ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 22.9.2008, 8:58 pm / ΔΙΑΘΕΣΗ: Other

..εικονες, στιγμες, γελια, ταξιδια, φωνες...

ολα ερχονται ανακατεμενα στο νου... ολα!

οπως μου το ελεγες... "βρε παπα? θα βαλεις τη σκεψη σου σε μια σειρα"? κ εσκαγες στα γελια... 

θυμαμαι το πρωτο σου κλαμα... το πρωτο σου χαμογελο, τα παιδικα σου χρονια, εκει στη μακρινη μας μεντοζα...

σε κοιταγα περιεργα, ημουν παιδι κ εγω... ενα παιδι, με παιδι.

μεγαλωσες μαζι μου... ειμασταν παντα φιλοι... αληθινοι φιλοι.. 

σου αρεσε οτι μου αρεσε, αγαπουσες τα ζωα, τη ριβερ μας, τη θαλασσα...

αγαπουσες κ τα πουλια... ζηλευες που πετουσαν, που μας εβλεπαν απο ψηλα, κ το ελεγες απο τοτε... "εγω θελω να πεταξω, κ θα πεταξω"....

μου αρεσε η ανεξαρτησια σου, ο τσαμπουκας σου, το πεισμα σου κ η σκληραδα σου...

μου θυμιζες εμενα, κ γελουσα κρυφα που ειχες παρει ολες τις αναποδιες μας.

με φοβιζε ομως που μεγαλωσες αποτομα, που δεν καθησες λιγο στην ανεμελια της εφηβειας...

μεσα σε ενα καλοκαιρι, το φετινο καλοκαιρι εγινες αντρας.. απο παιδι αντρας..

σε χαζευα... σε κοιταγα κ χαμογελουσα.... σε θαυμαζα.

χωρις να σου μιλησω, καταλαβαινες τι εχω, τι με βασανιζει, τι με κανει να γελαω...

κ με πειραζες... παντα με πειραζες οτν με εβλεπες να ειμαι οκ...

χωρις να σου εχω πει πολλα, χωρις να εχουμε συζητησει τα "δικα μου" ησουν υποστηρικτης για τις επιλογες μου...

"ελεγες". ειμαι μαζι σου, κ το πιστευες...

κ εγω σε πιστευα, κ εγω χειροκροτουσα τις επιλογες σου...

 

βλεπεις αραγε? βλεπεις τι γινεται εδω? βλεπεις ποσο σπαραζουν τα μεσα μου για σενα?

διαβασες οσα σου εγραψε? ειδες? ειδες οτι σε αγαπαει?

το ηξερες οτι σε αγαπαει...μου το ειχες πει, κ την αγαπουσες κ εσυ....

 

θελω να γραψω τα παντα για σενα, μα δεν μπορω ρε γαμωτο... τρεμουν τα χερια, γεμιζουν τα ματια...

 

 

 

View Entry | Leave A Comment

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 10.9.2007, 5:39 pm / ΔΙΑΘΕΣΗ: Πεσμένος/η

θα προσπαθήσω να με βάλω σε μια σειρά.

μόνον έτσι θα έχω προσφέρει κάτι.

προσπαθω να ξεκινησω την αναδρομη...

δε βρισκω αφετηρια... ολα ειναι δυσκολα...

πρεπει να το παω απο την αρχη. καπου στο νοεμβρη του 67...

πως να γυρισω πισω? αφου το μυαλο μου ειναι στραπατσαρισμενο.

αν ξυπνησουν οι μνημες?

θα ειναι καλο? θα με βοηθησουν?

θα δειξει...

εκεινα τα πρωτα βηματα στα χωματα του once...

η πρωτη μου επαφη με τα ζωντανα της φαρμα....

ναδα.. παλι τα μπερδεψα στη σκεψη μου. τεραστια κενα το μυαλο μου.

δεν μπορω να λειτουργησω....

..................................................................................................

με απασχολει ο χρονος.

πρεπει να τον εκμεταλευτω. να γραψω οσο πιο γρηγορα μπορω, ολα οσα εχω στο μυαλο μου.

πρεπει να φτασω σε σενα.

πρεπει?! αγνωστη λεξη μεχρι πριν λιγο καιρο...

πως θα με τρεξω? θα προλαβω?

την επομενη φορα που θα με βρει δε θα μου χαριστει... το ξερω!

 

θα γραφω με οποια σειρα θελω. οπως μου ρχεται.

απλα θα πω το σημαντικοτερο πρωτο.

αυτα τα τελευταια 20 λεπτα.... αυτο το φιλι στην καρδια.

ισως το πιο σημαντικο πραγμα που εχω νιωσει στην ελλαδα.

"αγγιγμα ψυχης" κυριολεκτικα!

εχει συννεφιαει εδω. μου συμπαραστεκεται κ ο καιρος.... βλεπει οτι δεν μπορω να με αφησω, κ δακρυζει κ αυτος....

φυση... την αγαπαω κ με αγαπαει.

αψυχη ειναι, αλλα συμπαραστεκεται.

................................................................................................

τωρα αυτος ο θορυβος τι ειναι?

κατι απο το παρελθον? σιι. κατι τετοιο ειναι. σημαδι. καταλαβα..καταλαβα...ξερω τι ονειρο θα δω αποψε!

 

μεγαλα κενα... αυτες οι ανακατωσουρες στο στομαχι, μου κοβουν τη σκεψη, αναθεμα τες.

ναδα... δεν μπορω να με βαλω σε ταξη...θα ξαναπροσπαθησω!

...........................................................................................

δεν ειναι οι μερες δυσκολες, ουτε καν οι νυχτες.

ο καιρος, που μου πηγαινει κοντρα, αυτος φταιει.

αν φυσαγε λιγο, θα εβαζε αερα στο πανι μου,κ θα με ταξιδευα.

διαβαζα για τον Αιολο... πως να τον φωναξω? να του πω να κανει κατι...

στην καλυτερη των περιπτωσεων θα μεινω εδω.... στη χειροτερη θα με διωξω.

εχω λιγο χρονο ακομα.. θα την παλεψω.

...........................................................................................

τους εχω τους στιχους, απλα δεν μπορω να τους γραψω.

καινε τα πληκτρα, ζεματανε, οπως τοτε.

πορκε ζω παλι την ιδια φρικη, με διαφορετικα γεγονοτα?

στοιχημα ειναι!

στοιχημα αν θα αντεξω τον πονο.

το ξερω πως πλεον δεν μπορω....

αδυναμια ειναι αυτο?

αν παω στη γωνια μου να κατσω θα παρω ανασες?

νοο... ανασες παιρνω μονο απο ....α!

............................................................................................

θα συνεχισω...

με ανακατη σερα, μα θα συνεχισω.

πολυ πολυ να μεινουν μονο τα γραπτα... τι μαλακιες λεω?

αφου...

κ τι να κανω? μπορω να κανω κατι? μονο να προσπαθησω μπορω.

να κρατησω τις υποσχεσεις μου.

πρεπει να τις κρατησω... αν κατι στραβωσει θα .....

Νοο... πρεπει να σκεφτομαι θετικα.

................................................................................................

View Entry | Leave A Comment