μοναδική προσωπικότης της ιστορίας που έχει καταστεί θρύλος τιμάται από όλους τους λαούς της Γής, ακόμη και από τους Πέρσες.Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Γάλλος φιλόσοφος Μοντεσκιέ: «Ιδού κατακτητής του οποίου τον θάνατο εθρήνησαν όλα τα υπ'αυτού κατακτηθέντα έθνη».Επίσης, δεν είναι τυχαίο το ότι, ενώ τόσες μεγάλες αρχαίες πόλεις έχουν καταστραφεί οι πόλεις που ίδρυσε ο Αλέξανδρος συνεχίζουν να υπάρχουν, πολλές από αυτές μάλιστα είναι πολύ μεγάλες.Ενδεικτικά αναφέρονται οι εξής: Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, Αλεξάνδρου λιμήν (σημερινό Καράτσι εις το Πακιστάν, με 12.000.000 κατοίκους!). Αλεξάνδρεια του Καυκάσου (Καμπούλ, πρωτεύουσα του Αφγανιστάν), Αλεξάνδρεια της Αρείας (Χεράτ του Αφγανιστάν), Αλεξάνδρεια της Αραχωσίας (Κανταχάρ του Αφγανιστάν) κ.λ.π.

View Entry | Leave A Comment

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 18.4.2008, 3:21 pm / ΔΙΑΘΕΣΗ: Ευτυχισμένος/η

Περί του Ε εν τοις Δελφοίς


Ο Πλούταρχος, που ήταν και αρχιερέας του Απόλλωνα έγραψε στα «Ηθικά» του μία ολόκληρη πραγματεία για τον αποσυμβολισμό του ΕΙ. Ο Πλούταρχος μας λέει στην αρχή του πονήματός του ότι έγινε διάλογος στους Δελφούς με θέμα συζήτησης «περί του Ε εις τους Δελφούς». Στο διάλογο συμμετείχαν οι:
-Αμμώνιος
-Λαμπρίας
-Θέων
-Εύστροφος
-Νίκανδρος και
-Πλούταρχος
Το κείμενο του Πλούταρχου έχει περίπου ως εξής:

3. Συγκεκριμένως ο Λαμπρίας, αδελφός του Πλούταρχου είπε τα εξής: Λένε οτι οι περίφημοι σοφοί, που μερικοί τους ονόμαζαν και σοφιστές, ήταν πέντε: ο Χίλων, ο Θαλής, ο Σόλων, ο Βίας και ο Πιττακός. 'Οταν ομως, o Κλεύβουλος, ο τύραννος των Λινδίων κι αργότερα ο Περίανδρος της Κορίνθου, που δεν είχαν καμιά αρετή και σοφία, αλλά κατάκτησαν τη φήμη με τη δύναμή τους, με τους φίλους τους και τις ευεργεσίες τους, έχωσαν το όνομά τους με εκείνα των σοφών και γέμιζαν την Ελλάδα με αξιώματα και αποφθέγματα, όμοια με εκείνα που έλεγαν οι πέντε σοφοί, τότε φαίνεται, ότι οι πέντε σοφοί άντρες, αν και αγανάκτησαν, δε θέλησαν να αποστραφούν την αλαζονεία τους ούτε να συγκρουστούν με πολύ ισχυρούς ανθρώπους. Συγκεντρώθηκαν στους Δελφούς κι αφού συζήτησαν μεταξύ τους και ανάθεσαν αυτό το γράμμα το οποίο είναι πέμπτο στην τάξη των γραμμάτων και ως αριθμός το πέντε σημαίνει, και συνάμα διαμαρτυρήθηκαν στο θεό ότι είναι πέντε και δεν αποδέχονται ούτε τον έκτο ούτε τον έβδομο γιατί δεν έχουν καμία σχέση μ' αυτούς. Το ότι αυτά δε λέγονται από σκοπιμότητα, αλλά είναι κοντά στην αλήθεια, μπορεί να το καταλάβει κανείς, αν ακούσει τους ιερείς του ναού, οι οποίοι το χρυσό Ε, το ονομάζουν της Λυβίας της γυναίκας του Καίσαρα. Το χάλκινο το ονομάζουν των Αθηναίων και το πρώτο που είναι ξύλινο και το πιο παλιό το ονομάζουν Ε των σοφών, αφιερωμένο όχι από έναν αλλά είναι κοινό ανάθημα όλων.

4. Τότε ο Αμμώνιος χαμογέλασε ήρεμα, γιατί κατάλαβε ότι ο Λαμπρίας είχε εκφράσει τη δική του άποψη κι έπλασε την ιστορία αυτή, την οποία έλεγε οτι είχε ακούσει από άλλους για να είναι ανεύθυνος. Κι ένας άλλος από αυτούς που ήταν εκεί είπε, ότι αυτά είναι όμοια με όσα πριν φλυαρούσε ο Χαλδαίος ξένος, ότι δηλαδή εφτά είναι τα γράμματα που έχουν δική τους φωνή και εφτά άστρα είναι τα οποία έχουν κίνηση αυτοτελή και άσχετη απο των άλλων άστρων που κινούνται στον ουρανό, και ότι το Ε είναι δεύτερο από τα φωνήεντα, όταν αριθμούνται από την αρχή και ο ήλιος δεύτερος από τους πλανήτες μετά τη σελήνη. Και σχεδόν όλοι οι Έλληνες θεωρούν τον Απόλλωνα ίδιο με τον ήλιο «Αλλά αυτά έλεγε, είναι ολότελα από πίνακα και Πυλαία, και ο Λαμπρίας, όπως φαίνεται αντιλήφθηκε ότι εξήγειρε κατά της γνώμης του όλους τους επιμελητές του ναού». Γιατί κανείς από τους κατοίκους των Δελφών δεν εγνώριζε όσα είπε, μα παρενέβαλλαν την κοινή και παραδοσιακή άποψη, υποστηρίζοντας ότι ούτε η όψη, ούτε ο φθόγγος του γράμματος συμβολίζει τίποτα, αλλά το όνομα του γράμματος μόνο.

5. Το λόγο πήρε ο Νίκανδρος και είπε: Το γράμμα Ε, όπως νομίζουν οι Δελφοί και ο προλαλήσας, αποτελεί τον τόπο και τη μορφή της επικοινωνίας με το Θεό και έχει ηγεμονική τάξη στα ερωτήματα όσων χρησιμοποιούν το μαντείο, για να πληροφορηθούν, αν θα νικήσουν, αν θα παντρευτούν, αν συμφέρει να ταξιδέψουν, να ασχοληθούν με τη γεωργία ή να μεταναστεύσουν. Και στους διαλεκτικούς, οι οποίοι ισχυρίζσνται, ότι καμία έννοια δε βγαίνει από το μόριο «ει» και της αίτησης που είναι συνδεμένη μαζί του, τους έλεγε να χαίρουν ο θεός σοφός όντας, και όλες τις ερωτήσεις που ακολουθούν το μόριο αυτό, τις εννοεί και τις παραδέχεται ως πράγματα υπαρκτά. Κι επειδή σε μας είναι ίδιο να τον ρωτάμε, σαν μάντης που είναι και όλος ο κόσμος τον παρακαλεί σαν θεό, όμως νομίζουν ότι το γράμμα Ε έχει σημασία και ερωτηματική και ευχετική, γιατί παρακαλώντας λέμε «αν δε συνέβαινε». Και ο Αρχίλοχος έλεγε: «Αχ! αν είχ