ΤΑ ΝΕΑ

Του Δημήτρη Δανίκα

Το «Μamma mia» είναι λίγο έως πολύ με την κρίση της μέσης ηλικίας, πίσω από τα τραγούδια των Αbba. Και η Ντόνα του μιούζικαλ και της ταινίας (η θεά Μέριλ Στριπ) άδει «Τhe winner takes it all»: «Ζητώ συγγνώμη/ αν σε κάνει να νιώθεις άσχημα / να με βλέπεις τόσο τσιτωμένη / δίχως ίχνος αυτοπε-ποίθησης / Βλέπεις/ Ο νικητής τα παίρνει όλα» (και φεύγει...)

Φορτωμένο το Λαγονήσι το Weekend. Φορτωμένο με star system αμερικανικό, βρετανικό αλλά και σουηδικό. Κατά σειρά Μέριλ Στριπ (εκθαμβωτικά νεάζουσα όσο καμιά), Πιρς Μπρόσναν, Κόλιν Φερθ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ. Οι τρεις αρσενικοί bimbos- κατά δήλωση των ιδίων - οι οποίοι με το σπέρμα τους πριν από είκοσι χρόνια, το ίδιο δεκαήμερο πάνω κάτω σε κάποιο greek island με τη συμβολική ονομασία «kalokeri», διεκδικούν την πατρότητα της μικρής Σοφίας, δηλαδή της νεαράς Αμερικανίδας Αμάντα Σίφριντ, η οποία ως νυφούλα αναζητεί ποιος εκ των τριών είναι ο αληθινός γονιός!

Ούτε ένας ντούρος, ευσταλής και θεριακλής Έλληνας, έτσι για δείγμα, στο κρεβάτι της κυρίας; Ούτε μισός. Η μικρή Σοφί προέκυψε από αίμα Αγγλοσαξονίας. Έλληνες, μην κλαίτε που μας έβαλαν μέσα στο παιχνίδι έστω ως ντεκόρ, ως θάλασσα, ως μουσακά και ως ταβέρνα...

Πάντως, μπορεί οι πατεράδες να είναι τρεις στο «Μamma mia», αλλά μαμά, δηλαδή Donna, δηλαδή Μέριλ Στριπ (που έμεινε ενθουσιασμένη από τα γυρίσματα της ταινίας στην Ελλάδα), είναι μία. Κάθε φορά που εμφανίζεται στην οθόνη, ιδιαιτέρως όταν από το στόμα της βγαίνουν διαμάντια άδοντας «Τhe winner takes it all», πλησίον της εκκλησιάς του Αγίου Ιωάννη στη Βόρεια Σκόπελο, ο θεατής τα χάνει. Ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η παγκόσμια, κινηματογραφική σκηνή από τη θηλυκή πηγή.

Θεέ μου- είπα- υπάρχει κάτι, κάποιος ρόλος που να μη σας πάει;
Φορώντας γυαλιά ηλίου πορφυρού χρώματος, που πήγαιναν κόντρα αλλά και μαζί με το βαθύ γαλάζιο του Σαρωνικού και με θεόγυμνο το στέρνο, εντελώς λευκό, λείο, εύθραυστο, είπε νωχελικά, σχεδόν φυσικά: «Ο ρόλος της επισκέπτριας σε κάποιον γάμο. Δεν πηγαίνω γα να μην κλέψω το show της νύφης».

Κάποια στιγμή που έγραψε μέσα σας;
Δεν πιστεύω σ΄ αυτές τις ερωτήσεις. Η ζωή είναι ακορντεόν που ανοιγοκλείνει από μεγάλες, μικρές, ασήμαντες και βαρετές στιγμές.

Κάποιος είπε ότι η ταινία είναι ύμνος για τις μεγαλοκοπέλες.
Και τι πειράζει μ΄ αυτό; Όλες έχουμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι έξω από τα συνηθισμένα. Να ξαναβρεθούμε λιγάκι στον χιπισμό. Προνόμιο όλων, θηλυκών και αρσενικών.

Κι εσείς, όπως η Donna, με αταξίες σε μικρότερες ηλικίες;
Δεν λέω, το χάρηκα κι εγώ. Και όπως λέει το τραγούδι: «Νon je ne regrette rien» (Όχι, δεν μετανιώνω για τίποτα)!

Με τούτα και με τ΄ άλλα η κατάληξη είναι μία. Κορίτσια, απελευθερωθείτε. Η Ζωή είναι μία!