Χρόνος

Χρόνος. Τ ωραιότερο παραμύθι που επινόησε ο ἀνθρωπος. Αν για μια μικρούλα στιγμή τον αφαιρέσεις, οι προοπτικές που ανοίγονται προς όλες τις κατευθύνσεις ξαφνικά, είναι άπειρες…

Είναι σαν να χορογραφείς Κλασσική μουσική. Φούγκες, ανοίγματα, εκρήξεις, μελωδίες, κακοφωνίες, κατεβάσματα, άστρα, σύμφωνα και φωνήεντα, ονόματα, τόποι, πρωϊνά, ηλιοβασιλέματα, βράδια, λύπες, ευτυχίες, μικρές χαρές, οδύνες, φεγγάρια, συγγνώμες, αγκαλιάσματα, ψιθυρίσματα, Καληνύχτες, ήλιοι, αλησμόνητες μυρουδιές, Χριστουγεννιάτικα παιχνίδια, Άνοιξες και Φθινόπωρα, Χειμώνες μουσκεμένοι από δάκρυα, ζεστά μεσημέρια, βροχές, τα βάζα με τα γλυκά της παιδικής αθωότητας, έρωτες – θάνατοι, έρωτες – πυροτεχνήματα, χρωματιστά γκαζάκια το καθένα, μπαζ και παραμπάζ, σημαδεύεις το πρώτο κι αρχίζουν να χορεύουν όλα μαζί, σε διάφορες κατευθύνσεις και τροχιές και χαράζουν πορείες και ζωές, άστρα….το σύμπαν μέσα μας και γύρω μας, στις σχέσεις μας μ’ οτιδήποτε, τάξη και αταξία, κομήτες, μετεωρίτες, δορυφόροι, νεφελώματα γαλαξιακά, μαύρες τρύπες ο χρόνος μας που μας ρουφάει και μας περνάει στο κενό, στο τίποτα και πάλι σαν τον κόκκο της άμμου στο μαργαριτάρι, ξαναεμφανιζόμαστε με χιλιάδες επιχρίσματα ζωής και γινόμαστε ξανά και ξανά μέχρι το άπειρο !….

Ουρανός ο χρόνος, αιώνιος και γαλανός και άχρονος εντός μας.

Μεσ στο μυαλό μας, ανεβοκατεβαίνουν οι μνήμες, τα όνειρα - πλάνα, τα όνειρα - εικόνες, τα πρόσωπα, οι φωνές και πορεύονται μαζί μας και μας συγκροτούν και μας βγάζουν στο τώρα, σαν το φύλακα άγγελο στις εικονίτσες του Κατηχητικού, που περιέκλειε στην αγκαλιά του το παιδάκι, στο διάβα μιας γέφυρας ....

Χωρίς τον θάνατο και τον πόνο ;

ΚΕΤΙ