δεν είναι κακό να έχεις τις αμφιβολίες σου.
άνθρωποι είμαστε άλλωστε...
να αμφιβάλλεις, αν τα αστέρια είναι φωτεινά...να αμφιβάλλεις, αν ο ήλιος κινείται...
να αμφιβάλλεις, αν η αλήθεια, είναι αλήθεια ή παραμύθα...μα ποτέ να μην αμφιβάλλεις για
ΕΜΕΝΑ!
τιποτα δεν ειναι όπως παλια.... κ για αυτο θλιβομαι... εκνευριζομαι...ποναω....
Θελω να βγαλω μια σπαρακτικη κραυγη: “ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ”, αλλα δεν το κανω..
αφου το ξερω, δεν υπαρχουν αυτια για να με ακουσουν,ουτε ματια για να με δουν... να με δουν οπως πραγματικα ειμαι...
κ πως ειμαι?
μονος.. σε αδιεξοδο, με κομμενα τα φτερα, με ολα τα “σίγουρα” χαμενα.... αλλα, ενταξει, αυτο το τελευταιο δεν με χαλαει στα αληθεια..
εκεινο που με σκοτωνει, ειναι το ότι πιστευα πως αυτη τη φορα, τα πραγματα θα ηταν αλλιως, πως ισως θα μπορούσα να πραγματοποιησω τα ονειρα μου.
κουνια που με κουναγε, πριν ξαφνικα ξυπνήσω....
κ που ξυπνησα? τι αλλαξε?
αρχισα κ πάλι να βυθιζομαι στις σκεψεις, οι δυνάμεις μου χαθηκαν, ο υπνος στο ελαχιστο κ τα νευρα που ειχα ξεχασει τι ειναι, στα κοΚΚινα...
κ να εχω κ τους αλλους γυρω μου..
να με κοιταζουν κ να προσπαθουν να καταλαβουν...τι να καταλαβουν? μαλακισμενα συμπερασματα βγαζουν... φαση λενε ειναι...θα του περασει...
πως να μου περασει ρε? τι να μου περασει?
αφου δεν εχω καρδια, δεν εχω ψυχη, δεν εχω αισθηματα... τι θα περασει?
ας ειναι… Θα μου περασει! κ ας μη ζηταω τωρα πια τιποτα αλλο...παρα μονο τη χαμενη μου ψυχικη γαληνη...
που θα τη βρω ομως?
αφου την εχεις ΕΣΥ!...
θα μου τη δωσεις πισω?
δεν μου εχει μεινει καμια χαρα...πραμα δεν με ενδιαφερει...τιποτα..
ξυπναω το πρωι κ λεω στον εαυτο μου...
αντε... αντε ρε... ζησε ακομα μια μερα....μαλάκα:
θα έπινα από τα
μάτια σου, ακόμα κ την άβυσσο....
εκείνο εκεί στην άκρη με σκοτώνει...εκείνο εκεί το δάκρυ.
πιστεύω στα όνειρα...
πάντα μου δείχνουν με τα σημάδια τους το δρόμο.
άλλοτε το δρόμο της χαράς, άλλοτε το δρόμο της φρίκης...
προσπαθώ να αποτυπώσω σε λίγες γραμμές όλες μου τις σκέψεις.
δεν τα καταφέρνω. δεν με βοηθάει ο καιρός.
έχει άπνοια κ δε γεμίζει αέρα το πανί μου.
θα δοκιμάσω να ζωγραφίσω...
τελικά εκείνος ο Νέρωνας μόνο τρελός δεν ήταν.
ή κ να ήταν, ήταν ερμοοσο τρελάρας.
κάτι ήξερε που έβαλε φουρνέλο στη ρώμη, κ άραξε στην πολυθρονάρα του να απολαμβάνει τις φλόγες.
αυτή η ιδέα, του μπουρλότου, πάντα με έφτιαχνε...
πάντα όταν έβαζα φωτιά, την καταέβρισκα λαιμαι.
έχει αρχίσει να με περιτριγυρίζει πάλι αυτό το πάθος...
δεν είναι τυχαίο ότι ξαναθυμήθηκα τον Νέρωνα.
καλύτερα να ζήσω λίγες ώρες, σαν λιοντάρι, παρά εκατό χρόνια σα σκουλήκι...
κατάφερα κ τα έβαλα όλα σε μια λογική σειρά... κ τότε κατάλαβα τα πάντα.
κατάλαβα πορκε είναι όλα αλλιώς.
είναι άλλη αίσθηση να ζεις στα όρια, να κάνεις τρέλες, να γουστάρεις τα επικίνδυνα...
σιγά μην καταλάβει κάποιος τι λέω!
άλλωστε δεν ψάχνω κόσμο να με καταλάβει.. δεν θέλω να εκλεγώ!
να δείξω ήθελα, κ θέλω.. όχι σε πολλούς αποδέκτες, έτσι θα γινόμουν γραφικός.
εκεί που είδα σπίθα, έστησα την καλύβα μου.
έχω καλύψει πάρα πολλά μίλια...
ανάμεσα στον τόπο που γεννήθηκα, κ στα μέρη που έζησα, περπάτησα, τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής μου...
έκανα στάσεις, προφανώς μόνο για να ξαναφύγω, πριν με προλάβουν...
έψαχνα...βρήκα...!!!!
τα χρόνια που άφησα πίσω μου, είναι τα μονοπάτια που ταξίδεψα...
είναι σαν μια τεράστια ονειροπαγίδα ο χρόνος...
φιλτράρει τον πόνο, κ τον αντικατοπτρίζει στις γραμμές του προσώπου...
εκεί, σε εκείνη τη γωνιά που σχηματίζουν τα χείλη.
εκεί που αγαπάει να φωλιάζει η πίκρα, εκεί που στάζουν τα δάκρυα..
να αφήνει την απέραντη μοναξιά της μνήμης, της μνήμης που λιώνει η αίσθηση μιας ζωής διαλυμένης...
ένα σκοτάδι προκλητικό,άγριο, γεμάτο αλλοτινά αγγίγματα.. κ σιωπές... σιωπές από λόγια που χάθηκαν..
πως να κλείσω αυτήν την πληγή?
πως να βγω στη λεωφόρο της επιβίωσης ξανά?
χωρίς "αστέρι"?
με μόνη πραγματικότητα την απουσία?
μου μυρίζει σκόνη. σκόνη κ σιωπή... σα να με άγγιξε ο θάνατος...
σε αγαπώ πέρα από τον χρόνο....
μα δεν είμαι δυνατός,λυγίζω βρε ψυχούλα μου... πονάω...
νιώθω μια κούραση, ως μέσα στο αίμα...
θέλω να βουλιάξω,να αφανιστώ,να κλάψω...
να γίνει έρημος το μέσα μου, να ξεχάσει το σώμα, η ψυχή, το μυαλό..
ανέβηκα στο πρώτο φορτηγό...κλάμα, που περνούσε...
κ γεννήθηκα..γεννήθηκα στο once.
εκείνη η μάνα μέρα μου, πέθανε στη γέννα, δεν με γνώρισε...
μίλησα νωρίς.. είπα: πονάω...
τα πιο ερμοοσο, τα πιο μακρινά ταξίδια, βρίσκονται δίπλα σου...
κρύβονται στους στίχους ενός τραγουδιού.. χωράνε στην τελευταία σταγόνα μιας τεκίλας, παίρνουν το σχήμα του καπνού σου, κ έχουν το χρώμα της πιο κόΚΚινης νύχτας...
τι σου λέω όμως?
αφού
ΕΣΥ το ξέρεις καλύτερα απο εμένα...
κράτα μου μια θέση
δίπλα σου... στο
τραίνο σου...
μπορεί κάποια στιγμή να το προλάβω....
πόσα λάθη έχω κάνει? αν τα μετρούσα με δάκρια θα γέμιζα μια λίμνη...
θυμάμαι όλες τις φορές, που λύγιζα...πότε από φόβο, πότε απο αδιέξοδο..
μα πάντα άκουγα μια φωνή μέσα μου... προχώρα ρε..μη σταματάς..προχωρά!
φύσαγε, έβρεχε, έκανε κρύο.... μήπως είχα κ που να πάω...
απλά, έπρεπε να φύγω...έπρεπε, γαμώ τα πρέπει...
εκεί όμως η φωνή... προχώρα μου έλεγε...
που να πάω ρε γαμώτο? πληγές έχω γεμίσει, ματώσανε τα πόδια μου...
κ συνέχιζα... μια μέρα, δυο μέρες, τρεις βδομάδες, έξι μήνες 3 χρόνια, δυο δεκαετίες... μέχρι που έφτασα...
είδα ένα φως να λάμπει... μα ήταν η πόρτα κλειδωμένη...κλειδωμένη ανάθεμά την... κ το κλειδί? το κλειδί χαμένο...
που στα διάλα το έχασα? στη διαδρομή? μήπως μου το έκλεψαν?
ανάθεμά κ αν ξέρω....
το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτή η διαδρομή, δεν έχει γυρισμό...
θυμάμαι κάποια λόγια, συμβουλές του παππού μου.....
έλεγε πως όταν η ψυχή αγριεύει, λυσσάει, κ βγαίνει από το σώμα πριν την ώρα της, γίνεται ένα ξερό δέντρο στην ερημιά....
ένα δέντρο, που σπάνε τα κλαδιά του με τον αέρα,κ βγάζει μαύρο αίμα...κ ουρλιάζει από τους πόνους, αλλά κανείς δεν το ακούει...κανείς!
αν κάνεις το λάθος να πας να κλέψεις σταγόνες από τη βροχή, την πάτησες..
είναι παγίδα..
αυτό που φοβάμαι περισσότερο, είναι το τρελαμένο μου μυαλό..
εκείνο που οδηγεί τις σκέψεις μου κ το χέρι μου στην καταστροφή..
το ίδιο μου το αίμα είναι, που χύνω στη γη...
κ ύστερα περιμένω να ανθίσει...
να ανθίσει καταστροφή....
το τρελαμένο μου μυαλό φοβάμαι..
...η δικιά μου θάλασσα ειναι διάφανη...
δεν κλέβει χρώματα απο τον ουρανό...
αρχίζει ξαναά ο κύκλος... ο κύκλος των σιωπηλών μου κραυγών, του ατέλειωτου πόνου....της ανείπωτης μοναξιάς...
ξανά κ ξανά.....
μου αρέσει να κοιτάζω τον τοίχο.
τον νιώθω δικό μου, τον συμπαθώ...είναι πάντα εκεί...λες κ με περιμένει...
τελευταία έχει αρχίσει να είναι ακροατής μου...με έχω συλλάβει να του μιλάω...κ αυτός με ακούει...δε με απογοητεύει ποτέ....με ακούει λαιμαι...
του λέω διάφορα...μαλακίες...το μακρύ μου κ το κοντό μου....αυτά που νιώθω..τα άλλα που αισθάνομαι..κ αυτός εκεί...με ακούει καρτερικά...
δε διαφωνεί σε τίποτα...
εκτός από μερικές στιγμές...
όταν είμαι κάπως...βυθισμένος σε ουσίες...δείχνει να σκοτεινιάζει...δεν του αρέσουν αυτά που του λέω όταν είμαι έτσι....
εντάξει..φυσιολογικό είναι..πόσα μπορεί να ακούσει?
τον συμπαθώ τον τοίχο μου...
έχει χρώματα, ζωγραφιές...σιωπές..κ υπομονή... με ακούει!
είναι δικός μου... δικός ΜΟΥ....το μοναδικό ΜΟΥ που έχω...
Σκορπιός 
