Τα μηνύματα μιλάνε τα βράδια
μόνο που τώρα πια τίποτα δεν ακούω
το κρεβάτι πότε θάλασσα πότε ουρανός
πότε καράβι σε τρικυμία ..
Σε άκουσα στον ύπνο σου να κλαις
Μετάνιωσες δειλά να λες ..αλλά που είσαι ;
Μη πονάς..
Μη ψάχνεις τη στεριά ..
Μη ψάχνεις ουρανό..

Σ’αγαπάω είμαι εδώ..
πρέπει να προχωρήσω μα πώς..
σ’αγαπάω είμαι εδώ μη κρυώνεις
σ’αγαπάω είμαι εδώ στο ξέφωτο και μαζεύω αστέρια..

Που ταξιδεύεις ..στείλε μου ένα νεύμα ένα φιλί ένα χάδι
αποχαιρέτισε με..

Έμαθα μόνη να υπάρχω ,μόνη να βλέπω τη θάλασσα
να ακούω τους ήχους ,κ εσύ ταξιδεύεις
και κρατάς σφιχτά τον άνεμο
στείλε μου ένα φιλί ,έναν ήχο ένα τραγούδι ..

Τραγουδάει το φεγγάρι τις νύχτες άραγε τα’ακους
ή ακούς μονάχα τη σιωπή ή το κενό σε πνίγει
δε ξέρω αν έχω τίποτε άλλο πια να σου πω
γι’αυτό σωπαίνω ψάχνω ακόμα τη σιωπή που έιχουν τα όνειρα μας
Ο ήλιος ανθίζει ..το κρυφό τώρα πια φαίνετε το χτες χάνετε στον ορίζοντα και σε παίρνει μαζί ..
Το σήμερα ανατέλλει..
Σήμερα..
Αύριο ..
Πάντα..
Εσύ εγώ ,για πάντα
Εσύ εγώ ο ουρανός
Εσύ εγώ τ’αστερια ..
Εγώ στα μάτια σου φωτιά ..
Εσύ στα μάτια μου η θάλασσα
Σ΄αγαπάω είμαι εδώ μη φοβάσαι..
Αχνός ο ήλιος κ η γη μου καμένη
στείλε μου ένα λουλούδι ένα τραγούδι
νανούρισε με γλυκά για να κοιμηθώ βαθιά
κ όταν ξυπνήσω να μη με κρίνουν
να μην τους κρίνω γιατί δε τους μοιάζω μ’ακούς?
δεν έχω το σχήμα τους.. ούτε το μέσα τους ..
Όχι δεν το΄χω!!
ξύπνα με μ’ακους ?Με ΄ένα χάδι
και όταν ξυπνήσω να μην υπάρχει κανείς μ’ακούς?
Μονάχα εγώ και τα ονειρά μας
εσύ κ εγώ φεγγάρι μου..εσύ εγώ κ ο παράδεισος

Είμαι εδώ μ’ακούς?
μέσα στις παλιές φωτογραφίες δίπλα στο μπλέ φεγγάρι
και μετρώ τα βηματά σου τις σκέψεις κ τις μουσικές σου
και η μέρα γέρνει ,πέφτει ο ήλιος και ξεπροβάλλει η ομορφιά του
εσύ κ εγώ μονάχα εκέι χωράμε..
Τραγούδα μου να αποκοιμηθώ
και σαν ξυπνήσω στην ομορφιά μονάχα να υπάρχω.
κλείσε την πόρτα τα παράθυρα να μη γλιστρήσει τ’όνειρο να μη χαθεί
μονάχα εκεί μέσα μαζί σου να χωράω…
Είμαι εδώ μ’ακούς?
κι ας εφευγα πάντα με τις αποσκευές μου άδειες
και ας κατέβαινα τα σκαλοπάτια της ζωής μου ένα ένα
και ας μετρουσα τα δακρυα της ψυχής μου πέντε πέντε..
με βοηθούσαν πάντα τα όνειρα μου.. αυτά μου χάραζαν πορεία
Σ'ακουω τις νύχτες σαν βραχνή φυσαρμόνικα
Κ αφήνομαι κ σέρνομαι..σε ψαχνω κ απελπίζομαι ..

Είμαι εδώ μ’ακούς?
πριν ακομα γίνω σκιά τη νύχτα και χαθώ ..
ναυαγούν τα μάτια σου στα μέσα του πελάγου και τα ψάχνω
και μοιάζει να ‘ναι τοσο μακριά η στεριά
Μη χάνεσαι μ’ακούς?
Κι ας μοιάζει η ζωή σαν μαραμένο λουλούδι ..
Πέφτουν τ’αστέρια βροχή ..δες τα με μάτια ανοιχτά
μέσα απ’το σκοτάδι μίλα μου για το φώς λέξη λέξη σαν τη βροχή
μιλα μου για σένα ετσι οπως δεν εχεις μιλήσει ποτέ..
να ονειρευεσαι κ ας σε πανε μακρια τα ονειρα καπου εκει θα με βρείς...
Να ζωγραφίζεις ακομα κ αν τα χρώματα ξεθωριάζουν

Παλεψα κ ακομα παλέυω για κεινη την μικρή στιγμούλα
Ακομα κ αν ξερω πως δε θα ρθει ποτε
Φωναξα ακομα κ αν ηξερα πως δε με ακουσει κανεις
κανεις δεν ηταν εδω να σκουπισει τα δακρυα μου
τραγουδησα ακομα κ αν ηξερα πως δεν θα βγει ποτε η ηχό της φωνής μου
Τι να πω?

Κοιταζω μοναχα τους τοιχους..οι καθρεφτες ραγισανε το προσωπο μου γκρεμιστηκε μαζι του γκρεμιζεσαι κ εσύ,,δεν υπάρχεις
Όμως ειμαι ακομα εδώ μ’ακους?
Σαν μια σταγονα βροχης στο χώμα
σαν μια μοναξια που ζει σε στάχτες σαν κομητης που χαραζει την πορεια της καταστροφης του,ακόμα εδώ,ψαχνω να βρώ αστέρια..
Τραγουδησε μου ένα τραγουδι να αποκοιμηθω, νανουρισε με
και σαν ανοιξω τα ματια μου να μην υπαρχει κανεις μοναχα εσυ
Γλυκα να μου ψυθιρισεις πως ηρθες για να μενεις
πως ηρθες να με ψαξεις ηρθες να με βρεις..
πως ηρθες για να γεμισεις το δωματιο με λουλουδια κ με δωρα
Θα ρθεις κ το δωματιο θα γεμισει φως ..
Σ’αγαπαω ειμαι ακομα εδώ μη φοβασαι
κ ας ειμαι μακρια δε μετραω πια τους καιρους ουτε τους μηνες
ζωγραφισε μου ένα λουλουδι κ ας μη το μυρισω ποτέ
Θελω μοναχα να το ποτιζω..
Να το ποτιζω με χρωμα κ να ζωντανευει
Ειμαι εδώ μ’ακους?ειμαι ακομα εδώ κ περιμενω
Με βλέπεις που ζωγραφίζω?
Ζωγραφιζω στο ταβανι αστερια στο δερμα μου τον ουρανο
Εισαι εκει? Μ’ακους?
Εγω ειμαι που φωναζω τις νυχτες ..ψαχνω να βρω το φως
Και ξεπερναω τα ορια μ’ακους?
Είναι κλειδωμενες οι πορτες ..πεταξα τα κλειδια ..Σιωπή
Ακουω τη σιωπη που τραγουδαει κ κεινη ποναει
Ποναω κ γω για δυο..θα σ’αγαπαω μ’ακους?
περπατω ξυπολητη στη βροχη ..εισαι σε κάθε σταγονα
μοναχα η σκια σου υπαρχει και μοιαζεις σαν ναυαγος
και σε κηνυγαω ,ειμαι γεματη από σενα..
Εισαι εκει σε βλέπω που ζωγραφιζεις ένα φεγγαρι στο ταβανι
Κ ένα αστερι που με παιρνει από το χερι
Και φευγω ταξιδευω κ αφηνω πισω μου το φως σε νιωθω που εισαι ακομα ζωντανος
Και πεφτει η σιωπη κατι θελει να σου πει
Να σε μαθει να μετρας τους μηνες τα χρονια που ξεχασες
Εισαι εκει σ'ακουνε τα τραγουδια που πισω σου αφησες..και σε μένα τωρα πια αφήνουν σημάδια..
Τη μια δυνατα την αλλη σιγανα
τη μια με λιγμο την άλλη με γελιο
Χτες στον υπνο σου σε ακουσα να κλαις
Να γελας..να θυμωνεις να μετανιώνεις..
Σ’αγαπαω μ'ακους
Οσο εσυ σωπαινεις τοσο εγω ποναω
Οσο εσυ φευγεις τοσο εγω θα ψαχνω το δρομο να γυρισω πισω..
Μου λείπεις..οσο θα ζώ θα λείπεις..

Ιωαννα